All Chapters of ณ ห้วงไอยคุปต์: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 7 เรือกลางแม่น้ำ เนเฟอร์เพิ่งรู้ว่าชาวอียิปต์โบราณค่อนข้างรักสะอาด พวกเขาแทบจะอาบน้ำวันละหลายครั้ง ส่วนหนึ่งอาจเพราะอากาศที่ร้อนจนเหงื่อออกมาก อีกทั้งความสะอาดยังเป็นวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นเพราะทวยเทพ พวกเขาเชื่อว่าการทำตัวให้สะอาดบริสุทธิ์เป็นการเคารพทวยเทพในรูปแบบหนึ่งคนที่นี่รู้จักการกรองน้ำและต้มน้ำให้สะอาดดีอยู่แล้ว แต่ติดอยู่อย่างเดียวที่ไม่มีอุปกรณ์ในการอาบน้ำที่ทำให้สดชื่น อีกอย่างเนเฟอร์ต้องการสบู่ที่ใช้ในการซักผ้าชุดอียิปต์ทำจากผ้าลินินสีขาว เวลาเปื้อนค่อนข้างเด่นชัด การซักให้สะอาดบางทีต้องใช้เวลาทั้งวันสำหรับครอบครัวที่มีผู้ชายหลายคน งานก่อสร้างย่อมต้องคลุกฝุ่นและโคลน เนเฟอร์มองพวกผู้หญิงซักผ้ากันจนมือแดงก็อดสงสารไม่ได้ในเมื่อเธอมีความรู้เรื่องนี้อยู่นิดหน่อยก็เลยจะลองทำดู อีกทั้งมันอาจสามารถนำไปขายแลกสิ่งของได้ ทุกวันนี้เธออยู่ได้เพราะการเลี้ยงดูของยายไทเย เธอก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้“สบู่คืออะไร” เนบอาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินในสิ่งที่ไม่รู้จัก เธอมองไปที่อุปกรณ์ที่ตนเองนำมาด้วยแล้ว

บทที่ 9 สินค้าทดลอง รูปลักษณ์ของเนเฟอร์ค่อนข้างโดดเด่นท่ามกลางผู้คน ยังมีความสูงที่สะดุดตากว่าผู้หญิงทั่วไปทำให้เป็นที่จับจ้องในตลาดสตรีในยุคนี้รูปร่างไม่สูงนัก ส่วนใหญ่อยู่ที่หนึ่งร้อยห้าสิบห้าถึงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร ส่วนเนเฟอร์ที่สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบถือว่าผิดปกติอยู่สักหน่อย แต่ความงามละมุนและรอยยิ้มที่แต่งแต้มมุมปากอย่างอ่อนโยนทำให้หลายคนมองข้ามความแปลกแยกของเธอไปหลังจากที่คนในกลุ่มได้ใช้สบู่แล้วพวกเธอล้วนถูกใจมาก เด็กหญิงส่วนใหญ่ชอบสบู่อาบน้ำกลิ่นหอม ส่วนผู้ใหญ่จะชื่นชอบสบู่ซักผ้าที่ขจัดคราบได้ดีมากกว่าหลังจากนั้นจึงมีการพูดปากต่อปากไปยังกลุ่มอื่น เนเฟอร์จึงได้ทำสบู่มากขึ้นแล้วแลกเปลี่ยนกับของบางอย่างจากพวกเธอเหล่านั้นการแลกเปลี่ยนในยุคนี้ไม่ได้ใช้เงินแต่เป็นการแลกเปลี่ยนของต่อของ แต่ยังคงมีการกำกับเป็นหน่วยวัดที่ชัดเจนเพื่อการแลกเปลี่ยนที่เหมาะสมอยู่ หน่วยวัดคือ เดเบนพวกเขากำหนดมูลค่าสิ่งของเอาไว้ล่วงหน้า ตัวอย่างเช่น ผ้าลินินหนึ่งพับมูลค่าห้าเดเบน สามารถแลกกับธัญพืช

บทที่ 11 ช่างหิน เนเฟอร์นัดกับอูราในเวลาสิบโมงครึ่ง แน่นอนว่านี่เป็นเวลาในใจของเธอเองอียิปต์มีนาฬิกาแดด แต่คิดหลักเป็นทีละหนึ่งชั่วโมง และช่วงครึ่งหนึ่งต้องกะเอาเอง ซึ่งเวลาสิบโมงกว่า ๆ นั้นเป็นเวลาเริ่มพักกลางวันของคนยุคนี้ ซึ่งจะยาวนานราวสามถึงสี่ชั่วโมงเลยทีเดียวคนส่วนใหญ่หลบไปนอนพักหรือไปรับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะมีร่มเงา ส่วนงานก่อสร้างถูกพักทั้งหมด“ท่านหญิงมานานหรือยัง” อูรารีบวิ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบเมื่อเห็นท่านหญิงนั่งรอใต้ชายคาบ้านของเขา“ไม่นานเท่าไหร่” เนเฟอร์หันมองคนที่มาถึงก่อนจะยิ้มตอบ แต่ก็ต้องเบือนหน้าหนีเมื่อแสงแดดสะท้อนกับผิวน้ำในโอ่งข้างบ้านปกติชาวอียิปต์มักเขียนขอบตาด้วยโคล ซึ่งทำจากแร่ที่มีสีดำหรือสิ่งที่หาได้ง่ายกว่าเช่นถ่าน แต่นี่ไม่ใช่เพื่อความสวยงามแต่เพื่อลดแสงสะท้อนที่มาจากแสงแดดดินแดนที่ล้อมรอบด้วยทะเลทรายแบบนี้แทบไม่มีเมฆให้เห็น ดวงอาทิตย์จึงสามารถส่องลงมาได้เต็มที่และสะท้อนเงาแสงได้กับทุกอย่างที่มีผิวเรียบหรือมันเงา โคลจึ

  พวกเขาไม่ได้รอนานนัก ไม่นานก็มีนายช่างคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาเหลือบมองดูเสื้อคลุมหนังแปลกตาเสร็จก็ยิ้มให้เนเฟอร์ด้วยสายตาของนายช่างมากประสบการณ์ แม้จะเป็นช่างหิน แต่เขารู้จักวัตถุดิบชั้นสูงมามากมายจากสหายช่างแขนงอื่นรอบตัว และเขารู้ว่าหนังเรียบลื่นแบบนี้ต้องเลอค่ามากเนเฟอร์พยักหน้าให้นายช่าง ใต้โต๊ะกุมชายเสื้อเอาไว้อย่างเกร็ง ๆ ตอนแรกเธอคิดว่าเสื้อแจ็กเก็ตตัวนี้เป็นใบบอกสถานะได้ แต่พอมาคิดดูอีกทีเหมือนสวมของปลอมมาหลอกคนอย่างไรอย่างนั้น แน่นอนว่าเสื้อตัวนี้เป็นหนังสังเคราะห์ ซึ่งนับว่าเป็นการปลอมอย่างหนึ่งก็ว่าได้“ท่านหญิงต้องการให้ข้าทำอะไรหรือ ไม่ว่าจะบ้านทั้งหลัง หรือห้องใต้ดินขนาดใหญ่ข้าทำได้ทั้งหมด” นายช่างนั่งลงตรงข้ามบ่งบอกถึงสถานะที่เทียบเท่ากัน ก่อนจะยืดอกพูดอวยตนเองอย่างมั่นใจ“ข้าต้องการของเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะ” เนเฟอร์ยิ้มบางพูดตอบ ไม่วางอำนาจทั้งไม่อ่อนน้อมเกินไปตามหลักจิตวิทยา มนุษย์เรานั้นรู้สึกถึงความไม่เท่าเทียมได้โดยสัญชาตญาณ หากรู้สึกได้ถึงความไม่เสม

  “ย้ายไปไกลเชียว” สตรีวัยกลางคนพึมพำก่อนที่พวกเขาจะได้คุยกันต่อก็เห็นตัวเมืองที่อยู่ไกลออกไปลิบ ๆ มาอัตจึงเรียกทุกคนที่กระจายตัวอยู่ให้ขยับเข้ามารวมกลุ่ม“จำไว้ว่าพูดให้น้อย จะซื้อขายต้องนัดหมายให้ชัดเจน ครั้งหน้าจะได้ขนสินค้ามาพร้อมกันทีเดียว” มาอัตหันมาบอกทุกคน“ช่วงนี้พวกเราขอยืมเกวียนที่หมู่บ้านข้าง ๆ บ่อยมาก พวกเขาเหมือนจะไม่พอใจแล้วนะเจ้าคะ เมื่อไหร่หมู่บ้านเราจะกลับมามีเกวียนของตัวเองเสียที” สตรีนางหนึ่งพูดขึ้นมา“เดี๋ยวข้าจะหามาไว้ให้” มาอัตตอบรับความจริงในหมู่บ้านเดิมมีเกวียนอยู่เล่มหนึ่ง แต่การย้ายเมืองต้องเดินทางมาทางเรือ เขาจึงจำเป็นต้องขายเกวียนทิ้งไปก่อนการเดินทาง อีกทั้งพวกเขาเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่กี่หลังคาเรือนที่รวมตัวกันขึ้นมาจากช่างก่อสร้าง รายได้พวกเขามีเพียงเอมเมอร์หนึ่งกระสอบต่อวันซึ่งแบกกลับไหว พวกเขาจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใช้เกวียนบ่อยนัก มาอัตจึงไม่ได้รีบจัดหามาไว้ให้แต่ตอนนี้แต่ละบ้านมีธัญพืชกองสุม