“เจ้ายืนยันว่าจะต้องไปให้ได้งั้นหรือ”“เพคะ ข้าจะขอติดตามพี่รองในฐานะรองแม่ทัพ หลี่เซวียนหลงเป็นของข้า”“เป็นสาวเป็นนางพูดจาเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?! มีอย่างที่ไหนพูดปาวๆ ว่าผู้ชายเป็นของเจ้า” ร่างสูงสง่าขมวดคิ้วเคร่งขรึม ใบหน้าคมกร้าวเดือดดาลพอๆ กันกับเอี้ยนซ่านฉี แต่เฉินเถาฮวาไม่หวั่นเกรงใดๆ ดวงตาคู่งามแน่วแน่ในเป้าหมายตั้งแต่วันที่ถูกผู้ชายคนนั้นเหวี่ยงตกลงมาจากหลังม้าแล้ว“พี่ใหญ่ได้รับอำนาจคุมกองทัพจากเสด็จพ่อ ส่วนข้า... องค์หญิงหย่งอานแห่งเอี้ยน ยินดีรับหน้าที่เพื่อแคว้นจนกว่าชีวิตจะหาไม่เพคะ” ร่างบอบบางก้าวขาออกมาหนึ่งก้าวและคุกเข่า โขกคำนับอย่างเป็นทางการ เอี้ยนเซินจึงยิ่งโมโหจนหน้าเขียวที่น้องสาวมัดมือชก เขาไม่พูดอะไร เอี้ยนซ่านฉีก็ไม่อาจสอดปาก“ฮึ!”เอี้ยนเซินหันหลังให้โดยไม่เอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธ เฉินเถาฮวาจึงไม่ยอมเงยศีรษะขึ้น สายตามองก้อนกรวดบนพื้นนั่นราวกับจะวิเคราะห์มันทุกรายละเอียด ความหวังของนางอยู่ที่เอี้ยนเซินผู้เดียว ถ้าหากพี่ใหญ่ไม่อนุญาต เฉินเถาฮวาก็ไม่อาจขัดคำสั่ง ตอนนี้นา
Baca selengkapnya
