All Chapters of สถานะให้แค่เพื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 15 ที่สุด ncริมฝีปากสีแดงจัดที่กำลังรูดบนนิ้วมือผมนั่นทำให้ผมแทบลืมหายใจอยากให้เธอใช้ปากนั่นครอบครองเจ้าเขื่อนน้อยซึ่งเวลานี้ผงกหัวหงึกสู้มือเนยไม่หยุดเมื่อเธออนุญาตผมจึงไม่รอช้า ขยับตัวให้ตัวเองนอนหงายและรั้งตัวเธอติดมาด้วย คนเปลือยอกนั่งคุกเข่ากลางหว่างขาผม สีหน้าตื่น ๆ ของเนยทำให้ผมต้องชันกายพิงหัวเตียงเอ่ยเอาใจช่วยคนเก่ง“มานี่มาคนเก่ง”“ทำไง เราไม่เคยทำ”“แค่ทำเหมือนเลียไอติม อมแล้วดูด” ผมอธิบายมือวางไว้ข้างแก้มเธอ นิ้วมือยังคงไล้ริมฝีปากเธอ สายตาผมยังคงจับจ้องหน้าอกทรงสวยที่แกว่งไกวตามการขยับของเจ้าของ“รูดมันก่อน” ผมจับมือบางให้สาวรูดขึ้นลงโดยที่เหลือส่วนปลายหัวฉ่ำน้ำให้ล่อตาล่อปากเธอ“อา...เนย” ผมครางออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ เสียวจนต้องเกร็งปลายเท้า ลิ้นเล็กเริ่มแตะ ๆ ส่วนปลายหัวเห็ดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ผมจับปอยผมเธอทัดกับใบหูเพื่อจะได้เห็นชัด ๆ เวลาที่เธออ้าอม“อย่างนั้นแหละเนย” ผมหลับตาแหงนหน้าขึ้นเพดานเวลานี้เสียวราวกับกำลังล่องลอยอยู่บนปุยนุ่น สะโพกผมต้องยกขึ้นสู้กับปากเล็กนั่น จังหวะที่เธอสาวรูดและดูดปลายยอดของเจ้าเขื่อนน้อยดังจ๊วบจ๊าบ โคตรดี“เนย เนยจ๋า” เสียงผมก

“หลงผู้ชาย” เพียวทำปากจิ๊จ๊ะอย่างหมั่นไส้ ดีเจกับไป่แค่ส่ายหัวแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงไม่นานเขื่อนก็กลับมาฉันยิ้มให้เขื่อนอย่างประจบ“ยังทำไม่เสร็จเลย”“มัวแต่พูดน่ะสิ” เขื่อนบ่นแต่ก็คว้าไอแพดในมือฉันไปทำต่อ ฉันยักคิ้วให้เพื่อนทั้งสามไม่ใช่แฟนแล้วไงแต่เขื่อนทำให้ทุกอย่างยิ่งกว่าแฟน“ปากไม่ตรงกับใจ” เป็นเพียวที่พูดขึ้นมาลอย ๆ เขื่อนแค่เงยหน้ามองแต่ไม่ได้พูดอะไรเขายังคงวุ่นวายกับการแก้งานให้ฉัน“ปีสี่นี่ว่างเยอะมาก” เป็นดีเจที่เอ่ยบ่นกับความว่างของพวกเรา ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสามเราทั้งห้าพยายามลงเรียนให้ได้มากที่สุดเพราะหวังว่าปีสี่จะมีเวลาทำโพรเจกต์และฝึกงานอย่างสบายใจ นี่แหละผลของความตั้งใจเสียงเคาะห้องทำให้เราทั้งหมดหันไปมองตามเสียงรอยยิ้มหวานของคนมาใหม่ทำให้ฉันกับเพียวต้องขมวดคิ้ว ผู้หญิงที่มาเคาะถ้าจำไม่ผิดน่าจะรุ่นน้องของพวกเรา“พี่เขื่อนว่างไหมคะ” อ๋อฉันจำได้แล้ว น้องแนนรุ่นน้องในเอกซึ่งเป็นสายรหัสของเขื่อน“ได้สิแนนมีอะไร” เขื่อนบอกจากนั้นน้องแนนก็จัดการนั่งข้างเขื่อนทันที“พอดีแนนจะจัดเลี้ยงสายรหัสค่ะเลยอยากถามว่าพี่เขื่อนว่างวันไหน” จริงสินะเรามีรุ่นน้องเข้ามาใหม่ เดี๋ยวคงมีกา

เวลานี้ฉันก็จะทำเช่นนี้เช่นเดียวกับเขา เสียงครางของเขื่อนปลุกเร้าให้ฉันหิวกระหายเขามากขึ้นกว่าเดิมสองก้อนที่ก่อนหน้านี้นุ่มนิ่มเวลานี้กลับหดแข็งสู้มือกลิ่นของเขาทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะดูดกลืนให้ลึกเท่าที่จะทำได้จากนั้นก็รูดริมฝีปากขูดกับเส้นเอ็นที่พันรอบทั่วท่อนลำ อา...จังหวะที่เขื่อนน้อยในปากของฉันกระตุกตอบช่างเร้าอารมณ์ร่องรักกลางกายฉ่ำชื้น ความต้องการของฉันเองก็หลั่งไหลไม่หยุด ฉันรู้แล้วว่าทำไมเขื่อนถึงได้โปรดปรานการปรนเปรอด้วยปากให้ฉันกลิ่นรสและเสียงครางสร้างความสุขให้เราไม่ต่างจากคนที่โดนมอบความสุข มันดีเหลือเกิน“เนยเราไม่ไหวเราจะแตก” ฉันรู้ว่าเขากำลังจะแตกเพราะท่อนเนื้อในปากแข็งและกระตุกแรงหลายต่อหลายครั้ง สะโพกเขื่อนก็ลอยขึ้นจากที่นอนด้วยความเสียวฉันจะดูดให้เขื่อนแตกคาปากฉันเลย“อา...ไม่ไหวเนย ไม่ไหว” สิ้นเสียงเขื่อนก็กระตุกและพยายามผลักใบหน้าฉันออก แต่ทำไม่ได้ในเมื่อฉันดูดแรงและล็อกสะโพกเขาไว้แน่นสุดท้ายเขื่อนก็ดิ้นอยู่ในปากฉัน อา...แบบนี้ผัวไม่รักผัวไม่หลงให้มันรู้ไปสิ บทที่ 18 น้องรหัสผมกวาดตามองโดยรอบของร้านอาหารกึ่งผับที่วันนี้เรานัดกันกับสายรหัสเพื่อเลี้ยงรับน้องปี

“วัดจากหนังหน้าไง” ฉันสะบัดผมตัวเองไปข้างหลังอย่างหมั่นไส้ สวยให้ได้ครึ่งของกูก่อนเถอะค่อยมาเรียกกูป้า“พี่เนย!”“น้องแนน!” ฉันเรียกชื่อนางเสียงดังบ้างอย่างที่นางเรียกฉัน ประสาทหรือไงเดินมาหาเรื่องคนตลกละอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่นหรือไง“ทำตัวเป็นเพื่อนที่แท้ตัวเองก็อยากเหมือนกันละว้า”“ทำตัวเป็นน้องรหัส ตัวเองก็อยากแต่ไม่ได้” ตาต่อตาฟันต่อฟัน ตบกันในมหาวิทยาลัยแย่งผู้ชายพ่อแม่จะด่าไหม คงไม่ ไม่เหลือสายตาเคียดแค้นของแนนเปิดเผย หากสายตานี้เป็นแสงเลเซอร์อีเนยคงขาดสองท่อนแต่บังเอิญไม่ใช่ สิ่งที่แนนทำได้ก็แค่มองฉันอย่างโกรธแค้น“ได้ง่าย ๆ ผู้ชายเขาไม่เห็นค่าหรอก” นางยังคงพ่นคำที่ไม่น่าฟังคงเพราะตรงนี้คนน้อยจึงไม่ต้องระวังคำพูด“ไม่เคยได้ก็งี้แหละ อิจฉาเหรอ ลำบากหน่อยนะ” ฉันเท้าคางมองคนที่แทบจะร้องกรี๊ด ๆ อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องมาให้ด่าประสาทเปล่าเนี่ย“รู้ได้ไงว่าไม่เคยได้” แนนขยับตัวนั่งหลังตรงดันหน้าอกหน้าใจให้แน่นสาบเสื้อนักศึกษา ราวกับจะประกาศว่านมคัปดีของชีก็เคยผ่านมือเขื่อนมาแล้ว“ถ้าเก่งจริงไม่น่าจะต้องอยู่ในสถานะเพื่อนแบบนี้นะ ของบางอย่างใกล้มือหยิบกินง่ายเขาก็กินไปอย่างนั้นแหละค่ะ อย

“นั่งก่อนครับน้องเนย”“ค่ะ”“โกรธหรือเปล่าคะ” พี่พสุถามฉันด้วยสายตาคล้ายจะกังวลใจเล็กน้อย“ทำไมต้องโกรธคะ” เขายังไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมฉันต้องโกรธเขาด้วย“ที่พี่ไม่ได้บอกก่อนว่าทำงานที่นี่” ใบหน้าสำนึกผิดของเขาทำให้ฉันต้องยิ้มออกมา พี่พสุเป็นคนดีมาก นิสัยดี สุภาพทั้งยังหล่อมากถ้าไม่มีเขื่อนฉันก็คงรับพี่พสุไว้พิจารณาแต่น่าเสียดายที่หัวใจของน้องเนยคนนี้ละลายกับเพื่อนเขื่อนไปแล้ว คิดแล้วก็คิดถึงเขื่อนจัง“เนย...เนยครับ”“ค่ะ...ขอโทษค่ะ” ฉันรีบขอโทษเมื่อตัวเองใจลอยไปถึงไหนต่อไหน คุยกับหัวหน้างานแต่ดันคิดถึงผู้ชาย เจริญล่ะอีเนยเอ้ย“เป็นไงครับ ทำงานราบรื่นไหมครับ” ฉันยิ้มให้คนถาม “ช่วงเช้าอบรมค่ะ ยังไม่ได้ทำงานเลย” “จริงสิพี่ก็ลืม งั้นเรากลับไปทำงานได้เลย มีอะไรบอกพี่ได้เลยนะครับ ไม่ต้องผ่านยี่หวา” ฉันยิ้มอ่อนให้กับคำพูดเขา แล้วแบบนี้จะต่างอะไรกันกับการฝึกงานที่บริษัทของพ่อ ฉันกลับถึงบ้านในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม แม้จะเลิกงานตั้งแต่ห้าโมงเย็นแต่เพราะการจราจรที่ติดขัด กว่าจะถึงบ้านก็ใช้เวลานานนับสองชั่วโมงทั้งที่ระยะทางไม่ไกลกันมาก สงสัยต้องเปลี่ยนการเดินทางจากรถส่ว