Semua Bab ค่ำคืนไร้นิทรา: Bab 11 - Bab 20

เฮ่อหลานฉือตามหานางสามวันสามคืน ไม่หลับไม่นอน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด หนวดเคราสีเขียวดำขึ้นที่ปลายคาง เสื้อขุนนางแนบติดกับร่างกาย ไม่มีร่องรอยเย็นชาและสูงส่งของอัครมหาเสนาบดีอยู่เลย เช้าวันที่สี่ เขาลากร่างกายที่อ่อนล้าของตัวเองกลับไปที่จวนอัครมหาเสนาบดี จากนั้นก็ตรงไปที่ห้องหนังสือแล้วปิดกั้นทุกคนที่อยู่ด้านนอก ภายในห้องหนังสือยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ จากร่างกายของนาง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ในมือกำหนังสือหย่าเอาไว้แน่น คราบเลือดที่แห้งกรังเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มแล้ว ราวกับรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดประตูถูกผลักเข้ามาเบา ๆ กู้อวิ๋นเหยาถือชามใส่น้ำแกงโสมเข้ามา นางเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม เมื่อเห็นสภาพซูบผอมอิดโรยจนดูไม่ได้ของเขา ในดวงตาของนางก็มีประกายไม่พอใจ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน “พี่ฉือ” นางวางน้ำแกงโสมลงบนโต๊ะ น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง “พี่ไม่ได้นอนมาสามวันสามคืนแล้ว ดื่มน้ำแกงแล้วพักผ่อนเสียเถิดเจ้าค่ะ” เฮ่อหลานฉือไม่ขยับ สายตามองไปด้านหน้าอย่างว่างเปล่า กู้อวิ๋นเหยาเดินไปที่ด้านหลังของเขา จากนั้นก็ช่วยนวดขมับเบา ๆ แล้วปลอบเขาด้ว

“เจ้ารักนาง?” ลู่หมิงเซวียนหัวเราะเยาะ เขาพูดเปิดโปงออกมาทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี “เจ้าบอกว่าภายในใจมีแต่กู้อวิ๋นเหยา แต่ตลอดห้าปีที่ผ่านมานี้ เจ้าพบกับนางเป็นการส่วนตัวแค่สามครั้ง ทุกครั้งก็อยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม อีกทั้งยังเป็นแค่การพูดคุยเกี่ยวกับกวีธรรมดา แต่เจ้าอยู่กับเซี่ยหลิงหลัวในเรือนเดียวกันทุกวัน เคียงข้างกันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ตอนที่เจ้าป่วย นางก็เฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปไหน ชิมยาก่อนด้วยตัวเอง ตอนที่เจ้าถูกศัตรูทางการเมืองใส่ร้าย นางก็ยอมวางทิฐิ กลับไปคุกเข่าขอร้องท่านพ่อเพื่อให้ช่วยจัดการเรื่องราวให้เจ้า เจ้าชอบกินอาหารเค็มหรือจืด ชอบดื่มชาอุ่นหรือร้อน เวลาตรวจเอกสารราชการ เจ้าชินที่จะใช้แท่นหมึกแข็งประมาณไหน ตอนเจ้าอ่านหนังสือตอนกลางคืนต้องวางโคมไฟห่างประมาณไหนเจ้าถึงจะไม่ปวดตา…รายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้ ตัวเจ้าเองอาจจะมองข้ามไป แต่นางกลับจำใส่ใจเป็นอย่างดีและทำออกมาโดยไม่พูด”“หลานฉือ หัวใจคนเราเป็นเลือดเนื้อ เวลาห้าปีนับเป็นหนึ่งพันแปดร้อยกว่าคืน ต่อให้เจ้าเลี้ยงหมาเลี้ยงแมว เวลานานไปก็ยังมีความผูกพัน ยิ่งไปกว่านั้น…ยังเป็นคนหนึ่งที่รักเจ้าสุดหัวใจ ผู้หญิงที่ยกความรัก ค

“ข้ายังมีเอกสารราชการที่ต้องจัดการ เจ้ากินข้าวไปก่อนได้เลย” เฮ่อหลานฉือพูดทิ้งท้าย เขาแทบจะวิ่งหนีออกมา เสียงฝีเท้าที่ยุ่งเหยิงดังออกมาจากห้องอาหาร ทิ้งเสียงร้องไห้ของกู้อวิ๋นเหยาเอาไว้เบื้องหลังเขาวิ่งกลับไปที่ห้องทำงานเหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง เขาปิดประตูเสียงดัง ก่อนทรุดตัวลงพิงกับบานประตูเย็นยะเยือก เขาหอบหายใจเข้า บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ไหลออกมา ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้น เขาไม่ได้รักเซี่ยหลิงหลัว เขาจะรักนางได้อย่างไร?เขาไม่ชินที่หลังจากกลับจากราชสำนัก แต่ไม่เจอนางยืนรอรับเสื้อคลุมกันลมที่เขาถอดที่หน้าประตู เขาไม่ชินที่ไม่มีนางยกน้ำแกงร้อน ๆ มาให้เขากลางดึกในห้องหนังสือ เขาไม่ชินที่เงยหน้าขึ้นมา แต่ไม่เห็นว่าเงาร่างของนางที่กำลังแอบมองอยู่นอกหน้าต่าง และเงาร่างนั้นจะรีบหลบไป เขาไม่ชินที่ในจวนนี้ไม่มีกลิ่นอายของนาง เสียงของนาง สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและระมัดระวังของนางใช่ เขาแค่ไม่ชินมันก็เหมือนกับการที่สูญเสียของเก่า หากมันหายไปอย่างกะทันหัน เขาก็แค่รู้สึกไม่ชิน หากเวลาผ่านไป เขาก็จะค่อย ๆ ชินมันเอง เขาจะค่อย ๆ ลืมนางไป เขาจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมกับอวิ๋น

ภายในห้องหนังสือเหลือเพียงเฮ่อหลานฉือคนเดียว เขาทรุดตัวลงกับพื้น แผ่นหลังพิงกับโต๊ะหนังสือที่เย็นเยียบ เขามองไปทางเศษกระเบื้องและคราบน้ำชาที่กระจายอยู่บนพื้นด้วยสายตาว่างเปล่า หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็รีบลุกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เริ่มรื้อค้นข้าวของกระจาย เขาค้นหาทุกอย่างที่เซี่ยหลิงหลัวทิ้งเอาไว้ในห้องนี้ หรือพูดได้ว่าของทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับนางที่อยู่ในจวนนี้ เสื้อตัวในสีขาวที่แขนเสื้อปักลายต้นไผ่สีเขียวเล็ก ๆ ตอนที่นางเพิ่งแต่งเข้าจวนมา นางแอบเรียนเย็บปัก แล้วเย็บให้เขา ฝีเข็มบิดเบี้ยว เขาไม่เคยใส่มันมาก่อนกองหนังสือกวีที่ถูกคัดด้วยลายมือ ลายมือของนางนั้นเป็นระเบียบเรียบร้อยเขาเคยพูดขึ้นลอย ๆ ว่าเขาชอบกวีของนักกวีคนหนึ่ง หลังจากนั้นนางก็แอบไปคัดลอกผลงานของอีกฝ่ายทั้งเล่ม แต่เขาก็ไม่เคยเปิดอ่านมันเลย กล่องไม้ใบหนึ่งที่ไม่สะดุดตา แต่ภายในกลับบรรจุกระดาษที่ยู่ยี่ ซึ่งพับเอาไว้อย่างเรียบร้อย กระดาษเหล่านั้นล้วนเป็นเศษกระดาษที่เขาทิ้งตอนที่ฝึกเขียนพู่กันจีน เขาไม่รู้ว่านางไปเก็บมันมาตั้งแต่ตอนไหน นอกจากนี้ยังพับกระดาษจนเรียบ และเก็บรักษาไว้อย่างดีนอกจากนี้ยังมี

เขาเดินโซเซ จากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น เขาหันหน้าไปทางเซี่ยฉิงชังและกองแพทย์ทหารแล้วโขกศีรษะคำนับอย่างแรง หน้าผากของเขาแนบกับทรายหยาบ น้ำเสียงแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี “แม่ทัพเซี่ย...ข้าผิดไปแล้ว…ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ …ข้ามีตาแต่หามีแววไม่ ข้ามันเลวกว่าตัวสัตว์…ขอร้องล่ะ ให้ข้าได้เจอหลิงหลัวสักครั้ง…ข้าจะโขกศีรษะขอโทษนาง ข้ายอมสละชีวิตเพื่อนาง…ขอร้องล่ะขอรับ…”เซี่ยฉิงชังหันหลังและไม่มองเขาอีก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “เจ้ากลับไปเถอะ บุตรสาวของข้าไม่อยากพบเจ้า ตั้งแต่เจ้าเลือกนางกู้ ละทิ้งตัวนาง ตอนนั้นเจ้าก็ได้ตายไปจากใจของนางแล้ว”หัวใจของเฮ่อหลานฉือเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีด เขาเจ็บจนไม่สามารถหายใจได้ เขาคุกเข่าลงกับพื้น ไม่ยอมลุกขึ้นมา เหมือนว่าการทำเช่นนี้จะไถ่บาปได้ หนึ่ง ในหมื่นในตอนนั้นเองเสียงเย็นชาของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง เสียงนั้นเหมือนน้ำพุเย็นหยดลงมา อากาศที่แช่แข็งถูกทำลายลงทันที“ท่านพ่อ ให้เขาเข้ามาเถิด”ร่างกายของเฮ่อหลานฉือสั่นสะท้าน เขารีบเงยหน้าขึ้นทันที เซี่ยหลิงหลัวก็เดินออกมาจากกระโจมแพทย์ทหารที่อยู่บริเวณใกล้เคียง นางผอมลงไปมาก เดิมทีนางก็มี