Semua Bab ออฟฟิศร้อน ฝึกบทรัก: Bab 11 - Bab 20

“เราพยายามจะพูดเรื่องนี้กับจูน แต่จูนไม่เปิดโอกาสให้พูดเลย เราอยากบอกว่าเราจริงจัง”“ใจเย็นๆ ให้เวลาจูนหน่อย เธออาจแค่ต้องการเวลาเพื่อตั้งสติทบทวนอะไรหลายๆอย่าง”“เมื่อก่อนเราไม่กล้า เรากลัวคำตอบ แต่ตอนนี้ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง เรารับได้แต่ขอให้จูนรู้ว่าเราจริงใจและเป็นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน”“อย่าเพิ่งสัญญากับใครว่าจะเหมือนเดิม ถ้าเธอไม่โอเคกับนาย นายเองนั้นแหละที่จะเจ็บ” วารีพูดจากประสบการณ์ตัวเอง“เอาเป็นว่า จะเอาใจช่วยทั้งสองคนก็แล้วกัน”ชาเลตทำอะไรไม่ได้เลย เขากลับมาเป็นคนเดิมที่เฝ้ารอเธอกลับมาอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้มันแสนทรมานใจนัก เหมือนมีก้อนหินถ่วงหัวใจขงเขาไว้“เธออยู่ที่ไหนกันนะจูน”ชายหนุ่มรำพึงออกมาคล้ายละเมอเห็นภาพเธอเหมือนอยู่ใกล้ๆ เขาเองก็ทำอะไรพิเศษหลายๆอย่างให้เธอ เธอเป็นคนฉลาดน่าจะดูออกเสมอว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอ ถึงตัวเขาเองจะไม่เคยบอกว่ารักกับเธอ แต่ดวงตาของเขามันฟ้อง ประกาศก้องว่าเธอคือลมหายใจของเขาแต่ชาเลตก็ไม่เคยห้ามให้เธอไปในทางที่เธออยากไป เธอยังสนุกกับการเดินทาง ขึ้นป่าขึ้นเขา เที่ยวทะเลมีสมุดบันทึกกับปากกาหมึกสีน้ำทะเล กล้องถ่ายรูปตัวโปรดที่คล้องคอของเธ

“แต่จูนยังไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยค่ะ” เธอพูดไปตามตรง สีหน้าเคร่งเครียดทำให้วารีประหลาดใจ“ทำไมล่ะ ไม่ชอบชาเลตเหรอ หรือมีคนที่ชอบอยู่แล้ว”“ไม่มีค่ะ จูนไม่มีใคร” หญิงสาวรีบปฏิเสธ“แล้ว?”“จูนไม่สวย ไม่น่ารัก นิสัยไม่ดี รู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรเหมาะกับผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างชาเลตเลยค่ะ”“โธ่จูน มันไม่ใครสมบูรณ์แบบจริงๆหรอก”“จูนไม่รู้ต้องทำยังไง จูนชอบชาเลตมาตลอดหลายปีมานี่ จูนพยายามจะอยู่ห่างชาเลต เผื่อสักวันจูนจะไม่รู้สึกอะไรมากกพี่หรือเพื่อน หรือไม่ก็รอวันที่เขามีแฟน จูนคงจะหมดรักเขาไปเอง”“เธอสองคนนี่ตลกจริงๆ” วารีบีบมือให้กำลังใจ “คนบนโลกมีเป็นร้อยเป็นพันล้านล้านคน การที่คนสองคนโคจรมาเจอและรักกันได้มันไม่ใช่เรื่องง่าย จูนฟังพี่นะ คนเรารักกันนะมันง่ายมาก แต่คนที่จะรักษาความรักได้นั้นมันยากมาก จูนเข้าใจไหม”“จูนกลัว...กลัวจะรักษาความรักของชาเลตไว้ไม่ได้” จู่ๆน้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมา วารียิ้มแล้วเช็ดน้ำตาให้น้องสาว“มันไม่ใช่ความรักของชาเลตแต่เป็นความรักของเรา ของเธอสองคน จูนคนเดียวทำไม่ได้หรอก ต้องรวมมือกันและที่สำคัญเลิกกลัวในสิ่งที่ยังมาไม่ถึง”“แต่...แต่ว่า”“ไม่เอาน่าจูน อย่าคิดมากนะ”

“ชาเลต” เธอยื่นมือไปแตะใบหน้าของเขา ดวงตาที่ปิดอยู่ค่อยๆลืมตาขึ้น เลือดสีเข้มไหลเป็นทางหัวคิ้ว“ใจเย็นๆนะครับ เราโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว” “ชาเลต” จูนเรียกได้เพียงแค่ชื่อของเขาเท่านั้น แต่ชาเลตก็ส่งยิ้มให้“จูน..ไม่เป็นอะไรนะ” “จูนจะเป็นอะไรได้ไงเล่า”จูนปาดน้ำตาที่ไหลออกอย่างไม่อาจกลั้นได้ ยังไม่ทันพูดอะไร เจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยและบุรุษพยาบาลก็กรูกันเข้ามา เธอต้องรีบถอยออกห่างเพื่อให้ทุกคนเข้าไปช่วยชาเลตได้ เธอได้แต่ยืนสั่นอยู่ตรงนั้นและโดยไม่รู้ตัว รุ่นพี่ที่ทำงานออกมาดูรถชนกันที่หน้าสำนักงาน เห็นจูนยืนตัวสั่นจึงรีบเข้ามาดู“จูนเป็นอะไรหรือเปล่า”“ชาเลต...รถชน” เธอพูดไม่ปะติดปะต่อ“จูนทำใจดีๆไว้ พี่จะไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อน”หญิงสาวได้แต่มองดูพยาบาลช่วยกันหามชาเลตออกมาจากในรถที่เกือบจะเป็นเศษเหล็กไปที่รถพยาบาล เธอวิ่งตามไปทันทีแล้วขอตามไปด้วย“ไปได้เฉพาะญาตินะครับ”“เขาเป็นคนรักของฉัน ขอไปด้วยนะคะ”“งั้นขึ้นรถมาเลยครับ”จูนหันไปทางรุ่นพี่ เห็นรุ่นพี่พยักหน้าแล้วเธอก็รีบขึ้นรถไป ระหว่างเธอเธอเห็นทุกคนช่วยชีวิตชาเลต เธอทำได้แค่ภาวนาให้เขาปลอดภัยดี เมื่อถึงโรงพยาบาลจูนก็ตั้งสติแล้วโท

เรื่องราวของ ‘พศิน’ชายหนุ่มที่หลบเลียแผลใจอยู่ริมแม่น้ำโขง กับ ‘เอื้องคำ’หญิงสาวร่างเล็กที่ก้าวเข้ามาทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหวอย่างไม่รู้ตัว‘ไม่รู้ว่าตกหลุมรักไปตั้งแต่เมื่อไหร่และครั้งนี้เขาจะไม่ยอมทำพลาดเสียคนรักไปอีกจะดูแลทะนุถนอมเธอไว้ให้ดีที่สุดเพราะเธอคือยอดดวงใจและคือความรักของเขา’จุดเริ่มต้น...เสียงหมาเห่าเสียงดังอยู่หน้าบ้านทำให้พศินละมือจากการโน้ตบุ๊ก เขาชะเง้อมองดูตามต้นเสียง ดูเหมือนโกโก้ หมาวัดที่เขาเก็บมาเลี้ยงไม่มีทีท่าจะหยุดเห่า ชายหนุ่มลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานฉวยเสื้อเชิ้ตลายสก็อตอ่อนที่พาดไว้ที่พนักเก้าอี้มาสวมทับเสื้อกล้ามที่ใส่อยู่ ขยับกางเกงเลสีหม่นๆ ให้เรียบร้อย แล้วรีบวิ่งลงมาที่ประตูไม้หน้าบ้าน มือใหญ่ชะงักไปเมื่อเห็นด้านหลังของหญิงสาวผมยาวสลวยจรดเอวยืนอยู่ตรงนั้น“ว่าไง...มาถูกด้วยเหรอปิ่น” พศินทักผู้หญิงผมยาวนุ่งกางเกงยีนส์สีเข้มสวมเสื้อยืดสีขาวกับเสื้อคลุมลูกไม้สีน้ำตาลอ่อน คนถูกถามแค่ยิ้มน้อยๆ เหมือนห่วงรอยยิ้ม“ขอโทษที่มาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้านะ” ปิ่นหรือปิ่นมุกฝืนยิ้มให้เจ้าของบ้านที่เธอแรมรอนเดินทางไกลนับสิบชั่วโมงมาถึงบ้านเชิงดอยแห่งนี้ “

เอื้องทักกลับแบบเก้ๆ กังๆ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นพศินมีใครมาหาถึงบ้านแบบนี้ ตั้งแต่เขาเช่าบ้านอยู่ที่นี่จากเดิมที่เห็นสะพานกล้องถ่ายรูปตะลอนๆ ไปโน้นมานี่ เธอแนะนำเขาให้รู้จักกับพี่ๆ ที่ทำงานเกี่ยวกับอนุรักษ์ลุ่มน้ำโขง เขาก็เข้ามาช่วยงาน เธอไม่เคยถามที่มาที่ไป รู้เพียงแค่ว่าเขามาจากกรุงเทพฯ แต่เขามีฝีมือด้านถ่ายภาพ งานกราฟฟิกคอมพิวเตอร์ จากที่จะอยู่เพียงเดือนเดียวก็ยืดยาวออกไป เขามีรายได้จากการทำงานเล็กๆ น้อยในชุมชน อย่างพวกออกแบบนามบัตร ออกแบบฉลากสินค้า แต่ฝีมือของพศินโดดเด่นสะดุดตามาก จึงมีงานเข้ามาเรื่อยๆ บางครั้งก็เป็นงานของหน่วยงานราชการ และบางครั้งก็เป็นงานถ่ายทำสารคดีของพี่ๆ ที่ทำงานด้านอนุรักษ์ลุ่มน้ำโขง“แบบนี้ละซิ ถึงไม่กลับกรุงเทพฯ เสียที” ปิ่นมุกแซวแล้วตีแขนพศินเบาๆ “ไปใส่เสื้อใส่ผ้าไป เดี๋ยวก็เป็นหวัด”“อ้าว! นึกว่าจะใส่ให้” พศินหัวเราะแล้วเดินขึ้นบันไดได้สองก้าวก็นึกได้หันมาชี้นิ้วทางเอื้องคำ “อย่าเพิ่งไปไหนนะ มีเรื่องจะคุยด้วย”“ฮืม!” เอื้องคำพยักหน้ารับ เธอพูดจาไม่น่ารักกับเขานักหรอก เธออยากให้เขาทำเหมือนเธออายุเท่ากันทั้งที่ความจริงอายุห่างกันตั้ง 8 ปี“