Lahat ng Kabanata ng My Crazy Life as the CEO's Wife: Kabanata 1 - Kabanata 10

Caroline’s POV “Don’t do this, please! I’m begging you! Argh!” Lalong lumalala ang pagkahilo ko dahil sa ginagawa niyang pagkaladkad sa akin. “Hahaha! Why would I do that? I paid a large sum of money to get you tonight. Ang laki ng ibinayad ko sa lalakeng iyon to pull this off. Aphrodisiac lang pala ang katapat mo. Halika na!” Marahas niya akong hinila papasok sa isang kwarto. Naiiyak at nanginginig na ako sa takot. Who sold me to this old hag? At bakit ako? Gustuhin ko mang lumaban pero tinatalo na ako ng hilo at panghihina. Kanina, may isang waiter na nag-abot sa akin ng drink, he said it was a gift from someone. Nung ininom ko iyon ay nagsimula akong mahilo so I went outside pero bigla na lang sumulpot ang matandang panot na ito. What’s more frustrating is masquerade party ito kaya wala akong makilala ni isa sa kanila. “P-please, m-magbabayad ako. Just don’t do this to me!” pagmamakaawa ko. “Hahaha! Mas lalo ka pang sumasarap sa paningin ko ngayong wala kang kalaban-lab—

Caroline’s POV Nang matapos ang dinner ay nakahinga ako ng maluwag. Hindi dahil tapos na ang mga problema ko kung hindi dahil sa wakas, umalis na sila. Mag-isa akong naglalakad-lakad sa kalsada habang iniisip ang lahat ng nangyari. Sa pagkakaalam ko, matalino, talented at mabait si Raegan. Maraming news at articles na kumakalat tungkol sa kanya. ‘The Perfect Heir’ pa nga ang bansag sa kanya sa business world. Walang anak ang Tito niyang si Tobias kaya naman sinasabi nila na siya ang hahalili sa kanya. Sigurado ako na uulanin ako ng papuri kapag nalaman ng lahat na ako ang pakakasalan niya. Pero hindi ko magawang matuwa. Sa sitwasyon namin ngayon, kahit na ikasal kami ay parang ako pa ang nakikihati. Parang ako pa ang kabit. Madilim na ang paligid at nagsisimula na ring umambon. Para akong t*nga na naglalakad ng nakatapak habang umiiyak. Pero napukaw ang atensyon ko nang isang malakas na tunog ng busina ang umalingawngaw sa paligid. Isang malaking truck ang bumubulusok papalapi

Caroline’s POV “Bakit niya ba pinadala sa akin ito?” Nakatitig ako sa box ng dress at sapatos na ipinadala ni Raegan. Ano ito? Pagkatapos ng lahat ng nangyari gusto niyang sabay kaming magpunta sa investor’s party nila? Na para bang hindi niya binastos ang pamilya ko nung nakaraan? Hay! Ang hirap maging sunud-sunuran sa kanya! Pagdating ko sa venue ay puno na ng paparazzi ang paligid. Panay ang tawag at text ko kay Raegan pero hindi siya sumasagot. I decided na lumabas na lang ng sasakyan at maghintay sa gilid. Pagbaba ko ay kaagad akong tinutukan ng mga camera. Mabuti na lang at may mga barricade kaya hindi sila makalapit sa akin. “Miss Caroline, totoo po ba na ikakasal na kayo ng tagapagmana ng mga Del Fierro?” “Gaano po katotoo na inagaw mo ang boyfriend ng dating bestfriend mo?” “A-ano? Bestfriend ko?” bulong ko sa sarili. Ano bang pinagsasasabi nila? Mabuti na lang ay dumating na ang sunod na sasakyan kaya natuon ang atensyon nila doon. Muli kong tinawagan si Rae

Caroline’s POV“Anak, you don’t have to marry him if you don’t want to. I’m sure your Dad can find another way para isalba ang kumpanya natin.”I smiled bitterly at saka umiling, “Hindi ba’t ipinapakasal niyo ako kay Raegan noon dahil wala nang mahanap na ibang paraan si Dad? Bakit biglang nagbago ang isip niyo?”Pareho silang natahimik. Nakaupo kami sa sala. Magkatabi sila sa sofa habang nakaupo naman ako sa single chair sa harap nila.“Wala na talaga akong ibang malalapitan pa,” pag-amin ni Dad.“Then it’s settled. I’m marrying him.”“Hindi ganon kadali iyon anak. Boss mo si Tobias at kilala mo siya,” natahimik siya bago nagpatuloy sa gustong sabihin, “Alam mo kung anong klaseng tao siya.“You’re Dad is right, anak. Hindi ka ba nagtataka kung bakit hanggang ngayon wala man lang naibabalita na naging karelasyon niya? He likes using people. At kapag wala nang pakinabang sa kanya ang mga tao sa paligid niya ay basta-basta na lang niyang itinatapon nan parang laruan.”Ako naman ang natam

KINABUKASAN “Can you please make me a coffee?” he asked for the third time. “Okay, Sir. Magtitimpla na po ako.” Tipid akong ngumiti sa kanya at saka pumunta sa pantry. Dalawang tasa na ng kape ang nasa table niya na hindi naman nagagalaw. Hindi naman niya sinasabi kung may mali ba sa mga naunang tasa ng kape. Eh hindi niya nga yata ginagalaw. Patimpla lang siya ng patimpla. “Sir, heto na po.” Inilapag ko ulit ang tasa ng kape kasama ng iba pa. “Thank you.” “You’re welcome po, please call me if you need anything.” I said, trying to end the conversation as quickly as possible. “Wait.” Hinawakan niya ang palapulushan ko, “Stay here for a moment.” I was stunned pero hindi ko iyon ipinahalata. Nanatiling walang emosyon ang ekspresyon ko at saka sumunod sa kanya. Tumayo lang ako sa gilid ng lamesa niya habang pinanonood siya. Maya-maya pa ay bigla niyang niluwagan ang necktie niya. Napalunok ako. Palagi ko kasing inaayos iyon para sa kanya lalo na kapag may meeting siya. One of m