บททั้งหมดของ โฉมงามกับสามสามี: บทที่ 11 - บทที่ 20

สือถงจูบบดขยี้กลีบปากอวบอิ่มของนางอย่างกระหายหิว ลิ้นร้อนร้ายกาจสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างดุดัน มือแกร่งดั่งคีมเหล็กข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นบีบกระชับท้ายทอยนางไว้มั่น ในขณะที่มืออีกข้างกระชากสายรัดอาภรณ์ที่กั้นขวางร่างกายของนางออกไปอย่างเร่งรีบหลินโม่รู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ผิวพรรณที่เคยเย็นเยียบของนางบัดนี้เริ่มร้อนระอุจากการถูกปลุกเร้าด้วยความกักขฬะของชายหนุ่มในทุกจังหวะการบดจูบ สือถงกดร่างกำยำเข้าหานางจนไร้ช่องว่าง นางสัมผัสได้ถึงแก่นกายแข็งขืนที่ตื่นตัวอย่างหิวกระหายอยู่ภายใต้กางเกงชั้นในสีขาวสะอาดของเขา นางรู้สึกราวกับว่าตัวตนของนางกำลังหลอมละลายกลายเป็นส่วนหนึ่งกับชายผู้นี้“อ๊ะ ชะ ช้าก่อน... อื้อ !”เสียงครางประท้วงของนางสะดุดขาดห้วง เมื่อลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดที่ต้นคอระหง สือถงฝังจมูกลงบนผิวเนื้อนวล สูดกลิ่นกายหอมละมุนอย่างลึกซึ้งราวกับจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว เขาดูดเม้มทำรอยรักสีแดงฉานไว้บนลาดไหล่เนียนด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่“อ๊ะ...!”เสียงดูดหยาบโลนดัง จ๊วบ ! เมื่อริมฝีปากของเขาผละออก ทิ้งรอยสีแดงเด่นชัดไว้บนร่างกายของนาง เขาเงยหน้าขึ

ทว่าแค่นั้นยังไม่เพียงพอสำหรับสือถง เขายังคงกระตุ้นเร้าให้นางต้องทรมานด้วยความเสียวซ่านอย่างต่อเนื่อง ลิ้นร้อนของเขาตวัดพลิ้วด้วยความชำนาญ เสียงดูดกลืนน้ำหวานดังจ๊วบจ๊าบสลับกับการกระดกลิ้นอย่างหื่นกระหายของเขา ทำลายความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของนางจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดีความรู้สึกเสียวซ่านบาดลึกครอบงำสตินางจนมืดบอด หลินโม่ทำได้เพียงขยุ้มไหล่หนาของเขาไว้ประหนึ่งเป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้ายของชีวิต ทรวงอกอวบอิ่มสั่นกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจถี่กระชั้น“ฮึ่ก... สือถง... ท่าน... เข้ามา... ได้แล้ว...” หลินโม่ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านหรือแม้แต่จะกลั้นเสียงคราง นางขยุ้มไหล่หนาของสือถงไว้แน่น ร่างบางแอ่นโค้งขึ้นจนทรวงอกอวบอิ่มสั่นกระเพื่อม น้ำหวานสีใสไหลเยิ้มลงมาตามต้นขาด้านในทิ้งร่องรอยแห่งอารมณ์ไว้เป็นหลักฐาน สือถงจ้องมองภาพนั้นอย่างพึงพอใจ มือแกร่งกุมองคชาตที่เต้นตุบ ๆ ผงาดง้ำพร้อมสู้ศึกด้วยความมาดหมายเมื่อปลายบานหยักถูไถขึ้นลงกลางรอยแยก เนื้อในสีแดงก็ยิ่งเยิ้มฉ่ำ แก่นกายที่ถูกเคลือบด้วยน้ำรักจนถึงโคนของสือถง จ่อเข้าหาร่องรูที่แอ่น

ใบหน้าหล่อเหลาของสือถงบิดเบี้ยวด้วยความสุขสมปนทรมาน เสียงหายใจกระเส่าดังระงมสอดประสานกับเสียงเนื้อบดขยี้เนื้ออย่างเร่าร้อน ฝ่ามือหนาฉุดสะโพกผายของนางขึ้นสูง แล้วโถมกายกระแทกกระทั้นเข้าลึกจนสุดทาง น้ำเชื้อร้อนระอุพุ่งทะลักเข้าสู่กายสาวอย่างรุนแรงหลินโม่กระตุกเกร็งสุดตัว รู้สึกราวกับสายฟ้าแล่นปราดผ่านร่าง เมื่อปราณวิญญาณเข้มข้นแผ่ซ่านไปตามเส้นชีพจรดุจกระแสน้ำหลาก เติมเต็มความว่างเปล่าในกายนางให้เปี่ยมล้นไปด้วยพลังอำนาจร่างกายที่อ่อนล้ากลับฟื้นคืนเรี่ยวแรงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลอยู่ภายในทำให้ผิวพรรณของนางเปล่งประกายเย้ายวน ราวกับดอกไม้ที่ได้รับน้ำค้างในยามเช้าทว่า ในเวลาเดียวกันณ วังมารอันหนาวเหน็บและไร้ซึ่งแสงตะวัน เฟิ่งอวี้กลับสะท้านกายราวถูกคมหอกทิ่มแทงที่กลางอก เมื่อพลังปราณแห่งสายเลือดของเทพบรรพกาลที่ถ่ายเทผ่านกู่แฝดวิญญาณ แผ่ซ่านเข้ามาในร่างของเขาจนสั่นเทิ้มเขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างขมขื่น“หลินโม่... ในที่สุด เจ้าก็ทรยศต่อความรักของข้าจนได้... เจ้ากล้าบำเพ็ญคู่กับพวกมัน เพื่อสืบสายเลือดทายาทแห่งซานซิงอย่างนั้นหรือ?”เฟิ่งอวี้กำหมัดแน่น คว

ยามซวีมาเยือน หุบเขาเหลียงซานถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด ท้องฟ้าเหนือศีรษะกระจ่างใสจนเห็นมวลหมู่ดาราพราวระยับ กลิ่นอายป่าไผ่หลังเรือนหอมกรุ่นปนกลิ่นดินยามค่ำคืน บรรยากาศเงียบสงบชวนให้ผ่อนคลายแต่หัวใจของจินฝานกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งพยายามข่มตาลงเท่าใด ภาพหลินโม่ในชุดเจ้าสาวยามที่เขาต้องแบ่งปันนางกับบุรุษอื่นก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นในความนึกคิดเขาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงและกระโจนขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังคาเรือนป่าไผ่ ความเย็นจากกระเบื้องดินเผาสัมผัสผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ผิวกาย ทว่ากลับไม่สามารถดับความร้อนรุ่มภายในอกได้เลยเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?จินฝานขบกรามแน่น การแต่งงานครั้งนี้เดิมทีเป็นเพียงหน้าที่... เป็นพันธะสัญญาเพื่อความอยู่รอดของสำนักเซียนฯ เขาพร่ำบอกตนเอง สาเหตุที่เขารู้สึกหงุดหงิดเช่นนี้ เพียงเพราะสัญชาตญาณดิบของบุรุษที่ไม่อาจยอมรับการแบ่งปันสตรีของตนให้แก่ผู้อื่นได้เท่านั้น...ไม่ใช่ความรัก... ต้องไม่ใช่ความรักอย่างแน่นอน"ถึงกับข่มตานอนไม่หลับเชียวหรือ?"สุ้มเสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบ จินฝานไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขารู้ดีว่าใครคือแขกที่ไม่ได้รับเชิญ"หึ... เจ้าเองก็ไม่ได้ต่างกับข้า

เซี่ยเว่ยจับมือบางรวบไว้เหนือศีรษะ สายตาแรงกล้าที่กวาดมองร่างกายเปลือยเปล่าของนาง ทำให้หลินโม่ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด มันเป็นความร้อนที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจากท้องน้อยจนถึงลำคอ แล้วประจานความอ่อนหัดของนางออกมาทางใบหน้าความรู้สึกวาบหวามที่ใต้สะดือสั่นไหวเหมือนระลอกคลื่นบนผิวน้ำที่ถูกก่อกวนซ้ำ ๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างที่กระตุ้นให้ความปรารถนาในตัวนางรั่วไหลออกมาจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้“โม่เอ๋อร์... เจ้าเต็มใจเป็นของข้าหรือไม่” น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงอารมณ์ที่คุกคามอยู่ในคราวเดียวกัน“ข้าเต็มใจ” หลินโม่ตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเมื่อได้ฟังคำยินยอมจากปากนาง เซี่ยเว่ยก็ประกบริมฝีปากลงมา จูบนางอย่างดุดันจนลมหายใจของทั้งคู่แทบขาดห้วงจูบที่ตะกละตะกรามบดขยี้กลีบปากอิ่มอย่างไม่ปราณี ก่อนจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าสำรวจโพรงปากของนางอย่างถือสิทธิ์ หลินโม่โต้ตอบอย่างเร่าร้อน เสียงครางกระเส่าหลุดลอดออกมาท่ามกลางสัมผัสที่แลกเปลี่ยนกันอย่างไม่มีใครยอมใครฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามสีข้างโค้งเว้าอ่อนหวานของนางด้วยความโหยหา ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปกอบกุมทรวงอกอวบอัด บีบเคล้นจนนางต้องแอ่นอกรับสัมผัสเ