บททั้งหมดของ หลังลี้ภัย ข้าขอเป็นปลาเค็ม: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11บ้านฉินจอมละโมบ (2) หลังจากผู้ใหญ่บ้านจัดการแบ่งเนื้อเรียบร้อย แต่ละบ้านก็ได้หมูป่าไปอย่างเท่าๆ กัน ส่วนเยว่ไฉหนิงกับกลุ่มของหู่เอ้อได้มากกว่าคนอื่นเล็กน้อย พอเนื้อหมูป่าถึงมือ เหล่าแม่บ้านก็รีบนำไปหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ตากแห้งเพื่อที่จะเก็บไว้กินนานๆ บางบ้านก็ย่างเนื้อกินกันตั้งแต่ตอนนั้นเลย หากทว่า...ท่ามกลางความมีชีวิตชีวาของชาวบ้าน กลับมีเสียงแผดร้องโวยวายแทรกขึ้นมาอย่างน่ารำคาญ ‘ฉินจือหนิ่ว’ ลูกชายวัยเจ็ดขวบของฉินเอ้อหลางและตู้หลิง ร้องไห้งอแงไม่หยุด “ท่านพ่อ ฮือๆ ข้าจะกินเนื้ออีก...อยากกินเนื้อ!” ฉินเอ้อหลาง แม่เฒ่าฉิน และตู้ซื่อต่างกลืนน้ำลาย ก่อนจะหันไปมองทางเยว่ไฉหนิงกับจ้าวซื่อด้วยความริษยา ทางกลุ่มนั้นไม่เพียงมีเนื้อหมูป่ามากกว่าคนอื่น พวกเขายังมีซุปงูร้อนๆ อีกหม้อใหญ่อีกด้วย “ท่านพ่อ ข้าจะกินซุปงู ข้าจะกินเดี๋ยวนี้!” ฉินจือหนิ่วแผดเสียงดังลั่น พลางลงไปดิ้นเร่าๆ อยู่บนพื้นอย่างเอาแต่ใจ “ท่านพี่ ท่านไปขอแบ่งจากพวกนางมาให้

บทที่ 13ปะทะกับผู้อพยพเร่ร่อน                “ปกป้องเด็กกับผู้หญิง!”               เสียงตะโกนของผู้ใหญ่บ้านดังขึ้น แทบจะพร้อมกันกับการเคลื่อนไหวของผู้อพยพเร่ร่อน               คนพวกนั้นคำรามต่ำราวกับสัตว์ป่า ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ชาวบ้านจากหมู่บ้านเฟิงโฮ่วด้วยความบ้าคลั่ง               ท่อนไม้และมีดขึ้นสนิมในมือของพวกมันฟาดฟันอย่างสะเปะสะปะ พวกมันใช้เพียงสัญชาตญาณความหิวโหยและพละกำลังเท่านั้น               เคร้ง!               ผู้อพยพเร่ร่อนคนหนึ

บทที่ 15ถึงเมืองเจิ้งหยาง                ขณะที่กลุ่มอพยพของหมู่บ้านเฟิงโฮ่วกำลังจัดการกับศพผู้อพยพเร่ร่อน ซ่างหลินซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืดบนต้นไม้ยังตกอยู่ในอาการตกตะลึง               มือที่กำก้อนหินแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้               ตั้งแต่พวกผู้อพยพเร่ร่อนบุกปล้นชาวบ้านเฟิงโฮ่ว เขาก็แอบช่วยอยู่จากจุดนี้มาตลอด คอยขว้างหินและสกัดการโจมตีของพวกมันอย่างเงียบๆ จึงทำให้ไม่มีชาวบ้านคนใดได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเลยสักคน               ทว่าการปะทะกันระหว่างผู้อพยพทั้งสองฝ่ายกลับวุ่นวายเกินคาด ในจังหวะที่เขาคลาดสายตาไปแวบหนึ่ง หนึ่งในเจ้าแฝดถูกผลักออกไป เขาช่วยเหลือไม่ทัน     &n

บทที่ 17ตั้งรกราก หมู่บ้านเฟิงโฮ่ว (2)                ครั้นสะใภ้รองฉินเห็นเยว่ไฉหนิง อดีตพี่สะใภ้ กับจ้าวซื่อเข็นรถที่อัดแน่นไปด้วยข้าวของกลับมาจากในเมือง  ดวงตาของนางก็แดงก่ำด้วยความริษยา ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม               เมื่อก่อนเยว่ไฉหนิงเป็นเพียงสะใภ้ใหญ่ที่ไร้ปากเสียง ต้องคอยรองมือรองเท้าให้กับบ้านตระกูลฉิน               แต่ดูนางในตอนนี้สิ! นอกจากจะมั่งคั่งมีกินมีใช้ นางกลับดูมีความสุขจนน่าเจ็บใจ!               ไม่เพียงเท่านั้น นางยังมีพละกำลังมหาศาลถึงขั้นไล่ล่าฆ่าฟันพวกผู้อพยพเร่ร่อน             &

บทที่ 19มี ‘เงิน’ ปัญหาก็จบ                ยามบ่าย บ้านผู้ใหญ่บ้านมีแขกมาเยือน               เยว่ไฉหนิงจึงไม่คิดรบกวนต่อ นางขอตัวกลับบ้าน แล้วหยิบของว่างจากมิติลับออกมากินกับพวกเด็กๆ               เสี่ยวเป่ากินจนอิ่มหนำ ก่อนจะตบพุงกลมๆ ของตนเองอย่างพอใจ               ส่วนต้าเป่านั่งยองๆ อยู่ที่ลานหน้าบ้าน ใช้กิ่งไม้ขีดเขียนตัวอักษรที่เยว่ไฉหนิงเพิ่งสอนไปก่อนหน้านี้อย่างตั้งใจ แถมยังเอื้อมมือไปดึงเสี่ยวเป่าให้มาฝึกด้วยกัน               เสี่ยวเป่าทำแก้มป่องอย่างไม่เต็มใจนัก แต่สุดท้ายก็ยอมมานั่งลง ขีดเขียนตามพี่ชายด้วยค