Semua Bab A Mistake Worth Keeping: Bab 11 - Bab 16

Tatlong buwan akong buntis nang makilala ko si Maverick. Tito siya ng noo’y tutee ko na si Marcus, at sa bahay nila kami may everyday session, tuwing hapon pagkatapos ng klase niya sa school. Palagi kong nakikita si Maverick na umuuwi bandang alas syete ng gabi, dala ang kaniyang malaking Hydro Flask tumbler. Sa isip ko’y he was the mysterious kind of guy dahil kapag nagtatama ang mga mata namin, he would always simply nod his head para bumati. Never nagsalita, never man lang ngumiti. Inakala kong suplado’t masungit siya, palagi pang kunot ang noo, kaya naman hindi ko kailanman pinangarap na magkaroon kami ng mas malalim na interaction, lalo’t baka masama pa siya sa listahan ng mga taong kinamumuhian ko dahil sa pinagsasabay ang pagiging mayaman at hindi magandang pag-uugali. But all it took me to prove that he was different was one chance. Tandang-tanda ko pa, mag-aalas syete rin ng gabi iyon, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Nasa kanilang bahay pa ako’t nagtu-tutor kay Marcus,

Matapos tulungan si Vier sa paglilinis ng kaniyang katawan, hinatid ko na siya sa kaniyang kwarto at inintay makatulog. Pagod siya sa mga nangyari ngayong araw, kaya naman wala pang ilang minuto ay nakapikit na at hindi na ako nagtagal doon. Sinilip ko lang din si Aria at Aya sa kabilang kwarto na parehas nakasuot ng earphones, may sari-sariling mundo habang nag-aaral. Saka pa lang ako lumabas ng bahay, kung saan naghihintay si Maverick sa patio, may hawak ng bukas na beer sa kamay. Tahimik akong naupo sa tabi niya at kumuha ng aking beer sa lamesa. It took me a few sips before I gathered enough courage to look at Maverick, na pansin kong kanina pang nakatitig sa akin at nag-aantay ng pulutan—ang problema ko.“Nawala si Vier noong nagpunta kami ng MOA,” panimula ko. “Pagkakita ko sa kaniya, kasama niya na si Julian… Sa dami ng tao roon that time, si Julian pa talaga… Alam mo, Maverick, parang teleserye lang eh… Nawala lang saglit ‘yung anak ko, tapos kasama niya na agad ‘yung tatay

Hinanap ko na si Vier pagkadating ko sa kaniyang school para sunduin ngayong hapon. Second day ng kanilang intramural sports at kalat ang mga bata sa paligid, kaya medyo nahirapan pa akong hagilapin siya. Ilang minuto ang lumipas, tatawagan ko na sana ang kanilang teacher nang matanaw ko si Vier sa malapit na bench, kumakain ng ice scramble kasama ang kaniyang mga lalaking kaklase.“Mommy!” sigaw niya, saka nagsimulang tumakbo nang makita akong papalapit.Bumaba ako para tanggapin ang yakap ni Vier. “Kamusta, anak?”“Nag-watch po kami ng soccer, Mommy, kasama po sila!” Bumitaw si Vier sa yakap para ituro ang mga kaklase na karamihan ay may mga sundo na ring magulang. Tumayo na ako at hinawakan ang kamay ni Vier. “Are you ready to go home now?”“Yes po, Mommy!” masiglang sagot ni Vier. Pinanood ko muna siyang kumaway sa mga kaklase, saka kami naglakad papuntang parking lot ng school at sumakay sa aking sa aking sasakyan. Mahigit 10 minutes ang byahe namin bago makarating sa harap ng