Semua Bab ป่าหัวใจไฟกามเทพ: Bab 1 - Bab 10

ฝนยังตกลงมาเรื่อยๆ ไม่ยอมหยุด อนิลทิตาต้องใช้ความระมัดระวังเพิ่มขึ้น ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ สภาพดินฟ้าอากาศแบบนี้คงไม่มีใครอยากจะออกจากบ้านขับรถท่ามกลางสายฝนนี้เหลือจะทน บรรยากาศมืดมัวซัวไปหมด แสงไฟหน้ารถเปิดตั้งแต่ออกจากที่พักมาตลอดทาง ส่องเป็นลำไปได้ไม่ไกลนักหลังจากเลือกถนนเล็กที่จะไปบรรจบเส้นทางหลวงสายหลักทีหลัง อนิลทิตาก็รู้ว่าเป็นการตัดสินใจผิด เมื่อเจอรถบรรทุกคันใหญ่ๆ เข้าหลายคัน ต้องขับชิดขอบซ้ายของถนนตลอดเวลา ให้รถใหญ่ที่วิ่งเร็วกว่าไปก่อน รถเล็กของเธอเจอทั้งน้ำทั้งโคลนสาดใส่ไปทั้งคัน แต่ฝนลงมาขนาดนี้ก็พอจะล้างโคลนออกได้บ้างที่ปัดน้ำฝนทำหน้าที่อย่างหนัก แต่ปัดเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักหมด ฝนที่ตกลงมาเม็ดใหญ่และหนา เหมือนจะเทลงมาหนักกว่าเดิมเสียงโทรศัพท์มือถือบนเบาะข้างตัวดังขึ้น หลังเธอนำรถกลับขึ้นสู่ถนนหลวงสายหลัก ในสองชั่วโมงต่อมา “อิน... ถึงไหนแล้วลูก?”เสียงพูดมาทันทีที่กดปุ่มรับสาย หลังจากเสียบหูฟัง“อีกราวๆ ยี่สิบโล ก็จะถึงทางแยกเข้าหมู่บ้านแล้วค่ะแม่”บอกมารดาซึ่งคงจะเป็นห่วงที่ลูกสาวไม่ถึงบ้านเสียที“ฝนตกหนักมาก หนูขับเร็วไม่ได้เลย”“ไม่ต้องรีบนะ ค่อยๆ มา แม่เป็นห่วง”“ค่ะ แม

เพียงเจอเข้ากับสายฝนที่ไม่ได้ตกลงมาตรงๆ แต่ถูกลมหอบไปทางโน้นทางนี้ ก็แทบจะเปลี่ยนใจกลับเข้าไปในรถ แต่ความกังวลว่ามารดาจะเป็นห่วง ถ้าเลยเวลาที่บอกเอาไว้มากไปทำให้ต้องก้มหน้าก้มตาเดินต่อหลังจากเดินห่างจากรถมาได้ไม่ถึงห้านาที ระยะทางสามกิโลเมตรโดยประมาณ ที่เคยเดินได้สบายๆ กลายเป็นเส้นทางที่ยาวไกลความที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเดิน คางแทบจรดอก เพื่อซ่อนหน้าไม่ให้เม็ดฝนขนาดเป้งๆ ปะทะจังๆ จึงไม่ทันเห็นลำแสงไฟสีเหลืองซีด ลักษณะเป็นแสงไฟจากหน้ารถ ส่องผ่านม่านสายฝนมาจากด้านหน้า ถึงกับสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆ มีเสียงแตรดัง โดยเจ้าสิ่งที่ส่งเสียงเป๊กๆ ลั่นนั้น หยุดลงด้านข้าง ห่างออกไปไม่ถึงสามวา“อนิลทิตา?”เสียงจากคนขับกึ่งเรียกกึ่งถาม พอเห็นเธอเฉย เสียงห้าวมีกังวานทุ้มนุ่มน่าฟัง พูดเป็นตะโกนมาอีก“เธอคืออนิลทิตา ลูกสาวคุณอาดวงทิพย์ใช่ไหม?”“ใช่” ตอบกลับไปสั้นๆ“คุณอาดวงทิพย์ให้มาดู เห็นเลยเวลาที่เธอบอกไว้ไปมากเลยเป็นห่วง กลัวจะมีอะไรเกิดขึ้น”ด้วยความรำคาญที่ต้องตะเบ็งตอบกันไปมา ทั้งที่ก็อยู่ห่างกันไม่มาก อนิลทิตาจึงเป็นฝ่ายเดินข้ามถนนเข้าไปหยุดอยู่ด้านข้างรถโฟร์วิลล์สีบรอนซ์“นึกยังไงลงจากรถมาเดินตาก

“ส่งน้องอิงมาให้ผมเถอะครับ” ณัทธรพูดขึ้นนั่นละ อนิลทิตาจึงคลายวงแขนจากมารดา ถอยออกห่าง พร้อมกับมองหน้าเล็กของหลานสาวตัวน้อยด้วยดวงตาพร่าพรายความเวทนาสงสารหลาน ที่ต้องมากำพร้ามารดาก่อนจะทันรู้ความนั้นเอง ทำให้กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่อีกครั้งยิ่งแม่หนูฉีกยิ้มแป้นแร้นเห็นเหงือกสีชมพูส่งมาให้อย่างไร้เดียงสา ก็หลุดเสียงปนสะอื้น“ยายหนู... น้องอิง น้องอิงของน้า มานี่มา”อนิลทิตารับร่างจ้อยของหลานสาวมาอุ้มเสียเอง และก็แปลกนัก ทันทีที่ตกสู่อ้อมโอบของน้าสาว แม่หนูตัวน้อยก็ตวัดแขนเล็กๆ โอบรัดเข้ารอบคอน้าสาว แถมยังซุกหน้ารูปหัวใจดวงน้อยๆ ย่อส่วนลงมาจากใบหน้าของคนอุ้ม ลงกับซอกไหล่ของคนเป็นน้าอย่างประจบ ไร้ท่าทีตื่นกลัว ทั้งๆ เจอกันเพียงหนเดียว แล้วตอนนั้นแม่หนูเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วโมงดวงทิพย์สะอื้นเบาๆ กับท่าทีสนิทสนมสนม บอกถึงความไว้เนื้อเชื่อใจที่หลานน้อยมีต่อลูกสาวคนเล็กของเธอความผูกพันทางสายเลือด... ดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายที่ตรงตัวที่สุด เพราะปกติเด็กหญิงใช่จะยอมให้ใครอุ้มง่ายๆยิ่งกับคนแปลกหน้าด้วยแล้ว ไม่เอาด้วยเลยณัทธรถึงกับเมินหน้าจากหญิงสาวเป็นครั้งที่สอง ไม่มีใครเห็นสีหน้าเขาว

“อินขอโทษค่ะ”หางตาคมตวัดมองมาปราดหนึ่งก่อนกลับไปมองถนน“ขอโทษเรื่องอะไร”เสียงห้าวมีกังวานทุ้มนุ่มน่าฟัง ถามมาราบเรียบ“ก็ที่อิน... พูดถึงพี่อัญทั้งๆ ที่ น่าจะน่าจะรู้ว่าพี่ณัทคงไม่อยากพูดถึงเพราะยังเศร้าใจ”อนิลทิตาไม่แน่ใจนัก ว่าได้ยินเสียงถอนใจคล้ายจะเหนื่อยหน่ายจากจริงๆ หรือคิดไปเอง เพราะเมื่อพูดขึ้นกังวานหางเสียงของชายหนุ่มเรียบสนิท“อินไม่ต้องขอโทษพี่หรอก สักวันอินอาจจะมีโอกาสได้รู้ก็ได้ ว่าทำไมพี่ถึงไม่อยากพูดถึงพี่สาวของอินในตอนนี้”ณัทธรชะลอความเร็วลงเมื่อใกล้ปากทางเข้าไร่“อย่างที่พี่บอกอินไปนั่นแหละ อยากรู้อะไรเกี่ยวกับพี่สาว อินก็ถามเอาจากคุณอาละกัน”อนิลทิตาไม่ได้ถามมารดาในทันทีที่กลับมาเจอกันที่วัดอีกครั้ง รออยู่กระทั่งงานศพผ่านไปแล้วเรียบร้อย ซึ่งเธอจะต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ เพราะที่มานี้ก็ลางานมากะทันหัน หลังฌาปนกิจเสร็จสิ้นจึงคิดจะอยู่อีกแค่วันเดียวแต่พอบอกมารดา ฝ่ายนั้นก็มีปฏิกิริยาทันที“อะไรกัน? อินจะทิ้งแม่ทิ้งหลานไปแล้วหรือ น่าจะอยู่ต่ออีกหน่อย”“อินต้องกลับไปทำงานนะคะแม่ นี่ก็ลาเขามาหลายวันเต็มที”ดวงทิพย์มีสีหน้าครุ่นคิดอยู่นานก่อนตัดสินใจพูดขึ้น“อินจะลาออกจ

“แต่ถึงจะไม่ได้กินยาขับเลือด หรือทำอะไรเพื่อให้ตัวเองแท้ง ยายอัญก็ไม่เคยนึกถึงลูกในท้องสักนาที ผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์ทั่วไป เขาก็จะกินอาหารที่มีประโยชน์เพื่อลูกในท้อง แต่พี่สาวเราไม่อย่างนั้น เขาควบคุมอาหารกินในปริมาณจำกัดเพื่อไม่ให้น้ำหนักขึ้น... หลานอินก็เหมือนจะรู้นะว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการของแม่ ถึงได้เสงี่ยมเจียมตนตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ยายอัญไม่เคยมีอาการแพ้ท้องเลย ช่วงนั้นน่ะพ่อณัทหน้าดำคร่ำเครียด หน้าแทบจะไม่เป็นหน้าเพราะหลายเรื่องประดังประเดเข้ามา ไหนพ่อเพิ่งเสีย ต้องดูแลทุกอย่างคนเดียว แล้วยังมาเจอพี่สาวปัญญาอ่อนของเราอาละวาดจนผู้คนไม่อยากรอหน้า เพราะไม่พอใจที่ถูกบังคับทางอ้อมให้แบกรับภาระเรื่องลูก”“มาคิดอะไรตอนนั้น ถ้าไม่อยากมีก็น่าจะคุมเสียตั้งแต่แรก ไม่ใช่ปล่อยให้มีแล้วมาโอดครวญ”ดวงทิพย์เมินหน้าจากบุตรสาว เงียบไปครู่ใหญ่ เหมือนพยายามเรียบเรียงคำพูดเหมาะๆ จึงหันกลับมาตอบ“แม่ก็ว่าไปอย่างนั้นแหละ แต่เขาก็แก้ตัวไปตามเรื่อง ล้วนแต่ฟังไม่ขึ้น ที่อาละวาดขึ้นมา ก็เพราะทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนที่เคยวาดฝันเอาไว้ ยิ่งครรภ์โตขึ้นทุกวันๆ จะไปไหนมาไหนก็ยิ่งไม่สะดวก”“แต่หลังจากคลอดแล