บททั้งหมดของ Something Hot เมียเด็กมันยั่ว: บทที่ 31 - บทที่ 40

พิพัฒน์ในชุดสูทสีดำแบรนด์ดังเดินลงมาจากชั้นสอง ผ่านห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้พ่อกับแม่กำลังนั่งกินของว่างหลังมื้อเที่ยงก็ต้องเดินเข้าไปหาก่อนเมื่อถูกเรียก“พอร์ช จะไปแล้วเหรอลูก”เขาเดินเข้ามานั่งข้างแม่ มือจิ้มขนมหวานเข้าปาก แม้จะไม่ชอบเท่าไรแต่เขาจำเป็นต้องมีอะไรรองท้องเพราะดันตื่นสายจนไม่มีเวลาอ้อยอิ่งกินข้าวแล้ว“ครับแม่”“ตื่นสายเหรอ แม่ไม่เห็นพอร์ชลงมากินข้าวเที่ยง คิดว่าออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว เพิ่งรู้จากแม่บ้านเมื่อกี้ว่าพอร์ชกับเจนิสยังไม่ได้ไปทำงาน”เขาชะงักกับคำถามของแม่ กลัวว่าจะถูกสงสัย เพราะก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเขาเพิ่งจะยอมปล่อยให้คนตัวบางไปถ่ายทำรายการเพลง ทั้งที่ปลุกเธอมานัวเนียและถูกเขาจับกินหลายครั้งตั้งแต่เช้า“เอ่อ ครับ พอดีเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ เลยตื่นสายนิดหน่อยครับแม่”“แล้วกัน เครียดเหรอลูก”คนเป็นพ่อมองหน้าลูกชาย เห็นท่าทีอึกอักก็รู้แล้วว่าเรื่องที่พูดมาเป็นเรื่องโกหก ไม่ได้นอนไม่หลับจริงตามที่พูดหรอก อาจจะเป็นการหลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะหาเรื่องรังแกหลานสาวนอกไส้ของพวกเขาเสียมากกว่าผู้ชายด้วยกันมองกันออก ท่าทางนั้นบอกเขาหมดแล้วว่าลูกชายคนโตได้ทำเรื่องเกินเลยกับเจณิสตาไป

“ทำไมไอ้พอร์ชมันถึงไม่ตายวะ ไหนว่าคนของมึงทำงานไม่เคยพลาดไงไอ้วิทย์”เตวิชกวาดจานบนโต๊ะกินข้าวตกเกลื่อน แม่บ้านยกมือปิดปากด้วยความตกใจแล้วพากันวิ่งออกจากห้อง สวนกับดิเรกที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องอาหารพอดี“วิ่งหนีอะไรกัน”คนรับใช้สาวสวยที่เคยขึ้นเตียงกับลูกชายเจ้าของบ้านมาแล้วละล้าละลัง แต่เมื่อสบสายตาคมดุของดิเรกจึงยอมพูดหมดเปลือก“เอ่อ คุณเตวิชอาละวาดอีกแล้วค่ะคุณท่าน กวาดจานอาหารบนโต๊ะตกพื้นหมดเลย”ดิเรกถอนหายใจกับความเจ้าอารมณ์ของลูกชายคนเดียวที่รักและตามใจยิ่งกว่าอะไร แล้วโบกมือไล่แม่บ้านสาวออกไป“ออกไปก่อน เดี๋ยวถ้าจะกินข้าว ฉันจะโทรไปสั่งให้เอาของใหม่เข้าเปลี่ยน”“ค่ะ คุณท่าน”“ผมขอโทษครับคุณเตวิช พวกมันบอกว่าคนขับรถไอ้พอร์ชมันหักหลบไปอีกทาง เลยไม่ได้ชนท้ายรถสิบล้อหรือพุ่งไปชนเสาไฟฟ้าแบบไอ้ธานินทร์”“อ้อ ฝีมือพวกแกเองเหรอ”ประมุขของบ้านเดินเข้ามาทันได้ยินสิ่งที่บอดี้การ์ดของลูกชายพูด หลายครั้งที่คนพวกนี้ทำงานเก็บกวาดศัตรูให้ แม้จะไม่เคยเกิดปัญหา แต่เขาก็เตือนเสมอว่าจะใช้วิธีนี้กับครอบครัวมาเฟียอย่างพิพัฒน์ไม่ได้เด็ดขาด แต่สุดท้ายลูกชายก็ไม่เชื่อฟังเขา“ครับพ่อ”เตวิชเสยผมอย่างหงุ

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงสั่นเตือนเสียงเรียกเข้า พิพัฒน์จึงหันมาตัดบทแม่บ้านเก่าแก่ที่ขึ้นมาช่วยเขาแต่งตัวด้วยความเป็นห่วงทันที“ไม่เป็นไรครับป้าส้ม ผมไม่ได้แขนหักสักหน่อย เสื้อผ้าแค่นี้ผมใส่ได้ครับ เห็นไหม ผูกเนกไทเองก็ได้”สายตาพะวงกับโทรศัพท์มือถือจนแทบจะผูกเนกไทผิด คนที่เป็นห่วงเกินเหตุจึงถอนหายใจโล่งอก ยอมล่าถอยออกจากห้องทันที“โอเคค่ะ ป้าสบายใจแล้ว แต่ถ้ามีอะไรต้องรีบเรียกป้าเลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ ป้าดูแลอาบน้ำให้คุณพอร์ชมาตั้งแต่เกิด ตอนนี้ป้าก็ยังดูแลคุณพอร์ชได้”“ครับป้า ผมทำเองได้จริง ๆ”เมื่อคนเก่าแก่ล่าถอยออกจากห้อง เขาจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่เงียบไปแล้วมากดโทรหาสายเข้าเมื่อสักครู่ทันที“พี่พอร์ช ทำอะไรอยู่คะ นอนอยู่หรือเปล่า”คนที่เพิ่งได้พักเบรกจากการถ่ายทำโฆษณาที่รับเป็นพรีเซ็นเตอร์เดี่ยวรัวคำถามใส่“พี่กำลังแต่งตัว จะไปงานศพคุณธานินทร์”“จริงด้วยสิคะ คืนนี้สวดคืนแรก น่าเสียดายจัง เจนิสยังถ่ายไม่เสร็จเลยค่ะ ไปด้วยไม่ได้”ทั้งที่ไม่ได้รู้จักกับเจ้าของที่ดินเลยแม้แต่น้อย แต่ก็อยากไปกับเขาในฐานะคนของใจ“รู้จักคุณธานินทร์ด้วยหรือไง จะไปในฐานะอะไรไม่ทราบ”“ก็ฐาน

แสงแรกของพระอาทิตย์ส่องผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามากระทบสายตาหญิงสาวที่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาระเบียง เธอยกมือบังแสงสว่างที่รบกวนห้วงฝันแสนหวานแต่แรงขยับเพียงน้อยนิดดันทำให้คนตัวโตที่นอนกอดเธออยู่ด้านหลังรู้สึกตัวตื่นเขาลืมตามองคนขี้เซาแล้วจูบศีรษะทุย ทั้งยังกระชับอ้อมกอดขึ้นอีกนิด“ตื่นแล้วเหรอครับ เจนิส”“อือ ยังค่ะ”เสียงงัวเงียและดวงตาที่ยังไม่ยอมลืมขึ้นทำเขาหัวเราะขำในลำคอ“เด็กขี้เซา”“ก็เจนิสเหนื่อยนี่คะ พี่พอร์ชใช้แรงงานเจนิสทั้งคืนเลย เจนิสจะฟ้องกรมแรงงาน”“ฟ้องได้ไงครับ พี่ใช้งานเจนิส แต่พี่ก็จ่ายค่าเหนื่อยคุ้มค่าแรงนะ”“ไหนล่ะคะ เจนิสไม่เห็นได้สักบาท”เขาลงจากเตียงไปหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงที่ถูกโยนทิ้งไปอีกฟากของห้องแล้วกลับมานอนกอดเธอในท่าเดิมอีกครั้งคนที่ยังไม่อยากตื่นลืมตาโพลงเมื่อรู้สึกถึงความเย็นเยียบบนลำคอ จึงก้มมองพร้อมแตะมือลงไปพิสูจน์ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไรกันแน่“พี่พอร์ช นี่อะไรคะ”หันหน้าไปถาม มือก็ยังคงลูบคลำวัตถุที่แน่ใจว่าเป็นสร้อยไม่เลิก แต่ที่ไม่แน่ใจคือจี้ที่ห้อยอยู่ มันดูไม่ค่อยธรรมดาเท่าไรนัก“สร้อย พี่กระชากของเจนิสขาด เลยซื้อมาคืนให้”“แต่นี่มั

ร่างบางที่กำลังยืนมองพระจันทร์เต็มดวงผ่านกระจกใสของระเบียงสะดุ้งโหยงเมื่อร่างใหญ่เดินมาสวมกอดด้านหลัง“พี่พอร์ช”“ใจลอย พี่เข้ามาตั้งนานแล้วยังไม่รู้เรื่องเลย”พูดพลางจูบข้างแก้มใสวนเวียนอยู่หลายครั้งแล้วลากปลายจมูกลงมาที่ซอกคอหอม เธอหลับตาพริ้มแหงนหน้าเปิดลำคอให้เขารังแกผ้าม่านถูกปิด เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกถอดทิ้งกองลงบนพื้น แต่แทนที่จะพาเธอไปนอนบนเตียงอย่างทุกที พิพัฒน์กลับจับเธอขยับออกมาจากประตูระเบียงแล้วดันให้หน้าอกอวบและใบหน้าข้างซ้ายแนบไปกับผนังห้องเย็นเยียบข้อมือสองข้างถูกกำรวบขึงพืดไว้กับผนังเหนือศีรษะ จมูกร้อนปากร้ายพรมจูบไหล่บอบบางลามเลยไปยังซอกคอ เสียงจูบเม้มไล้เลียเฉอะแฉะลามก แต่ทำเอาหนุ่มสาวครางฮือชอบใจ“อืม พี่พอร์ช”เขาคว้าข้อมือเล็กแล้วพาเธอเดินมายังปลายเตียง ดันไหล่ให้นอนลงแล้วยกขาทั้งสองข้างให้แบอ้า จับท่อนเนื้อใหญ่ยาวมาถูไถความสาวเรียกน้ำหวานเพียงนิดแล้วกดแทรกตัวตนลงไปจนมิดโคน“อ่า เจนิส”“อืม เจนิสเจ็บค่ะ”“พี่ขอโทษ”รู้ว่าเธอยังไม่พร้อมรองรับตัวตนใหญ่โตของเขาเท่าไรนัก แต่เพราะวันนี้เธอเพิ่งไปเจอหน้าเตวิชที่งานศพเลยทำเขาแทบคลั่ง หวงแหนจนแทบจะจับเธอครอบครองให้มันเห็นเ