Todos los capítulos de ย้อนมาครานี้ข้าขอไม่รักท่านแล้ว: Capítulo 31 - Capítulo 40

“หยุด” หยางเหวินไถรวบมือทั้งสองก่อนนางจะลูบไล้กล้ามหน้าท้องของเขาไปมา “อือ ข้าร้อน....” แต่นางก็ยังดื้อดึงรั้นจะดึงมือของจากการเกาะกุมของเขาแล้วลูบไล้หน้าท้องของเขาไปมา หยางเหวินไถถอนหายใจ สุดจะทน ก่อนก้มจุมพิตริมฝีปากของนาง บดขยี้ริมฝีปากของนางอย่างรุนแรงเป็นการตักเตือนภรรยาแสนดื้อของเขา ฝ่ามือกดหัวไหล่ของนางไม่ให้ไหวติง เขาผละใบหน้าออกมาห่างเห็นนางเม้มปากแน่น หลบตาเขาอย่างเขินอาย ในยามนี้นางช่างงดงามยิ่งนัก เขาไม่อาจอดทนต่อไปได้อีกแล้ว เขาไม่อยากอดทนต่อไปแล้ว ฝ่ามือของเขาจัดการเสื้อผ้าของนางอย่างรวดเร็ว อาภรณ์ของนางปลิ่วลงบนพื้นเรียบร้อยแล้ว ร่างกายของดรุณีหนาวฉับพลัน แต่ใบหน้ายังคงร้อนผ่าว ด้วยความเขินอาย เมื่อได้สติรู้ตัวขึ้นมาเล็กน้อย “เจ้าหนีข้าไปไหนไม่ได้แล้ว” หยางเหวินไถพูดจบก่อนใบหน้าซุกไซ้ซอกคอระหง สูดกลิ่นกายของบุปผางามอย่างกระหาย มือหนากอบกุมทรวงอกนุ่มคู่งามอย่างแรง จนหญิงสาวอุทานออกมา “อะ...” “เจ้าเจ็บอย่างนั้นหรือ” หยางเหวินไถเงยหน้าขึ้นมองนาง หนิงลี่จู

ย่างเข้าสู่ฤดูวสันต์ความหนาวเย็นจากไปอีกครั้ง เหลือเพียงยอดของใบไม้ที่เริ่มผลิใบ หนิงลี่จูนั่งทอดมองพวกปลาทองที่แหวกว่ายกันอย่างสนุกสนาน ใกล้ ๆ นางซีซวนกำลังปักผ้ามองนางอยู่เป็นระยะ นานเท่าไหร่จากที่ตั้งใจว่าจะจากเขาไปแล้ว แต่ก็ทำไม่ได้สักที หนิงลี่จูไม่เข้าใจเหมือนกันว่าที่ตนเองยังไม่ไปไหนเพราะรักเขามากอย่างนั้นหรือ นางพยายามคิดต่าง ๆ นานาหาเหตุผลสารพัดที่เขารั้งนางเอาไว้เพียงเพราะเขาไม่ต้องการหย่า หรือเพราะเขารักนางแล้ว เป็นอีกข้อที่นางไม่กล้าเอ่ยปากถามเขา นางกลัวว่า เขาสารภาพความจริงว่าทั้งหมด เขาทำไปเพียงเพราะหน้าที่ของสามีเพียงเท่านั้น ถ้าการตัดใจมันง่ายขนาดนั้นนางคงไม่มานั่งกลุ้มอยู่เช่นนี้ พลางคิดไปคิดมาย้อนมาครานี้ช่างแตกต่างจากครั้งก่อนนัก ครั้งก่อนนางแทบไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดเข้าด้วยซ้ำ แม้จะพยายามตามติดเขาเป็นเงาขนาดไหน หยางเหวินไถพยายามหลบหน้านางตลอด มาชาตินี้กลับกัน นางกลับเป็นฝ่ายหลบหน้าเขาเสียเอง หนิงลี่จูถอนหายใจอีกครั้ง หยางเหวินไถอยู่ใกล้ชิดช่วยงานบิดาไม่ห่าง สองสามวันมานี

“แม่นางหนิงลี่จู ยังไม่ตอบข้าเลยนะว่าเจ้าจำข้าได้หรือไม่” เขายังคงถามย้ำอีกหน มุมปากยกยิ้มเขาไม่ต่างจากราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อตัวน้อย ๆ ให้จนมุม “จำได้ ๆ ท่านแม่ทัพจ้าวหูเซินมีเหตุอันใดหรือ” หนิงลี่จูดื่มน้ำชาจนหมดแล้วค่อยเงยหน้ามองเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ นางจำเรื่องราวในอดีตได้ดีเชียวล่ะ เขามันโหดร้ายเคยจับตัวนางไปขัง ทำร้ายร่างกายสารพัดเพื่อให้นางยอมเป็นของเขา สุดท้ายแล้วเขาก็ทำอะไรนางไม่ได้ นางยอมตายเสียดีกว่ายอมเป็นของเขา “หึ ๆ” “...” บรรยากาศตอนนี้กดดันอย่างที่เลี่ยงไม่ได้ หนิงลี่จูไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่พยายามข่มความหวาดกลัวของตนเอง แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือเอาไว้ “ดีแล้ว เจ้าดื่มต่อไปเถอะ ว่าแต่ชายผู้นั้นไม่มาด้วยหรือ” “ไม่มา” “เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าจะได้มองเจ้าได้อย่างเต็มตา แม่นางหนิงลี่จู เจ้าไม่ต้องทำท่าทางราวกับว่าข้ากำลังจะกินเลือดกินเนื้อของเจ้า ข้าเพิ่งเคยเจอเจ้าแค่ไม่กี่ครั้งเอง” “ใครว่าล่ะ เจ้ามันโหดร้าย” หนิงลี่จูบ่นอุบในลำคอ แต่ก็ไม่พ้นคนหูด

“ไม่ต้องห่วงข้าหรอกซีซวนอย่างไรแล้ว ข้าไม่เป็นอันใดง่าย ๆ อยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องห่วงข้า” ซีซวนจำเป็นต้องยืนนิ่ง ปล่อยให้ฮูหยินเดินตามแม่ทัพจ้าวหูเซิน แม้นางจะเป็นฮูหยินผู้ดื้อรั้น อย่างไรแล้วนางได้แต่กลับไปที่จวน ด้านแม่ทัพจ้าวหูเซินยกยิ้มตลอดทางเข้ารับรู้มาตลอดมาว่ามีสตรีเดินตามหลัง เขาสั่งให้ทหารคนสนิทให้ทำตัวไร้พิรุธ แม้นางจะตามเขาพวกเขาใกล้แค่ไหนก็ตาม “นางยังตามท่านมาอยู่ขอรับ” “ปล่อยให้นางตามมา ข้าก็อยากรู้เช่นกันว่านางตามข้าเพราะเหตุใดกัน” พักนี้แม่ทัพจ้าวหูเซินยิ้มบ่อยกว่าปกติตั้งแต่เจอกับแม่นางหนิงลี่จู ทหารหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะทำอย่างไรนอกจากทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา แม้จะไม่คุ้นชินกับการมีอิสตรีเดินตาม ฝีเท้าของนางดังมากทีเดียว ไม่รู้สตรีผู้นี้จะตามแม่ทัพจ้าวหูเซินด้วยเหตุอันใดกัน พวกเขาเองก็สงสัยเช่นกัน ผ่านมาสองชั่วยามหนิงลี่จูเดินตามแม่ทัพจ้าวหูเซินจนขาทั้งสองเริ่มปวดเมื่อยจากเมืองเต็มไปด้วยผู้คนตอนนี้เริ่มเข้าป่าเขา เขากำลังจะไปไหนกันแน่

“หนิงลี่จู ถ้าเจ้าหนาวก็มานั่งผิงไฟ” หนิงลี่จูสะดุ้งทันทีก่อนหันไปมองเขา ก่อนยอมเดินไปใกล้จ้าวหูเซินนั่งเงียบสงบ ในยามนี้เขาดูนิ่งสงบ สุขุม ไม่ได้เกรี้ยวกราดอย่างเช่นแต่ก่อน “เจ้ากลัวอะไรข้าหนักหนา” หนิงลี่จูสะดุ้งอีกหน เมื่อถูกจับได้ว่ามองหน้าเขานานเกินไป “เจ้าหวาดกลัวข้าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” จ้าวหูเซินถามอีกครั้ง เห็นหญิงสาวนั่งห่างจากเขาเป็นวา หนิงลี่จูได้แต่เม้มปากแน่นนางจะตอบเช่นไรดีไม่ให้ตนเองต้องถูกฆ่า “เออ....แม่ทัพจ้าว ข้า...” “เจ้าอะไรอย่างนั้นหรือ...” แม่ทัพจ้าวเอื้อมมือไปหยิบกิ่งไม้ยาวใกล้นาง แต่สัญชาตญาณทำให้หนิงลี่จูถอยหนีโดยทันที “เจ้ากลัวข้ามากเลยหรือ” เขาถาม ก่อนกลับมานั่งตำแหน่งเดิม ในถ้ำที่มืดสนิทมีเพียงแสงไฟจากกองเพลิงเท่านั้น หนิงลี่จูมองเขาผ่านแสงเพลิงที่สาดส่อง “อือ” “เจ้าดูกลัวข้ามาก เจ้าหวาดกลัวสิ่งใด เจ้าบอกข้าได้หรือไม่” จ้าวหูเซินเอ่ยปากถามออกไปตามตรง เขาขี้เกียจจะคาดเดา นางดูแตกต่างจากสตรีอื่น ถ้า