جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทที่ 1พ่ายแพ้ให้เพียงดวงตาเสียงดาบกระทบกันดังก้องกังวานไปทั่วสมรภูมิ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวลในอากาศ ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณของทหารที่ล้มตายเกลื่อนกลาดนับไม่ถ้วน บุรุษผู้หนึ่งกลับยืนตระหง่านอยู่กลางสนามรบอย่างนิ่งงัน ราวกับมัจจุราชที่ไร้ความรู้สึกเกราะสีดำทมิฬของเขาชโลมไปด้วยเลือดของศัตรูจนแทบกลายเป็นสีแดงฉาน ใบหน้าครึ่งบนถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากเหล็กสีดำสนิท มีเพียงดวงตาคมกริบและเย็นเยียบที่กวาดมองไปยังทหารศัตรูที่เหลือรอด“แม่ทัพ… แม่ทัพหน้ากาก!” เสียงตะโกนของทหารฝ่ายตรงข้ามสั่นเครือไปด้วยความหวาดหวั่นเพียงแค่เอ่ยชื่อของเขา ก็มากพอที่จะทำให้ศัตรูขวัญหนีดีฝ่อ ชายผู้นี้คือ ‘ลี่เจียวเจี๋ย’ แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นมู่ เทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไม่เคยลิ้มรสความพ่ายแพ้ ว่ากันว่าภายใต้หน้ากากเหล็กนั้นซุกซ่อนใบหน้าอัปลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัวจนต้องปิดบังไว้ตลอดเวลา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดหาญกล้าเอ่ยถาม เพราะผู้ที่พยายามล่วงรู้ความลับของเขา ล้วนกลายเป็นศพเฝ้าสนามรบไปสิ้นแล้วแม่ทัพหนุ่มยกดาบที่ชุ่มเลือดขึ้นอย่างเชื่องช้า “ถอย... หรือจะตาย”เสียงทุ้มต่ำดุดันลอดผ่านหน้ากากเหล็ก เพียงประโยคเดียว ทหารศัตรูที่เ

บทที่ 3เผยโฉมว่าที่ฮูหยิน และศัตรูหัวใจจวนตระกูลลี่ค่ำคืนนี้ บรรยากาศชื่นมื่นผิดหูผิดตาประหนึ่งมีงานมงคลล่วงหน้า หลังจากที่คุณชายใหญ่ผู้ดื้อรั้นหนีการแต่งงานมาทั้งชีวิต ควบม้ากลับมาถึงจวนแล้วประกาศกร้าวกลางโต๊ะอาหารว่า...“ข้าตกลงจะแต่งงานกับคุณหนูตระกูลหวัง!”เคร้ง!ตะเกียบในมือของท่านแม่ทัพเฒ่าลี่ ฮูหยินลี่ และคุณชายรองลี่เจียวจ้าน ร่วงหล่นกระทบชามข้าวแทบจะพร้อมเพรียงกัน“ไหน เจ้าลูกชาย! ลองพูดใหม่อีกทีซิ!” ท่านแม่ทัพผู้เป็นบิดาเบิกตากว้าง “วันนี้ที่เจ้าบุกไปจวนตระกูลหวัง... เจ้าไปเจอสิ่งใดดีๆ มาใช่หรือไม่! บอกพ่อมาให้ชื่นใจเดี๋ยวนี้ ว่าครั้งนี้พ่อจะได้อุ้มหลานแน่แล้ว!”“โธ่ ท่านพ่อ ข้ายอมแต่งงาน ท่านก็ยังหวาดระแวงข้าอีก” ลี่เจียวเจี๋ยแสร้งถอนหายใจ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน “ข้าก็แค่รู้สึกว่า... ต่อไปนี้หากข้าแต่งกับนาง ชีวิตข้าคงไม่น่าเบื่ออีกต่อไป นางไม่เหมือนใครดี ข้าชอบ... เอาเป็นว่าข้าแต่งแน่ พรุ่งนี้รบกวนท่านแม่ช่วยจัดเตรียมของหมั้นไปส่งเทียบสู่ขอให้ข้าด้วยนะขอรับ เอาให้ยิ่งใหญ่สมเกียรติตระกูลเราเลย!”“ได้สิ! แม่จะจัดของหมั้นให้ยิ่งใหญ่ที่สุดเ

บทที่ 5 จวนวิวาห์แสนล้าน กับการมัดมือชกเข้าหอ!ยามตะวันรอน ณ บริเวณหน้าปะรำพิธีหุบเขาชิงหลิงทันทีที่เสียงกลองสัญญาณจบเกมชิงธงเงียบลง บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาทันตา เมื่อแม่ทัพใหญ่ลี่เจียวเจี๋ยเดินก้าวอาดๆ ออกมาจากชายป่า ในอ้อมแขนอุ้มร่างอรชรของคุณหนูหวังเข้อซิงเอาไว้แนบอก ใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งเปิดเผยต่อสาธารณชน มิได้มีความอับอายแม้แต่น้อย ทว่ากลับเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบทอปรากยเย่อหยิ่งและหยิ่งผยองอย่างถึงที่สุด เขากวาดสายตามองไปยังเหล่าบุรุษรอบข้างที่เคยแอบมองนาง ดุจพยัคฆ์ร้ายที่กำลังประกาศสิทธิ์ครอบครอง ‘ของดี’ ที่ตนเพิ่งล่ามาได้!“ท่านแม่ทัพ! ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะ! คนมองกันหมดแล้ว!” หวังเข้อซิงกระซิบประท้วง หน้าแดงเถือกจนถึงใบหู นางพยายามดิ้นทว่าเขากลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น“มองก็มองไปซิ ข้ากำลังอุ้มว่าที่ฮูหยินของข้า ใครกล้ามีปัญหา?” เขาตอบหน้าตาย พลางเดินตรงไปยังขบวนรถม้า โดยมี ลี่เจียวจ้าน น้องชายตัวดีเดินตามมาติดๆ พร้อมส่งยิ้มชงเก่งมาให้เมื่อถึงรถม้า ลี่เจียวเจี๋ยช้อนร่างนางขึ้นไปบนรถม้าคันหรูของตระกูลลี่อย่างนุ่มนวล ทว่าเมื่อน้องชายทำท่าจะก้าวตามขึ้นมา เขากลับตวัดส

บทที่ 7เล่ห์ร้ายในวังหลวง สามวันหลังงานวิวาห์สะท้านเมืองหลวง หวังเข้อซิงในฐานะฮูหยินแม่ทัพใหญ่ต้องเข้าวังหลวงเพื่อร่วมงานเลี้ยงน้ำชาเปิดตัวคู่สมรสใหม่ ลี่เจียวเจี๋ยเดินประคองนางเข้าสู่อุทยานหลวงด้วยท่าทางหวงแหน เขาคอยจัดชุดให้นางอย่างเบามือ และคอยคีบขนมวางใส่จานให้นางต่อหน้าขุนนางและนับร้อย จนเสียงซุบซิบถึงความ ‘หลงเมีย’ ของแม่ทัพใหญ่ดังระงมไปทั่วงาน“เจ้ากินนี่เสียหน่อย ซิงเออร์ ขนมนี่หวานกำลังดี ข้าให้คนไปสืบมาแล้วว่าเจ้าชอบ” ลี่เจียวเจี๋ยเอ่ยพลางยิ้มละมุน นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองศัตรู บัดนี้มีเพียงภาพสะท้อนของสตรีตรงหน้าเท่านั้นทว่าในจังหวะที่ลี่เจียวเจี๋ยปลีกตัวไปสนทนาเรื่องราชการสำคัญกับ ลี่เจียวจ้าน น้องชายที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งของอุทยาน แผนการร้ายก็เริ่มทำงาน!“อุ๊ย! ขอประทานอภัยเจ้าค่ะฮูหยินลี่!” นางกำนัลนางหนึ่งแกล้งสะดุดหกล้ม จนน้ำชาที่ร้อนจัดหกใส่ชุดฮั่นฝูสีแดงงดงามของหวังเข้อซิงจนเปียกชุ่มไปเกือบครึ่ง“ว้าย! ซิงเออร์ ชุดเจ้าเปียกหมดเลย” องค์หญิงเล่อเยียน ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แสร้งทำเป็นตกใจ “รีบไปผลัดเปลี่ยนชุดที่ตำหนักรับรองด้านในเถิด ข้าเตรียมชุดใหม่ไว้ให้เจ้าแล้ว เดี๋ยวข้าจ

บทที่ 9ควันหลงหลังพายุ และเงาในห้องหนังสือเช้าวันต่อมา ณ จวนใหม่ที่เพิ่งถูกเนรมิตขึ้นเป็นเรือนหอ​หวังเข้อซิง ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงกว้าง ความเจ็บแปลบบนฝ่ามือทำให้ต้องนิ่วหน้า ทว่าความล้าสายหนึ่งที่แล่นริ้วไปตามร่างกายกลับย้ำเตือนถึงบทเพลงรักที่ "ขยัน" เกินเหตุของสามีเมื่อคืนนี้จนนางแทบจะลุกไม่ไหว มือหนาของคนที่นอนอยู่ข้างๆ กลับคว้าข้อมือนางไว้เบาๆ ลี่เจียวเจี๋ยลืมตาขึ้นมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู​“จะรีบไปไหน ฮูหยิน... ข้าสั่งพ่อบ้านไว้แล้วว่าเช้านี้ห้ามใครมารบกวน”​“ท่านแม่ทัพ... แดดส่องจนจะถึงกลางห้องแล้วนะเจ้าคะ ข้าเป็นสะใภ้แต่งเข้าช่วงแรกๆ จะให้นอนกินบ้านกินเมืองได้อย่างไร” นางพยายามแกะมือเขาออก “อีกอย่าง ข้าอยากเรียกพ่อบ้านมาคุยเรื่องการจัดการจวนใหม่เสียหน่อย จวนใหญ่โตเช่นนี้หากไม่วางระเบียบให้ดีจะวุ่นวายเอาได้”​“เรื่องในจวนข้ายกให้เจ้าตัดสินใจขาด แต่ตอนนี้... ให้ข้าตรวจดูแผลที่มือเจ้าก่อน” เขาประคองมือนางขึ้นมาเป่าเบาๆ ท่าทางห่วงใยนั้นทำให้นางเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวยามอู่ ณ จวนแม่ทัพ​หลังจากจัดการเรื่องบัญชีจวนร่วมกับพ่อบ้านคนใหม่ หวังเข้อซิงก็นึกถึงล