Todos os capítulos de ฮูหยินผู้นี้ไม่ขอเศษความรัก: Capítulo 11 - Capítulo 17

เหอหว่านหรูทั้งรู้สึกอับอายขายหน้าไม่น้อย ลมหายใจของนางหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อมสั่นไหว ฝ่ามือเรียวกำแน่น สีหน้าตึงขึ้นมาทันควัน “บทกวีของฮูหยินสัมผัสยังไม่ครบถ้วน ย่อมยังไม่อาจถือว่าข้าพ่ายแพ้!”น้ำเสียงหวานปลายประโยคดังลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวไม่น้อย นางลุกขึ้นพรวดพราดยกมือชี้หน้าซ่งชิงเยว่ราวถูกกลั่นแกล้ง“จริงสิเจ้าคะ...” ซ่งชิงเยว่ยิ้มบาง นางหยิบกระดาษบทกวีของคุณหนูเหอขึ้นมาดูอย่างละเอียดอีกครั้ง“แต่ข้ามีเรื่องสงสัยอยู่ใจเรื่องหนึ่ง”จากแค่สายตาที่ทอดมองไกลๆ ด้วยความใส่ใจ ผู้คนต่างพากันขยับเข้ามาดูใกล้เรื่อยๆ ราวกับเกิดเหตุการณ์คนมุงที่กลางตลาดสตรีผู้หนึ่งทอดสายตาจ้องมองเทียบระหว่างแผ่นกระดาษทั้งสอง นางเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนพูด “เหตุใดบทกวีดอกเหมยของคุณหนูเหอในวันนี้ถึงได้คลับคล้ายคลับคลา กับบทกวีในหนังสือรวมเล่มที่วางขายตามแผงตลาดสดเมื่อสองปีก่อน แทบทุกคำหยาดเยิ้มเหมือนกันปานนี้เล่าเจ้าคะ”พอสิ้นประโยคคำถามนุ่มนวลที่ฟาดแสกหน้านั้น… สีหน้าของคุณหนูเหอที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจก็ดูถอดสีจนซีดเผือดคล้ายจะเป็นลมลงในชั่วพริบตา ยิ่งตอกย้ำว่าถ้อยคำนั้นเป็นความจริงแท้!ความเงียบสงัดที่มีก

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดพอเซียวจิ้งเฉินได้ยินถ้อยคำเช่นนั้นแล้ว หัวใจพลันกระตุกจนหน่วงกลางอกอย่างไร้สาเหตุ เมื่อเห็นท่าทีของสตรีตรงหน้าที่ดูนิ่งเฉย นัยน์ตาเมล็ดซิ่งแน่วแน่ไร้คลื่นอารมณ์ซ่งชิงเยว่ยังคงช้อนสายตาสบเข้ากับบุรุษตรงหน้า“ท่านเคยลั่นวาจาเอาไว้ตั้งแต่คืนวันเข้าหอแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ...ว่าภายในใจมีสตรีอื่นจับจ้องอยู่ก่อนแล้ว ตัวข้าย่อมจดจำคำมั่นนั้นใส่ใจได้เป็นอย่างดีไม่มีวันลืมเลือน” นางชะงักไปครู่หนึ่งอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น น้ำเสียงหวานกล่าวต่อ“ข้าย่อมจำฐานะของตนเองได้ดี ดังนั้น…ก็วางใจเถอะ เรื่องของหัวใจและความรักนั้น ตัวข้าเองหาได้มีความต้องการมันเลยแม้ แต่น้อยเจ้าค่ะ”ไฉนเลยจะมีผู้ใดล่วงรู้บ้างเล่าว่ายามนี้นางกำลังฝืนทนแบกรับความรู้สึกอยู่เพียงใด…ไฉนเลยนางจะไม่ปรารถนาให้มีใครสักคนคอยปกป้องและอยู่เคียงข้าง ทว่าหากไร้ซึ่งวาสนาต่อกันแล้ว ดึงดันรั้งไปก็มีแต่เปล่าประโยชน์…ซ้ำร้ายสิ่งนี้ก็หาใช่ของนางตั้งแต่แรกเริ่มนัยน์ตาเมล็ดซิ่งพลันสั่นระริกวูบไหวอยู่ครู่หนึ่งซ่งชิงเยว่พลางสูดลมหายใจลึกข่มความรู้สึกที่ตีขึ้นมาจนจุกกดลงไปในอกอีกครั้ง ก่อนที่ความรู้สึกเหล่านั้

นับตั้งแต่คืนพายุฝนผ่านพ้นไป ภายในจวนแม่ทัพก็ดูคล้ายกับว่าจะหวนคืนกลับเข้าสู่ความสงบราบเรียบดังเดิม ทว่าความสงบงันนั้น…กลับดูเหมือนจะเป็นผิวน้ำแข็งบางๆ ที่กำลังสั่นคลอนรอวันแตกร้าวลงไปในไม่ช้า บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยความอึดอัดเสียจนสาวใช้หายใจไม่ทั่วท้อง แม้ความสัมพันธ์ของผู้เป็นนายทั้งสองดูท่าทีจะผ่อนคลายและเริ่มสานต่อความรู้สึกดีๆ ต่อกันได้ทว่าเพียงชั่วข้ามคืน…เส้นใยบางเบาที่กำลังถักทอกลับขาดสะบั้นลงราวกับมีคนจงใจเข้ามาสะดุดทำลายมันเสียอย่างนั้นหลายวันที่ผ่านมานี้ เซียวจิ้งเฉินยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนหลักแม้บาดแผลของเขาจะสมานกันดีตั้งแต่สองวันแรกก็ตามราวกับว่าตั้งใจประชดประชันประท้วงผู้ใดเพราะนับตั้งแต่วันนั้น ซ่งชิงเยว่เองก็ไม่ได้เฉียดกรายเข้าไปดูอาการของเขาอีกเลย ในทุกๆ วันจึงมีเพียงสาวใช้ที่คอยยกยาบำรุงและอาหารเลิศรสไปส่งให้ตรงตามเวลาเท่านั้นทุกสิ่งทุกอย่างครบถ้วนไร้ที่ติ ไม่เคยขาดตกบกพร่อง...ช่างเหมาะสมกับสตรีหลังจวนที่ดีนัก!แต่ในความสมบูรณ์แบบนั้น กลับมิเคยมีเงาร่างของตัวนางปรากฏอยู่เลยแม้แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจ ราวกับนางกำลังทำหน้าที่ฮูหยินเอกตามข้อตกลงอย่าง

หลายวันผ่านไป…ยิ่งบรรยากาศภายในจวนเงียบสงบเท่านั้น ผู้คนและสาวใช้ในจวนต่างรู้สึกหวาดหวั่น หายใจไม่ค่อยทั่วท้องนัก…ไฉนเลยแท้จริงแล้วภายใต้ความสงบนั้นกลับมีคลื่นลูกใหญ่ซุกซ่อนอยู่เกรงว่ายามนี้ทั่วทั้งเมืองหลวง…ผู้คนต่างพูดถึงข่าวลือเรื่องการหย่าร้างของแม่ทัพผู้เกรียงไกรและฮูหยินตัวแทนผู้นั้น ทว่าผู้ที่นั่งไม่ติดกลับกลายเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกรอย่างเซียวจิ้งเฉิน ความรู้สึกภายในอกพลุ่งพล่านราวกับจะเกิดฟ้าถล่มลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเคร่งขรึมก็ดูถมึงทึงยิ่งกว้าเดิม“ฮูหยินเล่า”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามคนเฝ้าประตูทันทีโดยที่ยังก้าวไม่ทันพ้นขอบประตูเสียด้วยซ้ำ เซียวจิ้งเฉินออกจากจวนไปตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดีนัก พอเขากลับมาก็มืดค่ำอีกหนแล้ว ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นเครียดแฝงแววเหนื่อยล้า ทว่าดวงตาคู่กริบก็พลางสอดส่องกวาดมองทั่วทั้งจวนหาเงาร่างของคนผู้หนึ่ง ที่นางมักจะนั่งอ่านสมุดบัญชีอยู่ใต้แสงตะเกียงในเรือนหลักทว่ายามนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า…ทุกอย่างรอบตัวมืดมิดและเงียบสงัดราวกับเป็นจวนร้างไร้ซึ่งร่องรอยและเงาร่างของสตรีที่พะวังหน้าพะวังหลังเพียงแค่เศษเสี้ยวความคิดที่ว่านางจะ