All Chapters of มาเฟียร้ายทวงคืนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงเพลงคลอเบาๆ ภายในงานเลี้ยงหรูของกลุ่มนักธุรกิจระดับประเทศ ผู้คนแต่งกายด้วยชุดสูทและเดรสหรู เดินถือแก้วไวน์พูดคุยเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจอย่างออกรสท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับร่างสูงของธีรชล กลับโดดเด่นที่สุด ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ ในสูทสีดำเข้มอุ้มเด็กน้อยตัวกลมไว้แนบอก แขนเล็กๆ ของเด็กชายคล้องคอพ่อแน่นราวกับกลัวหายไป“พ่อครับ ซันง่วงแล้ว” เสียงอู้อี้ดังขึ้นพร้อมเปลือกตาปรือๆ ของน้องซันเดย์ เด็กชายวัยสามขวบซุกหน้าลงกับไหล่กว้างของพ่อทันที ธีรชลยิ้มอ่อนมือใหญ่ลูบหลังลูกเบาๆ“ทนอีกนิดนะครับ พ่อพากลับไปนอน” เขาหยิกแก้มลูกชายอย่างเอ็นดูจนเด็กน้อยหัวเราะคิก ทั้งที่ยังง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น“ซันหิวด้วย” มือป้อมๆ ตบลงบนหน้าท้องตัวเองเบาๆภาพนั้นทำให้สาวๆ หลายคนในงานแอบมองด้วยสายตาเป็นประกาย นักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชาในข่าว กลับอ่อนโยนกับลูกชายจนใจละลายบางคนถึงขั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่าย ธีรชลไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้นเลย สายตาคมของเขามองเพียงลูกชายตัวเล็กในอ้อมแขน“ไปกับลุงเลียมนะครับ พ่อไปคุยงานก่อน” เขาหันไปพูดกับชายร่างสูงในชุดสูทสีเทา บอดี้การ์ดคู่ใจที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี“มาเถอะครับนายน้อย ล

ภายในห้องทำงานในคฤหาสน์หลังโต หลังจากที่พาลูกชายเข้านอนธีรชลรีบเข้ามา บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าคมคายเย็นชาราวกับไร้อารมณ์ แต่สายตาของเขากลับจ้องข้อมูลบนหน้าจอไอแพดไม่วางตา“เอมลิรินทร์ ศุภธีรกุล” เขาอ่านชื่อนั้นซ้ำไปซ้ำมาโดยเฉพาะนามสกุลศุภธีรกุล ยิ่งมองคิ้วเข้มก็ยิ่งขมวดแน่น เพราะเขารู้จักตระกูลนี้ดี ตระกูลเก่าแก่ที่มีอิทธิพลไม่น้อยในวงการอสังหาฯ และที่สำคัญบ้านหลังนั้นมีลูกชายเพียงคนเดียว“ผมสืบมาแล้วในบ้านหลังนั้นมีลูกชายเพียงคนเดียว ถ้าเดาในทางที่ไม่ดีคือคุณเอมลิรินทร์น่าจะเป็นภรรยา...” ปราชญ์ชะงักเมื่อเห็นสายตาเย็นจัดของเจ้านายปัง!เสียงไอแพดถูกกระแทกลงบนโต๊ะดังสนั่น ปราชญ์สะดุ้งทันที เส้นเลือดบนมือของธีรชลปูดขึ้นชัด เมื่อเขากำเครื่องในมือแน่นจนแทบแตก“หุบปากซะ!” เสียงตวาดดังลั่นห้อง ดวงตาคมแดงก่ำไปด้วยอารมณ์ที่กดไว้ไม่อยู่เขาไม่อยากได้ยิน ไม่อยากแม้แต่จะคิดว่าผู้หญิงคนนั้นอาจเป็นภรรยาของใครอีกคน ทั้งที่ครั้งหนึ่งเธอเคยบอกว่าจะรักเขาคนเดียว ชายหนุ่มหายใจแรง ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสมเพชตัวเองเกือบสามปีแล้ว แต่เขายังเจ็บ

หญิงสาวก้มมองเด็กน้อยที่กอดเอวเธอแน่น รอยยิ้มใสซื่อบนใบหน้ากลมทำให้หัวใจเธออ่อนยวบอย่างประหลาด ทั้งที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน แต่ซันเดย์กลับติดเธอราวกับรู้จักกันมานานแล้ว“ทำไมหนูถึงเรียกน้าว่าแม่ล่ะ” เอมลิรินทร์เอ่ยถามเสียงเบา พลางลูบผมนุ่มของเด็กชาย“ทำไมแม่ชอบถามแบบนั้น” ซันเดย์เงยหน้าขึ้นมองทันที ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัยเด็กน้อยคลายอ้อมกอด ก่อนรีบปีนลงจากโซฟาแล้ววิ่งตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของธีรชล เขาเปิดลิ้นชักอย่างคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคย ก่อนค้นหาบางอย่างอยู่พักหนึ่ง“เจอแล้ว นี่ไง” เสียงใสดังขึ้นพร้อมรูปถ่ายใบหนึ่งที่ถูกยื่นมาตรงหน้าเธอเอมลิรินทร์รับรูปนั้นมาดู และในวินาทีที่สายตาเห็นภาพ หัวใจเธอเหมือนหยุดเต้น ในภาพคือหญิงสาวคนหนึ่งกำลังอุ้มทารกแรกเกิดเอาไว้แนบอก รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความสุขแต่สิ่งที่ทำให้เธอตัวชา คือผู้หญิงคนนั้นเหมือนเธอมากไม่ใช่แค่คล้าย แต่มันแทบจะเป็นคนเดียวกันปลายนิ้วเรียวเริ่มสั่น เธอมองภาพนั้นซ้ำไปซ้ำมา“แม่เงียบไปทำไม”“น้ากลับก่อนนะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้นทันที เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ ไม่อยากมองรูปนั้น ไม่อยากฟังคำเรียกว่าแม่จากเด็กคนนี

“แม่มาไม่บอกซันเลย” ซันเดย์พูดทั้งที่แก้มยังตุ่ยไปด้วยอาหาร เด็กน้อยดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ เมื่อคืนนี้กลายเป็นว่าพ่อกับแม่มานั่งกินข้าวด้วยกันพร้อมหน้า“กินให้หมดก่อนค่อยพูดเดี๋ยวสำลัก” เธอหยิบทิชชูเช็ดมุมปากให้เด็กชายอย่างเป็นธรรมชาติ จนคนที่นั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้ามเผลอนิ่งไปชั่วขณะ“ดึกแล้วทำไมคุณถึงพาน้องซันเดย์ออกมา เด็กควรนอนไวไม่ใช่เหรอคะ” เธอเงยหน้ามองเขาอย่างตำหนิ“ผมไม่ซีเรียส” ชายหนุ่มยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนตอบหน้าตาเฉยหญิงสาวขมวดคิ้วทันที แต่คนพูดกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่ความจริง ทันทีที่ลูกน้องโทรมารายงานว่าหญิงสาวออกมาทานข้าวกับผู้ชาย เขาก็รีบอุ้มลูกขึ้นรถแทบจะทันทีต่อให้ต้องใช้ลูกเป็นข้ออ้าง เขาก็จะมาอย่างน้อยก็ยังดีกว่าปล่อยให้เธอนั่งหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา“พ่ออยากมาเองต่างหาก ตอนซันจะนอนพ่อรีบปลุกซันเลย” ซันเดย์รีบฟ้องทันที“ซันเดย์”ธีรชลเรียกลูกเสียงเรียบ แต่เด็กน้อยกลับหัวเราะคิกคักอย่างไม่กลัว เขาทำหน้าเคร่มขรึมทันทีกลัวว่าหญิงสาวจะจับได้“กินอิ่มแล้วไปนอนนะคะ” เธอยิ้มบางๆ พลางหันไปมองซันเดย์ที่กำลังนั่งกินของหวานอย่างเอร็ดอร่อยยิ่งมองใกล้ๆ เธอก็ยิ่งชะงั

“คุณพ่อทำอะไรแม่” ซันเดย์ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียง ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความจริงจัง ดวงตากลมโตจ้องธีรชลเขม็งเหมือนกำลังสอบสวนผู้ร้าย“พ่อไม่ได้ทำอะไร” เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนมองลูกชายที่ตอนนี้เอาแต่นั่งเฝ้าเอมลิรินทร์ไม่ห่าง“ไม่เชื่อ งั้นทำไมแม่เป็นแบบนี้” ซันเดย์รีบเถียงทันทีเด็กน้อยหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องพักส่วนตัวของพ่อ สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่แม่หมดสติ ซันเดย์ก็แทบไม่ยอมไปไหนเลย“แม่เขาแค่ไม่สบาย” เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ“แล้วพ่อทำให้แม่ไม่สบายรึเปล่า”“ซันเดย์” น้ำเสียงทุ้มเริ่มจริงจังขึ้น แต่เด็กน้อยกลับไม่กลัวแม้แต่นิดเดียว“โรงเรียนไม่รู้จักไป วันๆ เอาแต่จับผิดพ่อ” ธีรชลมองลูกชายอย่างเหนื่อยใจ“ซันจะอยู่กับแม่ พ่อไปเรียนแทนซันเลย” ซันเดย์เม้มปาก ก่อนตอบกลับหน้าตาเฉยธีรชลเดินออกมาจากห้องพักเงียบๆ ปล่อยให้ซันเดย์นอนเฝ้าเอมลิรินทร์อยู่ด้านใน ทันทีที่ประตูปิดลง คุณหมอประจำตัวของเขาที่รออยู่ก่อนแล้วก็เดินเข้ามา“เพลงอาการเป็นยังไงบ้างครับ”“คนไข้น่าจะพักผ่อนน้อยสะสมครับ” คุณหมอเปิดแฟ้มดูอาการ “พอเกิดความเครียดหรือกระทบกระเทือนทางอารมณ์ เลยหน้ามืดจ