Lahat ng Kabanata ng ของเล่นหมอเถื่อน(nc35+): Kabanata 41 - Kabanata 50

เฮ้อ!กว่าจะผ่านวันแรกของการมาหมู่บ้านดงเย็น หมู่บ้านเล็ก ๆ ในจังหวัดสุพรรณบุรี เขาแทบลมจับ พอมาถึงบ้านพักที่ทางสถานีอนามัยมีไว้ให้เขาแทบอยากจะเผาบ้านให้ไหม้ ไฟฟ้าก็ไม่มี น้ำจะอาบก็ไม่มี เขาอยากจะบ้าตายมะเขือนุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำ แม้จะทำความสะอาดเรียบร้อยดี แต่น้ำไฟไม่มีแล้วเขาจะอยู่ได้ยังไงปัง! ปัง! ปัง!เสียงเคาะประตูบ้านพักนายแพทย์หนุ่มดังขึ้น จนทำให้เขาสะดุ้ง ยิ่งอารมณ์เสียอยู่ด้วย แล้วใครมารบกวนล่ะ“ใครครับ”“ฉันเองจ้ะ คนที่เจอเมื่อตอนบ่ายจ้ะคุณหมอ” เธอไม่ได้อยากมาหรอก แต่พ่อสนองสั่งให้มา“มีอะไรครับ” หมอหนุ่มลืมไปว่าตัวเองนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว แต่ไม่ทันแล้วเขาเปิดประตูบ้านออกเสียแล้ว"ว้าย!"บุญป่วงร้องก่อนผลักคนตัวโตถอยห่าง แล้วจังหวะที่โดนผลักนั้นผ้าเช็ดตัวที่พันไว้ไม่แน่นก็หลุดร่วงลงกับพื้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่หงายหลังล้มไปกระแทกพื้น"โอ๊ย!"หมอหนุ่มร้องออกมาด้วยความเจ็บและจุก"กรี๊ดดดด ห

เช้าวันที่สองในหมู่บ้านดงเย็น หมอหนุ่มตื่นเช้าเหมือนที่เคยตื่นปกติ ตื่นเช้าอาบน้ำแปรงฟัน แล้วโทรศัพท์หาคุณหญิงแม่ เหมือนทุกครั้งที่เขาทำเป็นประจำก่อนจะออกไปทำงาน และเช้าวันนี้คุณหญิงปวีณาก็พูดเหมือนเดิม ๆ กี่ครั้ง ๆ ก็พูดแต่เรื่องลาออกจากข้าราชการ“เขือว่าเราคุยเรื่องนี้กันบ่อยแล้วนะครับแม่ปลิว” น้ำเสียงทุ้มโต้กลับคนในสาย“เพราะคุยบ่อยไงเขือ แม่ถึงอยากได้คำตอบที่แม่ต้องการ” คุณหญิงส่งเสียงอำนาจกรอกกลับมา“เขือก็ว่าเขือชัดเจนกับจุดยืนของเขือแล้วนะครับแม่ปลิว”“แต่แม่ไม่ต้องการคำตอบแบบนี้เขือ แม่ต้องการให้เขือลาออกมาช่วยน้องดูแลโรงพยาบาลของเรากับตาฟัก”“ฟักดูแลไหวครับแม่ปลิว ให้เขือได้ทำหน้าที่ตรงนี้เถอะครับ เขืออยากตอบแทนในหลวงรัชกาลที่ ๙ ให้เขือ...”“เขือลูก ไม่ว่าจะยังไงลูกก็ได้รับใช้ท่านเหมือนเดิม ลูกเป็นหมอ มาดูแลรักษาคนในโรงพยาบาลเราก็เท่ากับว่าได้ช่วยดูแลประชาชนช่วยท่านแล้ว” นางไม่สนใจจะฟังคำของลูกชายให้จบความ“ทำไมแม่ปลิวไม่เข้าใจเขือ

พอทานข้าวเช้าเสร็จชายหนุ่มก็ขอตัวมาทำงาน วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรก ใคร ๆ ต่างพากันแห่มาดูหน้าหมอประจำสถานีอนามัยคนใหม่ บ้างก็ป่วยมาจริง แต่ส่วนใหญ่แล้วมาแค่อยากเจอหมอที่ใคร ๆ ก็เล่าขานไปต่อ ๆ กันว่าหมอใหม่นั้นหล่อ อันนี้มะเขือไม่เถียง ยิ้มรับคำชื่นชมจากชาวบ้านอย่างไม่เคอะเขิน เพราะไปประจำที่ไหนใคร ๆ ก็มักบอกว่าเขาเป็นหมอหล่อใจดี เผลอแป๊บเดียวก็จะผ่านไปจะเป็นวันแล้ว“อย่าลืมทานยาตามที่หมอสั่งนะครับป้า” เอ่ยเมื่อตรวจผู้ป่วยคนสุดท้ายของวันเสร็จ“ขอบคุณมากจ้ะคุณหมอ”“ยินดีครับป้า มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ” ลุกขึ้นพยุงคุณป้าเดินออกไปส่งหน้าห้องตรวจ“ป้าไปนะจ๊ะหมอ”“ครับป้า กลับบ้านดี ๆ นะครับ”เขายิ้มอ่อนโยนให้กับคุณป้าที่เดินจากไป มะเขือหมุนตัวเดินไปอีกทางเพื่อไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะมาเก็บของ และผู้มาใหม่พอมาถึงก็ถามผู้ช่วยของเขาที่กำลังเก็บของอยู่ที่ทำงาน พอได้ความก็เดินมาหาหมอหนุ่มในห้องทำงานของเขา พอมาถึงก็ไร้เงาจึงร้องเรียกหา“คุณหมอจ๊ะ คุณหมออยู่ไหมจ๊ะ” ชะโงกหน้าเข้าไปในห้องแล้วร้องเรียกสองสามครั้ง แต่ก็ยังเงียบ จึงหมุนตัวจะกลับไปถามผู้ช่วยหมอหนุ่มอีกครั้ง แต่คนที่อยากแกล้งสาวอ

“แล้วไปกรุงเทพฯ ไปทำอะไรเหรอครับ”“หมออยากรู้เยอะจังเลยนะครับ แต่ช่างเถอะอยากรู้ก็จะบอก ไอ้ป่วงมันจะเข้าไปทำธุระที่มหา'ลัยน่ะ วันศุกร์เย็น วันเสาร์เห็นบอกว่าอาจารย์ที่คณะนัดไปคุยเรื่องโครงการอะไรของมันนี่แหละ ผมก็ไม่รู้ ไม่ได้เรียนกับมันน่ะนะ”หมอหนุ่มพยักหน้าอย่างรับรู้และเข้าใจ พอรู้มาบ้างว่าสาวอ้วนเรียนคณะอะไร และเรียนที่ไหน ถ้างั้นแสดงว่าเธอไปวันศุกร์เย็นก็วันเดียวกับที่เขาจะกลับบ้านพอดี จากจะกลับวันเสาร์เช้ากลับตอนเย็นศุกร์เลยดีกว่า จะได้มีเพื่อนนั่งรถเป็นเพื่อนคุยด้วย“ผมก็ว่าจะกลับบ้านวันศุกร์เย็น ให้น้องนั่งรถไปกับผมก็ได้นะครับผู้ใหญ่”“คุยกันเอาเองเลย ไปกันเถอะ ป่านนี้แม่จำปีคงเตรียมกับข้าวเสร็จแล้วแหละ”ผู้ใหญ่สนองเห็นด้วย เพราะไปกับคนรู้จักน่าจะปลอดภัยและสะดวกสบายกว่า แม้จะเพิ่งรู้จักกับหมอหนุ่มได้สองวัน แต่สายตาของผู้ใหญ่บ้านวัย 57 ปีมองคนไม่ผิดแน่ ยังไงมะเขือก็ไม่มีทางล่วงเกินหรือทำอะไรลูกสาวจ้ำม่ำของเขาหรอก“มาแล้วเหรอคุณหมอ” พอเห็นหมอหนุ่มเดินเข้ามากับสามี จำปีก็เอ่ยท

“ดูตาฟักสิสุณี ไม่เคยทำให้ให้ฉันผิดหวังเลย ต่างจากตาเขือพี่ชายของเขา รายนั้นน่ะบอกให้ไปขวาก็ไม่ไปกลับไปตรงข้ามตลอด เฮ้อ!" พูดถึงมะเขือแล้วถอนหายใจแรง บ่นถึงไม่ทันไรเสียงรถก็แล่นเข้ามาในบ้านอีกครั้ง พอเสียงเด็กรับชายในบ้านเอ่ยทักทาย นางจึงรีบเดินไปต้อนรับลูกชายคนโต ทำให้สุณียิ้มตามคุณผู้หญิงของตน“เขือมาแล้วเหรอลูก”นางทักลูกชายทันทีทีเห็นหน้าหล่อของมะเขือ ด้านชายหนุ่มก็หันมาทางผู้เป็นแม่ทันที เมื่อได้ยินเสียงทักทายยินดี“ครับแม่ปลิว สวัสดีครับ ป่วง นี่แม่พี่ ไหว้ซะสิ” ยกมือไหว้คุณแม่ที่เคารพรักแล้วหันมาบอกบุญป่วงให้ไหว้ท่าน“สวัสดีค่ะ” สาวอ้วนมีกระเป๋าเป้ติดหลังยกมือขึ้นไหว้เจ้าของบ้าน ด้านคุณหญิงปวีณาหันไปทางหญิงอ้วนใหญ่ตัวดำที่เดินเคียงข้างลูกชายของตนเข้ามาในบ้าน ก็หันไปส่งสายตาเป็นคำถามเอาความกับลูกชาย“เดี๋ยวค่อยคุยกันครับ เขือหิวไส้จะขาดแล้วแม่ปลิว” เขารู้ว่าคุณหญิงแม่ต้องการคำอธิบายว่าเด็กอ้วนคนนี้คือใคร เขาส่งกระเป๋าเสื้อผ้าแบบถือใบเล็กให้สาวใช้รับไป และสั่งให้เอากระเป๋าของบุญป่วงไปเก็บไว