Semua Bab ชายามังกร : Bab 31 - Bab 40

ทว่าขอให้เขาตกนรกหมกไหม้เถิด  ไม่ใช่เขาเองหรอกหรือที่แหวกสายน้ำ พุ่งเร็วดุจเกาทัณฑ์ไปที่เฉินเถาฮวา ตวัดมือร้อนๆ กำท้ายทอยขาวนุ่ม ดึงเข้ามาแล้วจูบทั้งสองต่างตกตะลึงพรึงเพริด ดวงตาของเฉินเถาฮวาเบิกกว้าง หลี่เซวียนหลงเองก็ลำดับความคิดไม่ทัน เขาแค่กำลังมองชมเด็กตัวน้อยที่เติบโตขึ้นเป็นหญิงงามดุจบุปผาแรกแย้ม แต่วูบต่อมาริมฝีปากของเขาก็เคลื่อนมาประกบจูบไปเสียฉิบ คนไร้ประสบการณ์สองคนมาพบกันมันก็กลายเป็นความประดักประเดิดหลี่เซวียนหลงไม่เข้าใจตนเอง ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป รู้แค่ว่าอยากจะจุมพิตริมฝีปากแดงระเรื่อของนางเท่านั้นตุบๆๆๆหญิงสาวกำหมัด ระดมทุบเขาไม่ยั้งอย่างโกรธจัด ส่งเสียงคำรามเดือดเมื่อชายหนุ่มเริ่มบดขยี้ สอดไซ้ลึกซึ้งด้วยความปรารถนาจะเป็นส่วนหนึ่งของนาง เมื่อปลายลิ้นของเขาเกี่ยวกระหวัดลิ้นน้อยๆ กระแสความหวานอันหฤหรรษ์ระเบิดโพลงในฉับพลันเฉินเถาฮวาดิ้นต่อต้านสุดแรง พยายามเอื้อมมือคว้ากระบี่แต่ร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าตรึงนางไว้ เขาร้อนระอุราวกับเหล็กหลอม ใช้มือข้างหนึ่งซุกเข้าไปในเรือนผมของนาง มือแกร่งอีกข้างโอบสะโพก สัมผัสผิวกายเรียบล

บทที่ 8 มาเยือนถึงที่                  เมื่อหลงใหลใครบางคนเข้าแล้ว... ก็ไม่มีทางย้อนกลับมาได้อีก มันเป็นสัจธรรมที่หลี่เซวียนหลงเริ่มเรียนรู้                การศึกช่วงวันแรกๆ เปิดฉากอย่างดุเดือดทั้งสี่ทิศ ศึกที่หนักที่สุดคือทิศตะวันออก หลี่เซวียนเยว่นำทัพด้วยตนเองเข้าต่อกรกับเอี้ยนเซิน ต่างฝ่ายต่างสูญเสียเนื่องจากสนามรบเป็นที่ราบ เหล่าทหารทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะย่อมเกิดการสู้รบชุลมุน ทางฝ่ายองค์ชายเอี้ยนซื่อจิ้นเองก็ต้องปะทะกับแม่ทัพขิงแก่อย่างสั้งกู่ รบสามครั้งถอยสามครั้ง สถานการณ์ตกเป็นรอง                แต่สถานการณ์ของฝั่งหลี่เซวียนหลงตึงมือกว่าที่คิด                อา... เส้นผมกับต้น

“วาจาสามหาวเยี่ยงนี้ล้วนไม่ได้ตายดีกันทุกคน... ทิ้งหัวไว้ที่นี่เถิดหยางเกา”จิตสังหารของเขารุนแรงจนม้าคู่ใจของหญิงสาวตื่นตกใจ ผงะก้าวถอย เฉินเถาฮวาลูบแผงคอของมันเบาๆ สายตามิได้ละจากคู่ต่อสู้ หลี่เซวียนหลงสังเกตกิริยาท่าทางเด็ดเดี่ยวไร้ความกลัว เขานึกชอบใจในฝีมือจึงคิดอยากจะซื้อตัวมาทำงานรับใช้“ข้านับถือความใจกล้าของเจ้า หาได้ยากยิ่งที่จะมีแม่ทัพห้าวหาญบุกเดี่ยวเข้ามาสังหารแม่ทัพอีกฝ่ายถึงในค่ายเช่นนี้...”“ใครว่าข้ามาคนเดียวเล่า”ทันใดนั้นความโกลาหลก็ระเบิดขึ้น เขย่าให้ปฐพีสะเทือน เมื่อหลี่เซวียนหลงมองค่ายของตน ภาพที่เห็นนั้นเป็นเหมือนกับนรก ร่างกายของหลี่เซวียนหลงแข็งทื่อขึ้นในฉับพลัน ความพินาศกำลังจะบังเกิดขึ้นแล้วโดยที่เขาไม่อาจหยุดยั้งได้“ไฟไหม้ๆๆ มีข้าศึกเข้ามาลอบวางเพลิง”เสียงฆ้องเตือนภัยดังระงมพร้อมกับทหารมากมายที่ร้องตะโกน บางคนถูกไฟลุกท่วมร่างจึงวิ่งสะเปะสะปะด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ส่งเสียงโหยหวนชวนสยดสยอง พวกทหารแต่ละคนถ้าไม่บาดเจ็บนอนกลิ้งไปกลิ้งมาก็วิ่งพล่านทำอะไรไม่ถูก บางคนพอมี

ส่วนเขาแพ้ตามมาติดๆ ในวันที่สอง“หมาป่าคิดร้ายท่านตงกัว[1]เช่นมัน ข้าไม่คิดสนใจ แค่มันเอาตัวรอดจากเอี้ยนซ่านฉีในศึกนี้ได้ก็บุญหัวมันแล้ว”หลี่เซวียนหลงจ้องมองเขาเหลียงบนแผนที่ แววตาเหี้ยมเกรียมขณะวางตัวหมากลงไป “จัดการส่งคนไปตามที่ข้าบอกก่อนหน้านี้”“ละ...แล้วเอี้ยนซ่านฉีเล่าพ่ะย่ะค่ะ”“ช่างหัวมารดามัน ข้าต้องการสับหัวไอ้ชั่วนี่ก่อน” หลี่เซวียนหลงเตะข้าวของดังโครมคราม พุงอาหมวยของข้า! พุงอาหมวยของข้า! ถึงองค์ชายจะไม่ได้พูดออกมา แต่รังสีที่แผ่ออกมาร่ำร้องอย่างชัดเจน จู้จื่อจึงเกาศีรษะแกรกๆ เอาก็เอา นึกว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะสุขุมลุ่มลึกเหมือนอย่างหลี่อ๋อง แต่ที่ไหนได้ยังเลือดเดือดและงี่เง่าเหมือนเดิมไม่มีผิด“กลยุทธ์ของไอ้เลวหยางเกายังมีข้อบกพร่องอยู่ วิธีที่มันใช้คือการแบ่งทหารออกเป็นกลุ่มย่อยคอยก่อกวน เป้าหมายเพื่อบั่นทอน เมื่อได้จังหวะก็จะกลับไปหลบตัวบนเขาเหลียง ดังนั้นในเมื่อทัพของไอ้หยางเกากระจายตัวเมื่อไหร่ เราก็จะไม่สนใจมันอีก เร่งนำทหารที่มีทั้งหมดพุ่งไปที่ทัพหลักของเอี้ยนซ่านฉีก็พอ ลงมือป

“ฮวาเอ๋อร์ หลักสงครามมีอยู่ห้าประการ...”เสียงของเอี๋ยนอ๋องดังแทรกขึ้นในความคิดของหญิงสาว ทรงเป็นพระบิดาที่เข้มงวดและไม่เคยอนุญาตให้นางข้องเกี่ยวกับสงครามเลยสักครั้ง“หลักสงครามที่บิดาของเจ้ายึดถือจวบจนวาระสุดท้าย นั่นคือสู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็ตั้งรับ ตั้งรับไม่ได้ก็ถอย”“มิน่าเล่า เสด็จพ่อถึงบอกว่าหม่อมฉันเหมือนท่านพ่อเฉิน”เอี้ยนอ๋องหัวเราะ “ใช่ เจ้าถอดแบบเขามาทั้งความคิดและความกล้า แต่ฮวาเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้บิดาของเจ้าต้องสิ้นชีพเพราะเขาลืมหลักสงครามข้อที่สี่”“อะไรหรือเพคะ?”“จำไว้นะฮวาเอ๋อร์ เมื่อเจ้าจำเป็นต้องถอย หากถอยไม่ได้ก็จงอ่อนน้อม พ่อเจ้าอ่อนน้อมไม่ได้จึงต้องตายเสีย เจ้าจงอย่าเอาอย่างบิดาของเจ้าเด็ดขาด”  หากอ่อนน้อมไม่ได้ก็ตายเสีย...หลี่เซวียนหลงจ้องมองการบุกของหยางเกาด้วยท่าทีสงบนิ่ง เมื่อมีศัตรูพุ่งเข้าใส่แบบไม่กลัวตายเช่นนี้ บรรดาทหารอารักขารอบกายหลี่เซวียนหลงจึงขยับขวาง แต่ชายผู้สูง