Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

"จะเป็นไปได้อย่างไร นางนอนแน่นิ่งมาสองวันแล้วนะ"รุ่นถิงไม่อยากเชื่อหูจึงออกไปดูด้วยตาของตัวเอง นางรีบรุดมายังเรือนเล็กพบซินหลิงเสียกำลังชี้มือให้บรรดาบ่าวรับใช้ก้มหน้างุดทำความสะอาดห้องดูประหลาดเป็นอย่างยิ่ง"นั่นทำสิ่งใดกัน หลิงเสีย นี่เจ้าฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่"รุ่นถิงเก็บอาการแปลกใจไว้ไม่ไหวยืนเชิดหน้าพูดกับซินหลิงเสีย วางมาดเป็นใหญ่ในจวนอย่างที่เคยทำ นางหันหน้ามองแม่เลี้ยงแสนร้ายกาจพลางเอ่ยตอบ"เพิ่งฟื้นได้ไม่นานเจ้าค่ะ ข้าหิวมากไม่ทันระวังเลยทำชามซุปไก่หกเลอะเทอะ"ซินหลิงเสียอธิบายหลังจากเห็นรุ่นถิงชะเง้อมอง"ข้าใช้คนยกมาให้ใหม่ก็แล้วกัน ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว รีบหายไวๆ ล่ะจะได้มาช่วยทำงาน"รุ่นถิงพูดรวบรัดไม่มีท่าทางห่วงใยเลยแม้แต่น้อย แม้จะกังวลอยู่บ้างว่าซินหลิงเสียฟื้นขึ้นมาจะมีใครเล่าเรื่องซินหลิงเจินแต่งงานกับจื่อจงเซ่อให้ฟังหรือไม่ เพราะรุ่นถิงขี้เกียจตอบคำถามซ้ำซากเป็นที่สุดนางไม่อยากหงุดหงิดเพราะเรื่องนี้อีกแล้วแต่หากลูกเลี้ยงไม่เอ่ยปากถามก็ถือว่าแล้วไปบ่าวรับใช้ยกสำรับอาหารมาให้ ซินหลิงเสียรับมากินด้วยความหิว คราวนี้นางได้บทเรียนจากชาติก่อนว่าหากรีบกินเกินไปอาจตายรอบ

ซินหลิงเสียถูกใช้งานให้ทำความสะอาดห้องครัวและช่วยป้าหลิวล้างจาน นางถูกใช้งานอย่างหนักโดยมีเพียงข้าวต้มผักดองประทังชีวิตเท่านั้น"พวกคนใจร้าย ให้กินแค่นี้ข้าจะอิ่มได้อย่างไร"นางพึมพำขึ้นมาหลังจากอาบน้ำชำระร่างกายแต่งตัวเป็นสาวรับใช้เรียบร้อยแล้วเมื่อเห็นว่าคนอื่นๆ ออกไปทำงานและป้าหลิวก็เข้าไปทำความสะอาดห้องของหัวหน้าใหญ่ นางจึงถือวิสาสะหาวัตถุดิบที่พอมีเหลือทำอาหารที่ชอบกินเองเสียเลยในหม้อเหลือข้าวถ้วยเล็กมีไข่ไก่สองฟองวางอยู่ นางคิดว่าของมีเท่านี้ทำข้าวผัดไข่กินไปก่อนก็แล้วกัน โชคดีที่ในเตายังพอมีไฟเหลืออยู่เล็กน้อยซินหลิงเสียลงมือผัดข้าวอย่างว่องไวด้วยน้ำมันหมูเจียวกับกระเทียมสับที่นางชอบพร้อมตอกไข่ลงผัดแล้วเทข้าวลงไปคลุก ปรุงรสด้วยซีอิ๊วกับน้ำตาลเล็กน้อยเนื่องจากวัตถุดิบมีเท่านี้นางจึงจำเป็นต้องทำเมนูง่ายที่สุดกินแก้ขัดไปก่อนซินหลิงเสียนั่งกินข้าวผัดไข่อย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในครัวเพียงคนเดียวโดยไม่สนใจสิ่งใดอีก ด้วยความหิวโหยทำให้นางซัดจนหมดจานภายในเวลาอันรวดเร็วเสร็จแล้วจึงจัดการล้างภาชนะเก็บไว้ที่เดิมเป็นที่เรียบร้อยนางเดินดูรอบๆ เขตหมู่บ้านแห่งนี้กะเอาไว้ว่าถึงอย่างไรก็ต้องหาทา

"ใครเป็นคนทำอาหารมื้อนี้"เสียงทุ้มถามขึ้นอย่างใส่ใจเขามองหน้าทั้งสองหนุ่มสลับกับมองอาหารบนจานใบใหญ่ สองสามครั้ง"อ่า...พี่สาวคนหนึ่งขอรับ"ซวนเซียวตอบไม่เต็มเสียงนัก เขาไม่รู้ว่าหากนายใหญ่รู้เข้าจะพอใจหรือไม่ที่ไม่ยอมรายงานแต่กลับตัดสินใจเอาเองทั้งหมด"พี่สาวเจ้ารึ"เฟิ่งเซียนหยวนเอ่ยถามขึ้นอย่างใคร่รู้ หากจะมีคนนอกเข้ามาเขาต้องรับรู้เสมอ แล้วซวนเซียวไปพาพี่สาวมาอยู่ด้วยตั้งแต่เมื่อใดกัน"แม่นางคนนั้นที่มากับนายใหญ่ขอรับ พวกเราให้นางมาช่วยทำอาหารเย็นให้"หยวนเย่รำคาญที่ซวนเซียวอิดออดไม่กล้าบอกความจริง ซวนเซียวได้แต่สะกิดหยวนเย่เอาไว้ไม่ให้พูดมากไปกว่านี้ หากตอนนี้นายใหญ่อารมณ์ไม่ดีก็เหมือนเอาไม้ไปกระทุ้งรังผึ้งเท่านั้น"ไปเรียกนางมากินด้วยกันสิ""ข้าไม่ไปหรอกข้าแบ่งไว้กินแล้ว ฝากบอกเขาด้วยว่าขอบใจ"ว่าแล้วนางก็จัดสำรับอาหารของตัวเองนั่งลงกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ซวนเซียวได้แต่เกาหัวเดินกลับห้องอาหารไป"โอหังนัก"เฟิ่งเซียนหยวนพึมพำแล้วกินข้าวโดยไม่สนใจสิ่งใดอีก เขากินเสร็จก็กลับเข้ามาอ่านหนังสือห้ามใครรบกวนสตรีผู้นี้รูปร่างหน้าตาผิวพรรณภายนอกดูเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ ทว่าฝีมือการทำอาห

ซินหลิงเสียรีบเข้าห้องปิดประตูแน่นหนาแล้ววิ่งขึ้นเตียงนอนด้วยความรวดเร็วหาที่ปลอดภัยหลบซ่อน นางหวาดหวั่นไม่น้อยกับกิริยาท่าทางของหนุ่มร่างใหญ่ เขาทำให้นางไม่ไว้ใจมาตั้งแต่แรก ยิ่งมาเจอเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยิ่งแน่ใจว่าต้องหาทางหนีให้เร็วที่สุดเฟิ่งเซียนหยวนกลับเข้าห้องของตัวเอง เขาเองก็มิใช่ว่าอยากแข็งกระด้างกับสตรีเช่นนี้ ในใจลึกๆ ก็รู้สึกผิดต่อนางที่ทำตัวไร้ความเป็นสุภาพบุรุษ ใบหน้างามยังคงติดตา ดวงตากลมโตคู่สวย แววตาตื่นตระหนกทำให้เขาหวั่นไหว ชายหนุ่มสะบัดศีรษะไปมาเมื่อได้สติคิดว่าตนเองกำลังฟุ้งซ่านอยู่เป็นแน่ พลันก็เปลี่ยนความคิดว่านางก็แค่ผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง เขาจะคิดเห็นใจทำไมกันนึกถึงสิ่งรวมจะดีกว่าซินหลิงเสียยังกังวลกับอาการของป้าหลิว นางคิดหาวิธีทำให้น้ำสะอาดแบบโบราณอย่างที่เคยเรียนมา ในเมื่อที่นี่ไม่มีเครื่องกรองน้ำก็ต้องหาวิธีการใหม่ นางจึงถามหยวนเย่เกี่ยวกับแหล่งน้ำดื่มที่คนแถวนี้ใช้กัน"ก็ไปตักตรงลำธารด้านหลังหมู่บ้านเลือกตรงต้นน้ำแล้วเอามาต้ม พวกเราตุนใส่ถังเก็บเอาไว้ให้ฝุ่นนอนก้นแล้วจึงนำไปต้มดื่ม"หยวนเย่อธิบาย"ทุกคนดื่มเช่นนี้ใช่หรือไม่ เหตุใดกาน้ำป้าหลิวน้ำไม่ค่อยสะอ

ซินหลิงเสียมิได้คิดมากเพียงแค่เห็นแก่ความเป็นมนุษย์และไม่เหลือบ่ากว่าแรงในการช่วยเหลือ มิได้หวังผลจากใครแต่การที่ป้าหลิวรู้สึกดีกับนางถือว่าเป็นผลพลอยได้ถึงอย่างไรความคิดหลบหนีก็ยังวนเวียนในหัวตลอดเวลาอยู่แล้วนางยังไม่คิดย้อนกลับจวนตระกูลซินเพราะรู้ดีว่าหากกลับเข้าไปคงเกิดเรื่องขึ้นอีก การเดินทางของนางคราวนี้อาจมีเงื่อนงำบางอย่าง แม่เลี้ยงรุ่นถิงที่เจ้าของร่างนี้อ่อนข้อให้มาก่อน ดูก็รู้ว่าร้ายกาจเพียงใดหากอยากเอาชีวิตนางมันก็ทำได้ไม่ยาก นี่คงเป็นโชคครั้งที่สองที่รอดมาได้ถ้าจะไปหาอาสามในเมืองต้าเว่ยก็ไม่รู้ว่าตอนนี้รุ่นถิงส่งข่าวไปบอกทางนั้นไว้ว่าอย่างไร ดีไม่ดีคงใส่ความจนชื่อเสียงของนางป่นปี้ไปหมดแล้วกระมัง ระหว่างซินหลิงเสียผู้อาภัพบิดามารดาเหลือตัวเปล่า กับรุ่นถิงนายหญิงตระกูลซินใครมีภาษีดีกว่ากันเล่า พวกเขาย่อมเชื่อถือรุ่นถิงมากกว่า อย่างน้อยในฐานะผู้ปกครองของซินหลิงเสียหนทางนี้คงพึ่งพาไม่ได้อีกต่อไป นางคงต้องหาเลี้ยงตัวเองดิ้นรนเอาตัวรอดให้ได้เท่านั้น ถึงลำบากอย่างไรก็ดีกว่าขอยืมจมูกผู้อื่นหายใจ นางทำธุระเสร็จเรียบร้อยก็เป็นยามโพล้เพล้เต็มที มันเป็นช่วงเวลาพักผ่อนหย่อนใจหลังอาห