All Chapters of ป่าหัวใจไฟกามเทพ: Chapter 51 - Chapter 60

“อิน...แต่งตัวเสร็จยังลูก พ่อณัทมารับแล้วนะ”“เสร็จแล้วค่ะแม่ แป๊บนึง”เมื่ออนิลทิตาลงมาข้างล่างพบทั้งอดีตพี่เขย และเพื่อนของเขานั่งรออยู่ในห้องรับแขกณัทธรเป็นคนที่ลุกเดินมายืนรอที่เชิงบันได ก่อนที่เธอจะทันก้าวลงบันไดขั้นสุดท้าย“พี่ณัทกับคุณโป้งมารอนานแล้วหรือคะ”ถามทั้งที่รู้ว่าเขาเพิ่งมาไม่นาน แต่ทำไงได้ล่ะ ในเมื่อตาคมสีน้ำตาลเข้มมองมาไม่วางตาอย่างนั้น เป็นใครจะไม่เขิน“ไม่ถึงห้านาที” ณัทธรตอบ “คืนนี้อินสวยมากนะ”คำชมฟังว่าจริงใจ เพราะเขาชมทั้งปากและตา ทำเอาอนิลทิตาแทบสะดุดเท้าตัวเองที่อยู่ในรองเท้าสานโปร่งส้นสูงเรียว เข้ากับกระเป๋าถือใบสี่เหลี่ยมเล็กในมือ“เอ้อ…เขาะ...ขอบคุณค่ะ พี่ณัทก็สง่ามากนะคะ อย่างนี้เห็นจะต้องบอกว่าพระเอกหนังที่ว่าหล่อๆ มาเจอเข้าคงแทบจะอยากเปลี่ยนอาชีพ” ชมกลับไปบ้างตามความรู้สึก หลังจากมองร่างสูงในสูทลำลองสีน้ำเงินเข้ม เชิ้ตตัวในสีขาวสะอ้าน เลยถึงกับประหลลาดใจ เมื่อเห็นคนมั่นใจในทุกสถานการณ์ ทำท่ากระดาก“ขอบใจที่อุตส่าห์ชม…เอ้อ…ไปกันหรือยัง” ณัทธรพูดไม่มองหน้างามแอร่ม ด้วยน้ำเสียงฟังเขินๆ เพราะตากลมโตราวนิลเจียระไนยังมองหน้าเขาตาแป๋วอนิลทิตาปล่อยหัวเราะคิก

“งั้นคนกันเองทั้งนั้น ตามสบายนะหนู เออ เดี๋ยวก่อน อาอยากจะแนะนำให้รู้จักลูกชายอาไว้ ขอเป็นอาเถอะนะ เป็นลุงฟังว่าแก่เกิ้น” ออกตัวด้วยสุ้มเสียงปนหัวเราะร่าแล้วก็หันไปมองรอบๆ เหมือนหาใครสักคน พอพบเป้าหมายก็ส่งเสียงเรียกทันที“ธัช...”ชายหนุ่มร่างเพรียวในเครื่องแต่งกายทันสมัย ขอตัวจากคู่สนทนาเดินเซนิดๆ เข้ามาหา“ว่าไงครับคุณพ่อที่รัก มีอะไรจะใช้ลูกชายคนนี้เหรอครับ”ผู้เป็นพ่อมองบุตรชายนิ่งอยู่อึดใจ ก็ส่ายหน้านิดหนึ่งคล้ายจะอ่อนใจ บางทีอาจจะคิดขึ้นได้ด้วยว่าไม่ควรเรียกมาเลย แต่ก็สายไปแล้ว เลยได้แต่ปราม“ดื่มให้น้อยลงหน่อยเถอะแก เพิ่งจะหัวค่ำเองนะ”“คุณพ่อจะไปหวังอะไรกับคนอย่างพี่ธัชละคะ ไม่เมาเช้าก็ต้องเมาเย็น”น้องสาวทำเสียงเยาะคนเป็นพี่ทั้งที่ใบหน้ายังยิ้ม“แกอย่ามายุ่งกะชั้นน่ายายแพ็ต เอ๊ะ! ใครล่ะเนี่ย หน้าตาคุ้นๆ เอ๊าะอ๋ออออ นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็... พ่อหนุ่มร้างเมียเจ้าของไร่มณฑาธารนี้เอง”ประภัสสรนิ่วหน้าแต่พูดไม่ทันพี่ชาย“ไง สบายดีเรอะ ณัทธร ต้องขอโทษด้วยนะ ที่การพบกันครั้งสุดท้ายระหว่างเราจบไม่สวยสักเท่าไหร่ แต่นายก็รู้ จะโทษฉันฝ่ายเดียวไม่ได้ในเมื่อ...”อนิลทิตาทันสังเกตเห็นต

ณัทธรแทบจะทนเต้นรำไม่ได้ต่อไป เมื่อถูกอารมณ์รัญจวนป่วนใจโจมตีแบบไม่ให้ตั้งตัว เขารู้ว่าคนในวงแขนไม่รู้เลย สักนิด ว่าท่าทีเขินอายถึงกับหลบตาเขาวูบวาบ เมื่อจับความรู้สึกบางอย่างของเขาได้ เร้าอารมณ์เขาได้แรงแค่ไหนหล่อนอ่อนกว่าพี่สาวสองปี แต่ประสบการณ์เกี่ยวกับเพศตรงข้าม น่าจะเปรียบได้กับเด็กประถมและสาวมหา’ลัยหล่อนไม่ถึงกับไม่มีเพื่อนชาย แต่ผู้ชายที่หล่อนรับเป็นเพื่อนสถานะเพียงแค่เพื่อนจริงๆชีวิตช่วงเรียนมหาวิทยาลัยของหล่อน เขาไม่รู้ แต่ถ้าวัดจากอุปนิสัยใจคอหล่อนน่าจะเป็นเด็กเรียนมากกว่าเด็กกิจกรรมอัญญดาเคยบ่นเข้าหูเขาว่ามีน้องสาวคร่ำครึ หัวโบราณ แต่เขากลับชื่นชมในความโบราณคร่ำครึนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาอาจจะเป็นผู้ชายหัวเก่า ยังมีความคิดโบราณๆในหลายๆ เรื่อง แม้จะใช้ชีวิตในวัยหนุ่มโชกโชนระดับหนึ่ง แต่ลึกลงไปก็ยังหวังอยู่ว่าผู้หญิงที่ตนแต่งงานด้วย ผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่ของลูก ควรมีเขาเป็นผู้ชายคนแรกทั้งนี้ไม่ได้แปลว่าเขารังเกียจรังงอนสตรีที่ผ่านการแต่งงานมาก่อน ถ้าเขารักจริงก็สามารถมองข้ามความผิดพลาดในอดีตได้เหมือนกัน“เต้นต่ออีกสักเพลงนะ” เขาก้มลงบอกคนที่กำลังเพ่งสายตาจับเฉพาะดุมเสื

นึกถึงเหตุการณ์ร้ายขึ้นมาก็ถึงกับตัวสั่น ถึงตอนนี้เธอเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงที่ถูกข่มขืนอย่างถ่องแท้ แม้ว่าตัวเอง จะโดนไม่ถึงขั้นนั้นจำได้ที่ดิ้นรนต่อสู้สุดฤทธิ์ แต่ดูเหมือนว่ามันไม่คิดจะทำร้ายเธอ แค่พยายามปิดปากไม่ให้เธอส่งเสียงแล้วลงมือข่มขืนเธอเท่านั้นเอง และการที่มันไม่ทำให้เธอหมดสติ แค่ใช้ร่างใหญ่โตของมันนั่งทับร่างเธอไม่ให้ดิ้นรน ทำให้ขั้นตอนก่อนที่มันจะข่มขืนเธอยืดเยื้อแต่ถ้าคนที่ไปช่วย ไปถึงช้ากว่านั้นหนึ่งถึงสองนาที มีทางว่าเธอคงไม่เหลืออะไรแล้ว นอกจากความอับอายอดสูอนิลทิตาเลยขึ้นห้อง ปล่อยหน้าที่อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นให้กับคนมาส่งดวงทิพย์ตกใจหน้าซีด ตัวสั่น เมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบุตรสาว“ยายอินไปทำอะไรให้ถึงคิดร้ายกันขนาดนี้?”คนเป็นแม่แทบหลั่งน้ำตา สงสารลูกที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ คั่งแค้นคนที่คิดทำร้าย ลำลายลูกณัทธรตอบแทนคนร้ายไม่ได้ แม้คิดว่าพอจะรู้“ผมอยากแต่งงานกับอนิลทิตา ไม่อยากรออีกแล้ว”คำพูดโพล่งของชายหนุ่ม ที่เคยเป็นลูกเขย-แม่ยายกันมาก่อน ชะงักการเดินวนกลับไปกลับมาด้วยความโกรธ ความร้อนรุ่มใจ ในสิ่งที่เกิดกับบุตรสาว ของเจ้าของบ้านลงได้“รออีกหน่อยเถอะพ่อณัท

“ถึงกับพูดไม่ออกเลยเรอะ”เสียงถามขึ้นยังฟังเยาะดุจเดิม และดูเหมือนจะมีความสะใจปนอยู่ด้วย แต่ก็ยังไม่เท่าสายตาที่หันมามองแวบหนึ่ง เพราะแววตาคู่นั้นทั้งเย็นชาและแข็งกร้าว“คุณจะพาฉันไปไหนคะ” อนิลทิตาถามซ้ำ พยายามรวบรวมสติ บอกตัวเองให้ใจเย็นๆ“ถ้าฉันจะบอกว่ากำลังจะพาเธอไปส่งลงนรกล่ะ จะว่าไง”เสียงตอบกลับมาเจือกระแสหัวเราะที่ได้ยินแล้วชวนขนหัวลุกอนิลทิตาพยายามคิดหาทางช่วยตัวเอง แต่ก็มองไม่เห็นรถแล่นเร็ว ประตูติดระบบเซ็นทรัลล็อค แต่ถึงจะเปิดออกไปได้ตอนนี้ เธอก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะกล้าพอที่กระโดดลงจากรถหรือไม่บางที... เมื่อรถจอด ซึ่งก็ต้องหยุดแน่ๆ ละ เมื่อถึงจุดหมายปลายทางที่ไหนสักแห่ง เธออาจจะพอฉวยจังหวะวิ่งหนีซึ่งๆ หน้าพอเริ่มจะมองเห็นทางหนีที่ไล่ขึ้นมาได้บ้าง ไม่ใช่มืดตื๋อไปทุกทางก็สบายใจขึ้นนิดหนึ่ง พอที่จะมีกำลังใจซักถามในสิ่งที่ข้องใจ และไม่เข้าใจ“คุณพูดว่าถ้าพาไปลงนรก แปลว่าคุณคิดจะฆ่าฉันทิ้งอย่างนั้นหรือคะ คุณแพ็ตซี่”“ทีอย่างนี้ละคิดออกไว”“ฉันไปทำอะไรให้คะ คุณถึงได้คิดร้ายกับฉันถึงกับจะฆ่าแกง”“ยังจะมีหน้ามาถาม!” ใบหน้าขาวสวยยิ่งกว่าบึ้งตึงเมื่อหันมาตะคอก ก่อนจะกลับไปมองถนน ปา