Semua Bab CEO สายแซ่บ รวมเรื่องสั้นฟิน: Bab 11 - Bab 20

เขาดึงตัวเองออกจากร่างกายเธอช้า ๆ แล้วเดินไปที่ประตูโดยไม่รีบร้อน เปิดประตูแค่พอให้เห็นตัวเอง แต่ยังบังลินที่กำลังก้มหน้าอยู่บนโซฟาไว้หมด“คุณธนัช” เสียงผู้หญิงหวานใสดังขึ้นจากด้านนอก “ฉันคิดถึงคุณจังเลยค่ะ กลับมาเมืองไทยแล้ว อยากเจอคุณเป็นคนแรกเลย”ลินกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม Vibrator ยังคงสั่นเบา ๆ อยู่ในตัวเธอ ความเสียวปนกับความอับอายทำให้เธอตัวสั่นธนัชพูดเสียงเรียบกริบ “ผมยุ่ง คุณกลับไปก่อน”“ยุ่งกับเลขานุการคนใหม่เหรอคะ?” อรพิมหัวเราะเบา ๆ “ข่าวลือในบริษัทดังมากเลยนะ ธนัช… คุณเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยขนาดนี้ ฉันยังคิดว่าคุณจะกลับมาหาฉันเหมือนเดิม”ธนัชมองอรพิมด้วยสายตาเย็นชา “ผมไม่เคยกลับไปหาใครที่ทิ้งผมไปก่อน”เขาปิดประตูลงทันที แล้วล็อกเสียงดังแกร๊ก ลินยังคงก้มหน้าอยู่บนโซฟา ตัวสั่นระริก ธนัชเดินกลับมาหาเธอ มือใหญ่จับผมเธอแล้วดึงหัวให้เงยขึ้น แม้จะยังปิดตา“ได้ยินหมดใช่ไหม” เขาถามเสียงหื่นปนโมโหลินพยักหน้าเบา ๆ น้ำตาไหลซึมใต้ผ้าปิดตา ธ

เช้าวันรุ่งขึ้น ธนัชพาลินขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวตรงไปสุโขทัย ลินนั่งตัวเกร็ง ธนัชจับมือเธอแน่นตลอดทาง ใจเธอยังเต้นไม่เป็นจังหวะหลังจากคืนที่เขาลงโทษเธออย่างดุเดือด“คุณไม่ต้องกลัว” ธนัชกระซิบเสียงนุ่ม มือใหญ่ลูบหลังมือเธอ “แม่คุณจะเข้าใจ… ผมจะไปกราบแม่คุณด้วยตัวเอง และบอกว่าคุณเป็นผู้หญิงของผมแล้ว”ลินพยักหน้า แต่ในใจยังหวาดกลัวเฮลิคอปเตอร์ลงจอดที่ทุ่งนาหลังบ้านไม้เก่า ๆ แม่จันทร์ยืนรออยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าซีดเผือด มือถือโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว“ลิน… ลูก…” เสียงแม่สั่นเทา “นี่มันเรื่องอะไรกัน ? ข่าวในโทรศัพท์มันบอกว่า… ลูกเป็น ‘ของเล่น’ ของท่านประธานบริษัทคนนี้ ?”ข่าวใหญ่พาดหัวฉบับออนไลน์“ซีอีโอภคภูมิ ใช้เลขานุการเป็นของเล่นลับ มีคลิปและรูปหลุด”“คู่แข่งธุรกิจยื่นหลักฐานทุจริตโครงการสุโขทัยรีสอร์ต มูลค่า 3,800 ล้าน ธนัช ภคภูมิ ถูกตั้งข้อหา”ลินหน้าซีด “แม่… หนู…”ก

 เสียงบีตดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่มไปทั่วผับหรูใจกลางเมือง แสงไฟนีออนสาดส่องกระทบแก้วเครื่องดื่มหลากสีสัน บรรยากาศเต็มไปด้วยผู้คนที่มาปลดปล่อยความเครียดในคืนวันศุกร์แต่สำหรับ ข้าวหอม พนักงานสาวแผนกการตลาดวัยเบญจเพส คืนนี้คือการฉลองอิสรภาพหลังจากปั่นโปรเจกต์นรกแตกเสร็จสิ้น พร้อมกับฉลองตำแหน่ง ‘โสดสนิทใกล้ขึ้นคาน’ ที่ครองมายาวนานถึงสามปีเต็ม !“เอ้า ชน ! แด่ความโสดที่ยืดเยื้อยิ่งกว่าซีรีส์อินเดียของแกนังข้าวหอม !” มะปราง เพื่อนสาวคนสนิทชูแก้วค็อกเทลสีสวยขึ้นมา“เบาหน่อยย่ะ ฉันแค่โฟกัสเรื่องงานหรอกน่า”ข้าวหอมบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมยกแก้ว Long Island Iced Tea แก้วที่สามของคืนนี้ขึ้นดื่มรวดเดียวหมดความร้อนผ่าวไหลวูบลงไปถึงกระเพาะ พร้อมกับสติสัมปชัญญะที่เริ่มปลิวหายไปทีละนิด สำหรับคนคออ่อนอย่างเธอ แค่แก้วเดียวก็เริ่มตึงแล้ว แต่นี่ล่อไปถึงสามแก้ว โลกทั้งใบจึงเริ่มหมุนเคว้งนิด ๆ“โฟกัสงานหรือไม่มีใครเอากันแน่ยะ” มะปรางหรี่ตาจับผิด ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางโซน VIP ชั้นลอย“ถ้าแ

“เอาสิ…” กวินกระซิบดุ ๆ ขณะที่จูบที่หน้าผากเธออย่างอ่อนโยน “แตกไปเลย ข้าวหอม…”ข้าวหอมตัวสั่นกระตุก น้ำหล่อลื่นพุ่งกระฉูดรอบลำเนื้อเขา ร่างกายเกร็งด้วยจุดสุดยอดที่พุ่งทะลุ เธอร้องไห้เสียงอ่อน“กวิน… กวิน… !”กวินกัดฟัน กลั้นลมหายใจ “ข้าวหอม… ผมเสียว จะแตก… ขอแตกในเลยนะ…”เขากระแทกแรงสุดแรงอีกสองสามครั้ง ก่อนจะกดลึกสุดด้าม เอ็นร้อนกระตุกพุ่งน้ำร้อนฉ่ำเต็มโพรงรักที่คับแคบของเธอ“อ๊ะ… กวิน… !” ข้าวหอมครางเสียงหลงลืมตัว รู้สึกถึงน้ำอสุจิที่พุ่งไม่หยุดจนล้นไหลย้อยออกมากวินหอบหายใจแรง กอดเธอไว้แน่นในอ้อมกอดที่อบอุ่น ขณะที่น้ำยังคงพุ่งออกมาอีกหลายครั้ง“ซี้ด... ดี… ดีมาก…”เขาอยู่ในนั้นสักพัก ก่อนจะถอนออกช้า ๆ น้ำขาวขุ่นไหลย้อยจากร่องแดงบวมและยังคงกระตุกเล็กน้อยกวินหอบหายใจ ก้มลงจูบที่หน้าผากและเปลือกตาข้าวหอมที่ปิดครึ่งหนึ่ง “หายใจเข้าออกช้า ๆ นะ… ผมอยู่ตรงนี้&rdquo

หลังจบการประชุมอันแสนระทึกขวัญ ข้าวหอมแทบจะคลานกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง หญิงสาวรีบดึงฉากกั้นโต๊ะมาบังหน้า หยิบแฟ้มงานขึ้นมาตั้งตระหง่านเป็นป้อมปราการ แล้วเอาหน้ามุดลงไปซ่อนตัวอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ราวกับนกกระจอกเทศหนีภัยเขาต้องจำไม่ได้สิ... เมื่อเช้าเขาก็แค่มองกวาด ๆ ไปทั่วห้องแหละน่า คนตั้งเยอะตั้งแยะ เขาจะมาเจาะจงอะไรกับพนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างฉัน !ข้าวหอมพยายามปลอบใจตัวเอง แม้ว่าเหงื่อจะแตกพลั่กจนคอนซีลเลอร์ใต้ตาเริ่มละลาย ทว่าความหวังอันริบหรี่ของเธอก็พังทลายลงในอีกสิบห้านาทีต่อมา เมื่อโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานแผดเสียงร้องลั่น“ฮัลโหล แผนกการตลาดค่ะ... ข้าวหอมพูดค่ะ” หญิงสาวกรอกเสียงลงไปอย่างหวาดระแวง(สวัสดีครับคุณข้าวหอม ผมนพดล เลขาฯ ของคุณกวินครับ ท่านประธานให้โทรมาเชิญคุณข้าวหอมขึ้นไปพบที่ห้องทำงานชั้นผู้บริหารครับ... ด่วนที่สุดครับ)ประโยคนั้นทำเอาข้าวหอมหูอื้อไปชั่วขณะ โทรศัพท์แทบหลุดจากมือ“เอ่อ... ท่านประธานเรียกพบฉันเหรอคะ ? เรื่อง... เรื่องอะไรคะ ? ฉันเพิ่งเป็นแค่พนักงานระดับปฏิบัติการเองนะคะ !”