นัสรินเก็บของใช้ที่จำเป็นลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบและกล่องเล็ก ๆ อีกหนึ่งกล่องเสร็จในเวลาบ่าย เธอเลือกเอาแต่ของที่จำเป็นไปเท่านั้น เสื้อผ้าและของใช้บางส่วนหญิงสาวก็ยกให้กับเด็กรับใช้ที่มาช่วยเธอเก็บของ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยหญิงสาวก็โทรไปบอกอัคคีก่อนที่เธอกับเด็กรับใช้จะช่วยกันเอากระเป๋าลงมาจากชั้นสองหญิงสาวรู้สึกโล่งใจที่ความลับไม่ต้องถูกซุกซ่อนอีกต่อไป และใจหายที่ต้องไปจากที่นี่ไม่ใช่เพราะณัฐวุฒิแต่เป็นเพราะความอบอุ่นและความใจดีของคุณย่าวิไลมีให้เธอมาตลอดสามเดือนอัคคีนั่งรออยู่ในห้องรับแขกอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเขาเห็นนัสรินเดินลงมา เขาก็รีบเข้าไปช่วยรีบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่“มีของแค่นี้เหรอโรส” เขาถามเมื่อเห็นกระเป๋าสองใบกับกล่องกระดาษอีกหนึ่ง“ค่ะอาไฟ”“หนูโรส มาหาย่าหน่อยลูก” คุณย่าวิไลกวักมือเรียกนัสรินเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ หญิงสูงวัย ท่านดึงมือเธอไปกุมไว้แล้วลูบเบา ๆ “ไปอยู่ที่คอนโดขาดเหลืออะไรก็บอกอาไฟหรือจะโทรมาบอกย่าก็ได้ อย่ามองว่าย่าเป็นคนอื่น ย่ารักและเอ็นดูหนูเหมือนหลานสาวแท้ ๆ ของย่า”“โรสขอบพระคุณคุณย่ามากค่ะที่เมตตาโรสมาตลอด” นัสรินยกมือไหว้พร้อมน้ำตาที่คลอเบ้
Baca selengkapnya
