Todos los capítulos de ย้อนมาครานี้ข้าขอไม่รักท่านแล้ว: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ท่านเข้ามาในห้องของข้าได้อย่างไรกัน ออกไปนะ ออกไปนะ” ตลอดทั้งวันสามีผู้นี้ของนางค่อยตามหลังนางอยู่ตลอด ไม่ว่านางจะทำอะไรเขาก็ค่อยตามนางทุกฝีก้าว แม้กระทั่งเข้านอน เขาก็ยังตามเข้ามา หน้าด้านยิ่งนัก “ท่านออกไปข้าจะนอน” “สามีภรรยาควรนอนร่วมเตียง” นอกจากเขาจะหน้าด้านแล้ว หูของเขายังตึงอีกต่างหาก เขาแสร้งทำหน้าด้านเดินเข้ามาก่อนนอนลงมองนางที่กำลังนั่งหงุดหงิดอยู่เช่นนั้น ก่อนหัวเราะออกมาในลำคอ หนิงลี่จูนั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะ แม้จะดึกดื่นแค่ไหนก็ยังไม่ยอมมานอนร่วมเตียงกับเขาอีกเขาเห็นนางสัปหงกอยู่หลายคราจึงหัวเราะออกมาเสียงดัง หญิงสาวฟุบหน้าลงบนโต๊ะด้วยความเหนื่อยอ่อน หยางเหวินไถรีบลุกขึ้นมาเดินมาหาหญิงสาวที่นอนหลับไม่ได้สติก่อนอุ้มนางขึ้นมาแนบอกแล้วตรงมายังเตียง “เจ้ามันเด็กดื้อ หนิงลี่จู” ปลายนิ้วเกลี่ยผมที่ปลิ่วมาสัมผัสใบหน้าของนาง ก่อนเขาจะทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง เขาอดไม่ได้ที่วาดลำแขนใหญ่มากกกอดนางเอาไว้ก่อนพึมพำอะไรบ้าง “ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าก็น่าเอ็นดูไม่น้อย เพราะความเขลาในอดีตท

“มองเจ้า เมื่อก่อนข้าแค่นึกขำในความโง่เขลาของข้า เจ้างดงามขนาดนี้ แม้นิสัยบางอย่างของเจ้าข้าไม่ชอบนัก เวลานี้ข้ากลับมองว่า เจ้านั่นน่าเอ็นดู” หนิงลี่จูทำหน้าไม่ถูกกับคำพูดของหยางเหวินไถ ฟังดูเผิน ๆ คล้ายว่าเป็นคำชม แต่ฟังไปฟังมาเหมือนเขากำลังด่าทอนางทางอ้อมอย่างไรไม่รู้ ร้ายกาจนัก “ท่านกล่าวชมข้าเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านกล่าวชมเลยสักนิด เมื่อก่อนท่านเคยว่าข้าไม่ดีอย่างไรข้าจำได้ดี” คำพูดท้ายเสียงของนางสั่นเครือกึ่งตัดพ้อ “มา” หยางเหวินไถส่ายหน้า สตรีเป็นสิ่งที่เขาคาดเดายากแท้ โดยเฉพาะนาง......หนิงลี่จู เขายื่นฝ่ามือใหญ่มาตรงหน้าของนาง หนิงลี่จูลังเลสักพักก่อนยอมวางมือบนฝ่ามือหยาบกระด้างของเขา แต่กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นกว่าทุกครั้งที่เคยสัมผัส เขาเดินนำนางไปที่รถม้าการอยู่ด้วยกัน นางก้มหน้าก้มตาไม่กล้าจ้องหน้าเขา ส่วนเขากลับมองนางตาไม่กะพริบเช่นนั้น ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของม้าที่ย้ำเป็นจังหวะ โอ๊ย...อึดอัดเหลือเกิน

ข้าไม่อยากรักเขาแล้ว หนิงลี่จูส่ายหน้าก่อนวิ่งหนีเขา ส่วนเขาก็วิ่งตามมาไม่ห่างด้วยความเป็นห่วง เพราะมีนิสัยซุ่มซ่ามมาแต่ไหนแต่ไร ไม่มองทางของนางจนวิ่งไปชนกับแผ่นหลังแกร่งของใครบางคน บุรุษที่สวมอาภรณ์ไม่ต่างจากทหารสีดำทมิฬ หนิงลี่จูเงยหน้าขึ้นมอง จังหวะเดียวกันกับเขาที่หันกลับมา ใบหน้าของหนิงลี่จูซีดเผือด นางจดจำเขาได้ดี เขาคือคนที่ทำร้ายนางแถมยังจับนางไปคุมขังเอาไว้ ใบหน้าของเขายังคงเคร่งทะมึน หัวใจของนางเต้นรัวเร็วด้วยความหวาดหวั่น ภาพในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัว “แม่ทัพจ้าวหูเซิน” นางหลุดปากออกมาเสียงแผ่วเบา โดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน นางมองหน้าเขาด้วยความนั่งงัน ก่อนใบหน้าโหดเหี้ยมของเขายกยิ้มมุมปาก “แม่นางรู้จักข้าด้วยหรือ” จ้าวหูเซินเอ่ยถาม สตรีที่งดงามที่ยืนนิ่งอ้ำอึ้งนิ่งงัน คงตกตะลึกในความหล่อเหลาดุดันของเขา แม่ทัพต่างเมืองแสนทะนงตนระบายยิ้มกำลังขยับตัวเข้าใกล้แม่นางที่มองเขาด้วยใบหน้านิ่งงันเช่นนั้น นางช่างน่าแกล้งเหลือเกิน “แม่นาง รู้จักข้าด้วยหรือ” จ้าวหูเซินถามอีกครั้

ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวในวันที่หนิงลี่จูจะอยู่กับหยางเหวินไถย่างเข้าสองเดือนแล้ว หลังจากค่ำคืนนั้นเขาแทบไม่ทำอะไรนางเลยสักนิด แม้ว่าทั้งสองอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน นางพยายามใจแข็งมาตลอด ส่วนหยางเหวินไถใช้ความหน้าด้านนอนกอดนาง ทุกคืน แล้วดูเหมือนร่างกายของนางจะชินกับการที่ถูกเขากอด หนิงลี่จูได้แต่ครุ่นคิดเรื่องราวมากมายทุกอย่างดูเปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้ หัวใจที่คิดว่าเข้มแข็งกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด นางรู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกคราในยามที่ได้อยู่ในอ้อมกอดแสนแข็งแกร่งของเขา แต่เรื่องราวที่ผ่านมา ความเจ็บช้ำนางก็จดจำมันเอาไว้เป็นอย่างดี ความรู้สึกยามถูกทอดทิ้ง หนิงลี่จูนึกถึงเพียงเขาคนนี้เท่านั้น ภายในใจของนางได้แต่ภาวนาวอนขอต่อโชคชะตาให้เขามาช่วยนาง วันคืนผ่านไปกลับเปล่าประโยชน์ ไร้เงาชายที่นางรักมาช่วยเหลือ หรือที่ผ่านมานางรักเขาแค่ฝ่ายเดียวมาตลอด แล้วทำไมวันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป เรื่องราวเหล่านี้แม้จะทำให้นางฉงนใจอยู่บ้าง ทว่านางกลับผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาแล้ว ตั้งแต่นางตายจากชาติพบปัจจุบันจิตวิญญาณลอยล่องมาอยู่ในร่างของนางเอกในนิยายที่นางปรามา

หยางหมิงยังคงได้รับการต้อนรับจากพี่ใหญ่เสมอมา นาน ๆ เขาจะมาหาเยี่ยมพี่ใหญ่ ได้รับข่าวคราว่าพี่ใหญ่และพี่สะใภ้นั้นรักใคร่กลมเกลียวกันดี ไม่ได้ทะเลาะอย่างที่เขาเล่าลือกันดังเช่นในอดีต “สุราที่ให้พ่อบ้านเจียงเตรียมเอาไว้ยังรสดีเช่นเดิมไปเปลี่ยนเลยนะท่านพี่” หยางหมิงมาถึงผู้เป็นพี่ใหญ่ก็เอ่ยปากชวนให้มานั่งดื่มสุราทันที ตั้งแต่ยังไม่ค่ำด้วยซ้ำ หยางหมิงไม่ลืมเอ่ยปากชมเปาะ “ว่าแต่เจ้ามาหาข้าที่นี่ เจ้ามีเหตุอันใดหรือ” หยางเหวินไถไม่รั้งรอโอกาสเอ่ยปากถามน้องชายที่มีหน้าตารูปงามไม่ต่างจากเขา เพียงแต่หยางหมิงนั้นเจ้าสำอาง ผิวพรรณของเขานั้นไม่ต่างจากสตรี ต่างจากหยางเหวินไถที่ชื่นชอบสู้รบตามประสงค์ของท่านพ่อ “ข้าได้ยินว่าท่านพี่กับภรรยากลมเกลียวกันดีหรือ นางก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างเช่นเขาร่ำลือกัน ข้าว่านางแค่หึงหวงท่านก็เท่านั้น” “เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ” “แล้วท่านนี่เก่งไปเสียทุกอย่าง แต่กลับโง่เขลาเรื่องของสตรีนัก” หยางเมิงกล่าวถึงนางยังไม่ทันขาดคำ สตรีเป็นกล่าวถึงในวงสนทนานางก็กำลังเดินมาพร้อมกับบ่าวคนสนิท