All Chapters of ถังต้าเหล่ยพ่อค้าข้ามภพ: Chapter 31 - Chapter 40

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาในลานกว้างหน้าโกดัง ต้าเหล่ยยืนมองส่งรถกระบะขนส่งสินค้าของลุงซ่งที่ค่อย ๆ ลับสายตาไป หลังจากที่เขาลำเลียงเมล็ดพันธุ์และเครื่องมือการเกษตรกองมหึมาเข้าสู่มิติจนเกลี้ยงโกดัง เขาก็ไม่ได้หยุดพักเพียงเท่านั้นชายหนุ่มข้ามถนนไปยังย่านตึกแถวฝั่งตรงข้าม จัดการซื้อเนื้อหมูส่วนสะโพกและสามชั้น ข้าวสารชั้นดี กระเทียม หอมแดง หอมใหญ่ และมันฝรั่งอย่างละหลายสิบกิโลกรัม รวมยอดใช้จ่ายไป 5,000 หยวน แต่สิ่งที่ได้มาคือความอุ่นใจที่เต็มเปี่ยม กระทั่งเข็มนาฬิกาบนผนังชี้บอกเวลาบ่าย 4 โมงเย็น ต้าเหล่ยจึงก้าวเข้าสู่มิติ เปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดผ้าป่านเนื้อหยาบ แล้วเดินผ่านประตูไม้ข้ามกาลเวลากลับสู่ห้องนอนที่คุ้นเคยบรรยากาศภายในห้องยังคงสลัว ต้าเหล่ยยืนนิ่งมองภาพตรงหน้าด้วยความเหนื่อยล้า แต่กลับถูกเติมเต็มด้วยภาพของยอดขมิ้นน้อย ๆ สองคน"ท่านอนเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก น่าเอ็นดูเสียจริง"เขาพึมพำพลางยิ้มละไม โต้วโต้วน้อยนอนหงายอ้าปากค้าง แขนขาเล็ก ๆ พาดก่ายร่างของมารดาที่ข้างกัน กิริยาท่าทางยามหลับใหลของทั้งคู่ช่างดูไร้เดียงสาน่าทะนุถนอม ต้าเหล่ยโน้มตัวลงไปจุมพิตหน้าผากของโต้วโต้วเบา ๆ ก

ต้าเหล่ยได้ยินดังนั้นจึงลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแบกจอบและคราดเหล็กเงาวับออกมาอย่างละ 10 อัน เขาวางของเหล่านั้นลงกลางโถงเรือน เสียงเหล็กกระทบกันดัง เคร้ง ก็เรียกให้พ่อถังและบรรดาพี่ชายรีบเข้าไปดูด้วยความตื่นเต้น"โอ้! นี่มันเหล็กประเภทใดกัน เหตุใดมันถึงได้แวววาวและดูแข็งแกร่งเช่นนี้ น้ำหนักกำลังพอดีมือ แถมหน้าเหล็กยังคมกริบ ข้าว่าถ้าใช้เจ้านี่ขุดดิน งานที่เคยใช้เวลาทั้งวัน คงเสร็จได้ในพริบตาแน่ ๆ!"ต้าซานลองหยิบจอบขึ้นมาเหวี่ยงดู "ใช่ขอรับพี่ใหญ่ เหล็กที่มาจากอนาคตนั้นแข็งแรงยิ่งนัก" หลังจากมื้ออาหารที่แสนวิเศษจบลง สะใภ้ทั้งสี่คนก็รีบจัดการเก็บถ้วยชามไปล้างทำความสะอาดอย่างว่องไว เศษถุงพลาสติกและซองบรรจุอาหารที่มาจากอนาคตถูกรวบรวมนำไปเผาทิ้งที่หลังเตาจนสิ้นซากตามคำสั่งของพ่อถัง ไม่ให้เหลือหลักฐานใดที่อาจนำภัยมาสู่บ้านถังได้ฝ่ายสะใภ้ใหญ่เร่งมือลวกไส้กรอกที่ล้างจนสะอาดด้วยน้ำเดือด กลิ่นหอมประหลาดที่คนในยุคนี้ไม่คุ้นเคยแต่เย้ายวนใจลอยคลุ้ง นางหั่นมันเป็นชิ้น ๆ แล้วยกออกมาให้ทุกคนได้ชิม"กรอบอร่อยยิ่งนัก! รสชาติดีกว่าเนื้อหมูที่เคยกินเสียอีก!" หลานชายทั้งสามคนตะโกนบอกอย่

"พี่รอง พี่สาม ท่านไปที่ร้านนายหน้าค้าที่ดิน หาเช่าโกดังหรือบ้านหลังที่มิดชิดและอยู่ห่างจากสายตาผู้คน เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี่เอาไปเป็นค่ามัดจำกับค่าเช่า""ได้ พี่จะไปดูด้วยตัวเองแล้วเลือกที่ที่เหมาะสมที่สุดไว้ให้เจ้าตัดสินใจ" ต้าเหอรับเงินไป จากนั้นสี่พี่น้องก็แยกทางกันต้าซานพาน้องชายมุ่งหน้าไปยังทิศเหนือของเมืองเป่ยหนาน เป็นที่ตั้งของ จวนสกุลหยู จวนของคหบดีผู้มั่งคั่งที่สุดในละแวกนี้ เมื่อไปถึง ต้าเหล่ยก็ต้องตะลึงกับความหรูหราสมฐานะ กำแพงจวนสูงตระหง่านสีแดงชาดตัดกับกระเบื้องหลังคาสีเข้ม มีผู้คุ้มกันจวนยืนเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนา"มาพบใคร?" ผู้คุ้มกันเอ่ยถามเสียงเข้ม สายตาไล่มองตรวจหาอาวุธอย่างละเอียด"ข้ากับพี่ชายมาขอพบนายท่านหยูขอรับ ฝากท่านแจ้งว่าข้ามีการค้าข้าวกับเนื้อสัตว์อยากเสนอให้นายท่านหยูพิจารณา อยากขอเวลาเข้าพบเพียงครู่เดียวขอรับ" ต้าเหล่ยเอ่ยอย่างสุภาพแต่หนักแน่นไม่นานนัก พ่อบ้านวัยห้าสิบเศษนามว่า ท่านลุงเหยียน ก็เดินออกมานำทั้งคู่เข้าไปด้านใน สถาปัตยกรรมภายในจวนช่างงดงาม ทั้งสวนหิน สะพานไม้ข้ามสระบัว และห้องโถงที่มีเครื่องเรือนทำจากไม้จันทน์หอมประดับตกแต่งด้วยแจกันกระเบื้องเค

ทางด้านต้าซาน ต้าเหอ ต้าเจียง ต่างก็แยกย้ายกันเลือกของ สีหน้าของทั้งสามคนดูเก้ ๆ กัง ๆ มือหยิบแล้ววางหลายรอบ ราวกับกลัวจะทำของล้ำค่าเหล่านี้เสียหาย ต้าซานหยิบปิ่นเงินลายเมฆขึ้นมาดู ก่อนจะหันไปถามน้องชาย "เจ้าสี่…ของพวกนี้มัน…แพงไปหรือไม่"ต้าเหล่ยเห็นหน้าพี่ชายก็หัวเราะออกมาเบา ๆ "ของที่ให้คนในเรือน จะเรียกว่าแพงได้อย่างไรพี่ใหญ่"ต้าซานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้วกำปิ่นไว้แน่น "เช่นนั้น…ข้าขอชิ้นนี้" ต้าเหอกับต้าเจียงเองก็เลือกได้คนละชิ้น เป็นปิ่นเงินลายดอกไม้เรียบ ๆ แต่ดูงดงาม ของทั้งสามคนชิ้นละ 3 ตำลึงต้าเหล่ยเดินไปอีกมุมหนึ่งที่เป็นหยกคุณภาพสูง เขาหยิบจี้หยกรูปปลาคาร์พขึ้นมา แสงสะท้อนผ่านเนื้อหยกจนดูเหมือนปลากำลังว่ายอยู่ในน้ำ "หยกรูปปลาชิ้นนี้ราคาเท่าไหร่" "20 ตำลึงขอรับ เป็นหยกระดับกลาง แต่แกะสลักลวดลายได้งดงามมาก" "ข้ารับ" เขาไม่ลังเล จากนั้นก็หยิบกำไลหยกอีกวง สีเขียวใสจนแทบมองทะลุ "กำไลวงนี้เล่า" "20 ตำลึงเช่นกันขอรับ" "เอาด้วย"พนักงานเริ่มมองเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากชาวบ้านธรรมดา…กลายเป็นลูกค้าที่จ่ายหนักโดยไม่กะพริบตา ต้าเหล่ยยังไม่หยุด เขาเดินไปหยิบกำไลเงิน

ยามเซิน 6 เค่อ (16.30 น.) แสงอาทิตย์เริ่มทอแสงสีทองส้มพาดผ่านหน้าต่างเรือนไม้หลังเก่า หมิงจูเดินเข้ามาในเรือนพลางเช็ดมือที่เปื้อนดินกับผ้ากันเปื้อน นางรู้ดีว่าอีกไม่ช้าสามีของนางจะต้องเดินทางข้ามภพอีกครั้งภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ใจของหญิงสาวอ่อนยุบลง ต้าเหล่ยในชุดลำลองกำลังใช้ผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มซับน้ำจากเส้นผมของโต้วโต้วอย่างเบามือ หนูน้อยนั่งนิ่งเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ กลิ่นสบู่อ่อน ๆ หอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ"โต้วโต้ว มาหาแม่มาลูก ให้แม่หวีผมให้เจ้าดีหรือไม่ ท่านพ่อต้องเตรียมตัวไปทำงานแล้วนะ" หมิงจูเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหนูน้อยชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตากลมโตที่เคยสดใสพลันหม่นแสงลง สองคืนแล้วที่ท่านพ่อไม่ได้นอนกอดนาง ความใจดีและอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นในช่วงไม่กี่วันมานี้ทำให้เด็กน้อยโหยหาบิดาแทบทุกลมหายใจ "ไปอีกแล้ว... โต้วโต้วอยากให้ท่านพ่อนอนกอด"น้ำเสียงแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย นางก้มหน้าลงมองนิ้วเท้าตัวเอง กลัวเหลือเกินว่าบิดาจะหาว่านางงอแงแล้วกลับไปรำคาญนางเหมือนแต่ก่อน ต้าเหล่ยเห็นท่าทางนั้นก็ใจหาย เขาขยับเข้าไปรวบร่างน้อย ๆ มาสวมกอดไว้แนบอก"โต้วโต้วเด็กดี ฟังพ่อหนา" เขาเชยคางล