All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 41 - Chapter 50

ห้องอาหาร คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ....เพล้ง! พรวด!!!หยางเป่ยคายน้ำผลไม้ออกมาทันทีที่สัมผัสโดนปลายลิ้น รสชาติผิดเพี้ยนเพียงนิดไม่อาจเล็ดลอดสัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่อาบโชกด้วยคาวเลือดและผ่านสมรภูมิความตายมาทั้งชีวิต “น้ำผลไม้นี่มาจากไหน!!!” เสียงคำรามลั่นทำเอาคนทั้งห้องสะดุ้งสุดตัว แม่บ้านบางคนถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความขวัญเสีย “กูถามว่าน้ำผลไม้นี่ใครเป็นคนทำ!”ชิงหลีที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้าเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ อาการมึนงงจู่โจมเข้าสู่โสตประสาทอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่เคยบอบช้ำจากศึกเมื่อคืนกลับร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ผิวขาวเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ ดวงตาคู่สวยพร่ามัวเกินจะควบคุม “คะ... คุณ... หยะ... หยางเป่ย...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว พยายามจะยันตัวลุกขึ้นแต่กลับไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะวูบลงไปกับโต๊ะเจิ้งอิงอิงนั่งตัวสั่นงันงก ความกดดันจากชายหนุ่มมหาศาลจนเธอแทบหายใจไม่ออก “พะ... พี่ชิงหลี... พะ... พี่เป็นอะไรคะ?” เธอยังคงแสร้งทำเป็นตกใจ ทั้งที่ในใจเริ่มหวาดกลัวต่อโทสะของหยางเป่ยอย่างท่วมท้น เพราะเธอไม่เคยเห็นเขาในมุมที่อำมหิตขนาดนี้มาก่อน“เวรเอ้ย! มึงโง่หรือซื่อจนตามคนไม่ทันกันแน่! ว่

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...‘ข้างในสมองมึงคิดอะไรอยู่กันแน่ เจิ้งอิงอิง...’ ชิงหลีนึกค่อนขอดในใจ เธออยากจะเปิดกะโหลกน้องสาวคนนี้ดูนักว่าเอาความมั่นใจมาจากไหน เจิ้งยวนผู้เป็นพ่อก็น่าจะรู้ดีว่าคนอย่างหยางเป่ยไม่มีทางติดกับตื้นๆ แบบนี้ แผนการตื้นเขินไร้ชั้นเชิงเช่นนี้ คงไม่พ้นคำเสี้ยมสอนของเจิ้งเหมย แม่ของอิงอิงอย่างแน่นอนชิงหลีถอนหายใจยาวๆ เธอหันไปมองใบหน้าคมเข้มที่ดูราบเรียบในยามนิ่งสนิท ก่อนจะมองไปยังแขนแกร่งที่พาดผ่านตัวเธออยู่ มือน้อยสั่นเทาค่อยๆ พยายามยกลำแขนแกร่งออกอย่างเบามือและระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเขา“มึงตื่นแล้ว...” สุ่มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นข้างหูจนเธอสะดุ้ง หยางเป่ยขยับแขนออกก่อนจะลุกขยับไปนั่งที่ขอบเตียง เขาดูสงบนิ่งและไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าจากการกรำศึกหนักตลอดคืนเลยแม้แต่น้อย “ไปแต่งตัวซะ ตอนนี้คฤหาสน์ปิดตายแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงเราต้องออกเดินทาง... ส่วนเสื้อผ้า ให้ใส่ชุดใหม่ที่กูซื้อให้ ชุดเดรสพวกนั้นห้ามใส่ไปเมือง XXX เด็ดขาด!” สั่งจบเขาก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำไปทันทีชิงหลียังคงมึนงงกับคำสั่งที่เอาแต่ใจนั่น หญิงสาวพยายามจะพาร่างที่บอบช้ำ

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 02 | เวลา 11:10 น.บรรยากาศภายในห้องกึ่งปูนกึ่งไม้เต็มไปด้วยความกดดัน เมื่อสามพี่น้องตระกูลหยางอยู่กันตามลำพัง ทั้งสามคนนั่งลงที่โซฟาหน้าเตาผิงเพื่อปรึกษาหารือ หยางหนานวางท่าทางขี้เล่นลงแล้วเปลี่ยนเป็นพี่ชายที่มองโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง“อาเป่ย... เฮียขอพูดตรงๆ นะ เมียแกน่ะจะทนไหวเหรอ? แกคิดดีแล้วเหรอที่จะเอาแม่นั่นมาพกติดสอยห้อยตามไปทุกที่แบบนี้จริงๆ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล“ทิ้งไว้ที่คฤหาสน์คนเดียวไม่ได้... มีหมาคอยจะคาบไปกินอยู่” หยางเป่ยตอบด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เมื่อนึกถึงหยางชวน หลานชายคนโตที่จ้องจะเคลมเมียเขาอยู่ตลอดเวลา“เป่ยตี้... เฮียไม่เถียงว่าแม่นั่นสวยสะดุดตาจนล่อแมงเม่าให้รุมล้อมเข้าหาไฟ แต่ความสวยที่แกพกพาติดตัวแบบนี้มันจะกลายเป็นจุดอ่อนของแก แกอย่าลืมว่าเราเดินอยู่บนคมมีด ถ้าหล่อนทำแกเสียสมดุลเมื่อไหร่... แกจะไม่รอดเอา” หยางซีสำทับด้วยน้ำเสียงเข้ม“ซานเกอ... เฮียพูดเรื่องอะไรอยู่น่ะ” หยางเป่ยขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าพี่ชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน จะมาพล่ามเรื่องไร้สาระ อย่างเรื่องความรักความใคร่กับคนอย่างเขา“เฮ้อ... คนเถื่อน

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 02 | เวลา 14:30 น.บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่มีแผนที่พิมพ์เขียวของอุโมงค์ใต้ดินถูกกางแผ่หลาเต็มเนื้อที่โต๊ะ แสงโคมไฟสลัวส่องให้เห็นรอยดินและรอยนิ้วมือที่ขีดเขียนเส้นทางหลบหนีอย่างเร่งรีบ“ตรงนี้ครับ... เราเจอร่องรอยการหยุดพัก ดูจากรอยเท้าถ้าเร่งฝีเท้าจริง เย็นนี้จะไปโผล่ที่จุดนี้” ลูกน้องคนสนิทของหยางหนานใช้นิ้วเคาะลงบนจุดยุทธศาสตร์ที่อยู่นอกเขตเหมือง“และตามที่เฮียสามบอกไว้คือ นายหญิงเล็กไม่มีรองเท้า... เราพบรอยประทับของฝ่าเท้าเปล่าที่ชุ่มไปด้วยเลือดจางๆ ด้วยครับ แสดงว่าพวกเขาต้องโผล่ตรงจุดคาบเกี่ยว ซึ่งมันคือเขตของคนรู้จักเก่าเฮียเป่ย... เอ่อ... ถ้าเธอไปถึงที่นั่น มันจะอันตรายมากกว่าปลอดภัยครับ”หยางหนานกับหยางซีสบตากันเพียงแวบเดียวก็ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก พวกเขารู้ดีว่าคนรู้จักเก่าที่ว่าคือใคร... และคนพวกนั้นจ้องจะขย้ำหยางเป่ยมานานแค่ไหน“ไม่... เราต้องไปดักรอตรงปลายอุโมงค์นั้นให้เร็วที่สุด!” หยางซีรีบพูด น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ถ้าเป็นแผนของผู้หญิงโง่คนนั้น จริงๆ แน่นอนว่ามันตั้งใจผลักเมียเป่ยตี้ไปฝั่งนั้นแน่ๆ”“แม่งเอ๊ย... ขืนเหล่าซื่อบุกเข้าไปใ

ทางออกเหมืองใต้ดินเขตคาบเกี่ยว 17:30 น.บรรยากาศบริเวณทางออกเหมืองในยามนี้ช่างวังเวงและน่าสะพรึงกลัว ม่านหมอกสีขาวขุ่นอันหนาทึบเริ่มโรยตัวเข้าโอบล้อม ทุกตารางนิ้วจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของตัวเอง อุณหภูมิที่ดิ่งฮวบลงจนเข้าขั้นติดลบส่งผลให้หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมท่ามกลางความเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเตือนรัว มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและเสียงลมหายใจที่หนักแน่นสม่ำเสมอของกลุ่มชายฉกรรจ์ เกือบสามสิบชีวิต ที่ยืนนิ่งสนิทราวกับเป็นส่วนหนึ่งของโขดหินทมิฬพวกเขาไม่ได้ยืนกระจุกตัวอยู่ด้วยกัน แต่กระจายกำลังปิดล้อมทางออกเหมืองอย่างมิดชิดไว้อย่างเป็นระเบียบและไร้ที่ติ สายตาของทุกคนจดจ้องไปที่ปากหลุมมืดมิดนั้นด้วยแววตาของนักล่าที่กำลังรอเวลาตะครุบเหยื่ออย่างใจเย็นการมาถึงที่เงียบเชียบและก่อนเวลาเช่นนี้ คือการประกาศชัดว่านี่คือเกมแมวจับหนู ที่ฝ่ายแมวถือไพ่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์แบบ พวกเขาไม่ได้แค่รอจับ... แต่กำลังเฝ้าดูด้วยความรู้สึกสนุกที่ได้รู้ว่าหนูตัวน้อยๆ กำลังดิ้นรนตะเกียกตะกายเข้ามาสู่ปากเหวแห่งความตาย*** ***ทางออกเหมืองใต้ดิน เขตคาบเกี่ยว เวลา 18:00 น. ครึ่งช