All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 51 - Chapter 60

ทางออกเหมืองใต้ดิน เขตคาบเกี่ยว ต่อ...กร๊อบ!!!เสียงกระดูกหน้าแข้งหักสะบั้นใต้รองเท้าคอมแบทหนาหนักดังก้องกังวานไปทั่วป่าที่เงียบสงัด มันเป็นเสียงที่ชวนให้คลื่นไส้และสยดสยองที่สุดเท่าที่ชิงหลีเคยได้ยินร่างของหยางชวนกระตุกเกร็งก่อนจะระเบิดเสียงร้องโหยหวนออกมา แผดดังสะท้อนไปในความมืดจนนกป่าแตกตื่น "อ๊ากกกกกก!"หยางตงพยายามกระโจนเข้าหาลูกชายด้วยสัญชาตญาณพ่อ แต่หยางหนานและหยางซีล็อคแขนไว้แน่น พร้อมส่ายหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน — หากก้าวเข้าไปตอนนี้ สิ่งที่หยางเป่ยจะหักต่อไปจะไม่ใช่แค่ขา แต่คือคอชิงหลีสั่นสะท้านไปทั้งทรวงอก ลมหายใจติดขัดจนแทบกลายเป็นเสียงหวีด เมื่อเห็นหยางชวนดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดโดยไม่มีใครวิ่งเข้ามาช่วยเด็กชายผู้บริสุทธิ์หยางชวน ที่เติบโตมาในโลกสีขาวที่พ่อสร้างไว้ บัดนี้ถูกโลกสีดำทมิฬของอาเล็กบดขยี้จนแหลกสลาย"กลัวเหรอ?" หยางเป่ยกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งราบจนน่าขนลุก ขณะที่ฝ่าเท้าของเขาค่อยๆ เพิ่มแรงเหยียบซ้ำลงบนรอยหักที่ยังมีเศษกระดูกทิ่มแทงออกมา "ตอนมึงระเริงใจหนีไปกับมัน มึงไม่เห็นกลัวตายแบบนี้เลยนี่!" เขาขยี้ส้นเท้าลงไปให้หยางชวนทรมานจนถึงขีดสุด ม

หลุมดินใต้เหมืองร้าง | เวลา 21:40 น.ความมืดมิดในหลุมดินดูจะเข้มข้นและกดดันกว่าพื้นที่ด้านบนหลายเท่า กลิ่นดินชื้นแฉะคละคลุ้งไปกับกลิ่นคาวเลือดข้นคลักที่โชยเตะจมูกจนชวนคลื่นไส้ เสียงโหยหวนหวีดร้องอย่างทรมานของไอ้ลูกน้องผู้ทรยศดังก้องไปตามผนังถ้ำที่อับทึบ... แต่นี่ไม่ใช่เสียงร้องขอชีวิตธรรมดา มันคือเสียงระเบิดความเจ็บปวดของคนที่กำลังถูก "แยกชิ้นส่วน" ทั้งที่ยังหายใจปานันสะบัดหยาดเลือดแดงฉานที่เปรอะเปื้อนปลายมีดทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แววตาขุ่นมัวไปด้วยเพลิงโทสะ เขาได้รับคำสั่งให้รีดความจริง และเขาก็กำลังทำมันอย่าง "เพลิดเพลิน" เพื่อระบายอารมณ์ที่พวกมันกล้าสั่นคลอนความมั่นคงของตระกูลหยาง“เวรเอ๊ย!! เสือกดึงเนื้อออกจากปากเสือเพียงเพราะคำพูดโง่ๆ ของเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนเดียวเนี่ยนะ!” ปานันสบถลั่นพลางเตะเข้าที่ยอดอกของชายที่นอนจมกองเลือดจนมันสำลักลิ่มเลือดออกมาคำโต เขาปรายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจไปทาง เจิ้งอิงอิง ที่นั่งคุดคู้ สั่นงันงกอยู่ตรงมุมหลุมสลัวตอนนี้สติสัมปชัญญะที่เคยทระนงว่าเฉลียวฉลาดบัดนี้หลุดลอยหายไปสิ้น เธอคือเจ้าหญิงตัวน้อยที่ตระกูลเจิ้งประคบประหงมมาในกล่องแก้ว ไม่เคยแปดเป

เมือง XXX | เขตกึ่งเหมืองร้าง ต่อ...หยางชวนที่เพิ่งฟื้นคืนสติได้รับรู้ความจริงทุกอย่างจากปากพ่อของเขา... ความจริงที่เหมือนตบหน้าเขากลางลานประหาร เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเจิ้งอิงอิงจะมีความอำมหิตซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่แสนซื่อได้ขนาดนั้น เขาจำได้เพียงว่าเส้นทางนั้นอาเล็กใช้อิทธิพลเข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาไม่รู้และเกือบต้องจ่ายด้วยชีวิตคือ... ที่นั่นเป็นรังของอริร่วมตายของหยางเป่ยยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกผิดจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขาเกือบจะลากชิงหลีเข้าไปสู่ลานประหารที่แสนโสโครกเพียงเพราะความอวดดีที่คิดว่าตัวเองเก่งพอจะปกป้องเธอได้ แต่ความเป็นจริงกลับตอกย้ำว่าชีวิตของชิงหลีถูกผูกติดอยู่กับพยัคฆ์ร้ายอย่างอาเล็กของเขาแน่นหนาเกินกว่าจะกระชากออกไปได้“ผมอยากเจอเธอ... ผมอยากขอโทษเธอ...” หยางชวนครางออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ คำพูดของชิงหลีในอุโมงค์วันนั้นดังก้องกลับมาตอกย้ำความเขลาของเขาอีกครั้ง... ‘หยางชวน... นายยังไม่เข้าใจอาเล็กของนายจริงๆ หรือ’“ขอโทษ? แกยังมีหน้าไปพบหน้าเธออีกเหรอ! โง่เง่าดักดาน! สมองเอาไปให้หมาแดกหมดรึไง!” หยางตงหมดความอดทน ตัวตนมาเฟียผู้โชกโชนระเบิดออกมาจนลูกน้องรอบกา

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01 | เวลา 08:30 น.ต่อ....บรรยากาศที่คับแคบยิ่งอึดอัดขึ้นเมื่อหยางหนานและหยางซีเดินเข้ามาภายในห้อง ความกดดันจากสามพยัคฆ์ตระกูลหยางที่แผ่ออกมาทำให้ลมหายใจของชิงหลีติดขัด ความรู้สึกผิดจากเมื่อวานยิ่งทำให้ก้อนความจุกตีบตันอยู่ที่ลำคอ“ทนกินข้าวต้มเนื้อตากแห้งไปก่อนนะอีหนู... พ่อของเอ็งน่ะ ขายผัวเอ็งให้ทางการไปแล้ว งานที่เตรียมไว้ก็ต้องโละทิ้งแล้วเริ่มใหม่หมด” หยางหนานพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่เนื้อความกลับโหดร้ายจนเกินรับไหวเคร้ง!ช้อนในมือสั่นเทาร่วงหล่น กระทบขอบชามเสียงดังบาดหู เธอเบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้า หันไปมองหยางเป่ยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่น ร่างกายสั่นเทาราวกับใบไม้ต้องลม... ในวันที่พ่อส่งเธอมาเป็นของบรรณาการ เธอยังพอมีค่าในฐานะตัวประกันหรือสะพานเชื่อมสัมพันธ์ แต่ในวันที่พ่อทรยศขายเขาให้ทางการ... เธอจะเหลือค่าอะไรในสายตาพยัคฆ์ร้ายคนนี้ นอกจากเป็นที่ระบายแค้น “ฉะ...ฉัน...” เสียงของเธอสั่นเครือจนพูดไม่เป็นคำ“โธ่... พี่รอง ทำอย่างกับเป่ยตี้มันไม่เตรียมตัวรับสถานการณ์นี้ไว้ยังงั้นแหละ” หยางซีหัวเราะในลำคอพลางผงกหัวอย่างมีอารมณ

เมือง XXX | ห้องรับรองในเหมืองร้าง 01 | เวลา 22:30 น.ความมืดมิดเยือกเย็นภายนอกโรยตัวปกคลุมไปทั่วเหมืองร้าง มีเพียงแสงไฟสลัวจากตะเกียงในห้องที่ยังคงส่องสว่างให้เห็นร่างบางของชิงหลีที่ขดตัวแน่นอยู่บนโซฟามาตลอดทั้งวัน ภาพการรุมทึ้งโสโครกในหลุมดินยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวเหมือนความทรงจำโสโครกที่ตามหลอกหลอนไม่จบสิ้น เธอตระหนักแล้วว่าฐานะนายหญิงของหยางเป่ยไม่ใช่บัลลังก์ทองที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันคือการแบกรับเป้านิ่งขนาดใหญ่ไว้บนหลัง ในคฤหาสน์เธออาจเป็นราชินี แต่เพียงก้าวพ้นเขตคุ้มครองของเขาเมื่อไหร่ เธอคือเนื้อนุ่มที่รอการรุมสกรัมที่กระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของศัตรูให้มารุมขย้ำทันทีสายตาที่พร่าเบลอด้วยน้ำตามองไปยังโต๊ะทำงานของเขา บนนั้นมีรายชื่อของ เจิ้งยวน พ่อแท้ๆ ของเธอถูกวงกลมสีแดงไว้ด้วยลายเส้นดุดัน... แผนการที่พร้อมจะบี้ตระกูลเจิ้งให้จมธรณี“มึงมองกูทำไม” หยางเป่ยเอ่ยเสียงต่ำโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสาร แสงจากแท็บเล็ตอาบไล้ใบหน้าคมเข้มให้ดูเคร่งขรึม สัญชาตญาณนักล่าของเขาเฉียบคมพอจะรู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา“ฉะ... ฉันกลัว” ในที่สุดกำแพงแห่งความเข้มแข็งอันน้อยนิดที่เธอเพียรพ