เมียรักผู้กองร้าย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ต้นเดือนสิงหาคม ก่อนหน้านี้จอมขวัญเพิ่งฉกผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากเงื้อมมือของชายที่อันตรายที่สุดในบางปลาม้า ถ้าเธอพลาด… ผู้หญิงคนนั้นอาจตายแต่ถ้าเธอทำสำเร็จ คนที่ต้องหนีทั้งชีวิตอาจเป็นเธอเองตึก... ตึก... ตึก...“เร็ว !”จอมขวัญเอ่ยเร่งหญิงอีกคนแข่งกับเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพรมสีอ่อนราคาแพง ลมหายใจกระชั้นก้องในโถงยาวของคฤหาสน์หลังงามชานเมือง แสงไฟนวลบนศีรษะทอดเงาเป็นระยะแว่วเสียงดนตรีออเครสตร้าบรรเลงนุ่มหูขัดเสียงหัวเราะของแขกชั้นผู้ใหญ่ ทั้งวงการบันเทิงและนักการเมืองตัดกับเสียงของคนที่กำลังไล่ล่า“เฮ้ย !”สองร่างสะดุ้งเหลียวหลังมอง ปลายโถงมืดชายฉกรรจ์สูงใหญ่หนวดครึ้มในชุดบอดี้การ์ดดำสนิทหัวจดเท้าเล็งปืนนิ่ง ท้องวาบด้วยไอเย็น พวกเธอเร่งฝีเท้าหนีสุดชีวิตขอให้ทัน... คำภาวนาของจอมขวัญสัมฤทธิ์ผล ทั้งคู่พากันออกมาจากตัวอาคารได้ทัน อากาศเย็นภายนอกกระแทกปอดที่หอบเหนื่อย ขาสองข้างเริ่มอ่อนแรง เหงื่อผุดเต็มตัว“โอ๊ย...” พลั่ก ! เสียงผู้หญิงคนที่เธอลากมาด้วยล้มลง จอมขวัญรีบฉุดขึ้นรถตู้บริษัท“พี่เสริม ออกรถ”คนขับรถของสถานีโทรทัศน์ชื่อดังมองอย่างสงสัย ทว่าใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผีของจอมขวัญ

เหตุการณ์ปัจจุบัน หลังจากจอมขวัญโดนว่าที่สามีจับณ สถานีตำรวจภูธรบางปลาม้าแสงค่อนบ่ายยังแผดร้อนเหนือศีรษะลูกสาวกำนันที่ถูกจับนั่งท้ายรถคันสีแดง ใจเธอเต้นแรงเกินกว่าแค่ความโกรธ แต่ที่แน่ ๆ ปากพึมด่าไอ้หัวเกรียนไปตลอดทางกระทั่งรถเลี้ยวเข้ารั้วสถานที่ราชการ“ไอ้...” เธอดิ้นขลุกขลัก กัดขอบปากหมู่ไสวและดาบประวิตรเสมองข้างทางไม่กล้าสู้หน้า คนกันเองแท้ ๆ แต่เขาดันต้องมาร่วมรับรู้ชะตากรรมรถสีเลือดหมูเคลื่อนตัวเข้าจอดหน้าบันได กระไออ้าวจากคอนกรีตผสมควันดำของรถคันเก่าแสบจมูก ดาบและหมู่รีบกระโจนลงไปก่อนส่วนลูกสาวกำนันจ้องอาฆาตผู้กองหัวเกรียนที่เดินอาดเปิดท้ายรถ จับข้อเท้าเธอแล้วลากลงจากรถเหมือนเธอเป็นนักโทษต่อหน้าคนคุ้นหน้าแบบนี้ และยิ่งคนที่ทำคือผู้ชายที่พ่อเลือกให้ ยิ่งทำให้ความโกรธเผาอกจนแทบหายใจไม่ออก“ปล่อย !!” จอมขวัญดิ้นเตะขา เสียงทุ้มหัวเราะในคอเตชินทร์กระชากคอเสื้อเจ้าของบ่อนไก่เถื่อนให้ลุกตาม แทบจะหิ้วเธอขึ้นโรงพักด้วยมือข้างเดียว เขาพาร่างสูงเฉียดขอบประตูลากเธอไปห้องลงรับ“พิมพ์ลายนิ้วมือ” เขาโยนเธอไม่เบาแรง สะโพกกลมมนของเธอชนขอบโต๊ะ เขาไม่ได้ตั้งใจใช้แรงขนาดนั้นแต่ความดื้อของเธอ.

“โอ๊ย ! โอ๊ยยยย แม่ อย่าตีขวัญ”เสียงหวานร้องโอดโอยดังลั่นบ้านเรือนไม้ ร่างสะดุ้งโหย่งทุกครั้งที่ก้านมะยมลงที่ต้นขา“ไม่ตีแล้วจะหยุดพฤติกรรมนี่ไหม” ไอรินหอบหายใจ มือสั่นนิด ๆ อดีตนางเอกชื่อดังแม้อายุร่วมห้าสิบกว่าปีทว่าใบหน้ายังสวยหวาน กำลังเดือดจัด“หนูทำอะไรผิด” ลูกสาวหันไปเถียง “โอ๊ย !” จึงโดนฟาดอีกครั้งเธอกัดฟัน เจ็บน่ะไม่เท่าไรหรอก ไม้ของแม่ไม่เจ็บเท่าความรู้สึกที่ไม่มีใครสักคนถามว่าเธออยากจะสู้กับโภคินแบบนี้ไหม แต่งงานทั้งที่ไม่ได้รักส่วนพ่อกำนันนั่งเขย่าขา มองเมียรักด้วยสายตาอ้อนวอน นั่นก็เมีย นี่ก็ลูก เขารักทั้งคู่ แต่ในเวลานี้ห่วงชีวิตมากกว่าจึงปล่อยให้แม่เขาจัดการลูกเองแถมยังรู้สึกผิดเพราะแผนนี้ดันเกิดจากเขาเองแท้ ๆ“เปิดบ่อนไก่” ไอรินกดเสียง “ผิดกฎหมาย ผิดศีลธรรม พอไหม ?”“งั้นทำไมไม่ปล่อยหนูกลับกรุงเทพ !”จอมขวัญขึ้นเสียง แม้ว่าเธอสำนึกผิดทั้งไม่ได้อยากเถียงแม่ แต่ในเมื่อชีวิตเธอยังเลือกเองไม่ได้ เธอก็จะป่วนมันแบบนี้“

รถกระบะคันเดิมออกตัว ล้อหมุนบนดินแดงแดนลับของลูกสาวกำนัน มุ่งหน้ากลับสถานีตำรวจ สถานที่พึ่งพิงของประชาชนไว้ใจให้พิทักษ์ปกปักษ์ทว่าหัวใจของสองหนุ่มคงไม่อาจพึ่งพาที่แห่งนี้ได้เพราะแรงปักใจจากสองสาวกำลังตรึงแน่น แม้แต่สายลมที่พัดควันบุหรี่ยังดันเป็นกลิ่นเดียวกับสองสาว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นฟุ้งค้างกลางป่ากล้วยเสียงรถสีเลือดหมูจากไปได้สักพักแล้ว จอมขวัญจึงคลายมือที่เผลอกำมาตลอด หลุดออกจากภวังค์“คุณขวัญ พี่กลับก่อนนะคะ” เสียงหวานสาวพม่าพูดเบา“ขอบใจพี่พริ้งมาก” ลูกสาวกำนันพยักหน้ายิ้มขอบใจอย่างเหี่ยวแห้ง“ไม่เป็นไรค่ะ”โป่งรอจนพริ้งเพราเดินลัดไปทางรถจักรยานยนต์ที่ยืมมาจึงค่อยกล้าพูดเป็นครั้งแรก “พี่ขวัญ... เบามือไหมพี่ ผู้กองคนนี้...”“แค่ยังไม่รู้จุดอ่อน” เธอค่อย ๆ คลี่ยิ้ม “แต่อย่างน้อยไอ้หัวเกรียนมันโกรธตอนที่พูดถึงพ่อ”จอมขวัญย่ำเท้าพลันชะงัก แสงใต้ตีนสะท้อนแดดแวววาว เธอก้มลงหยิบมีดพับขนาดครึ่งฝ่ามือ ดีดคมมีดออก เรียวแหลมแปลกตา“Kill or Be Killed&r

ลำคอเธอแห้งผาก เธอไม่ควรมาที่นี่เพื่อขอโทษตั้งแต่แรก แล้วเธอมาเพราะอะไร ? นัยน์ตาเหยี่ยวสีมืดที่เหมือนจะรู้ทุกสิ่ง ความหมายของเขาโจ้งแจ้งหลักฐานความเป็นชายนาบบนหน้าท้องเธอ ทว่าเขานิ่งอยู่เสี้ยววินาทีราวกับยังให้โอกาสเธอถอนตัว แต่พอเงาเล็กหน้าหวานพยักช้า ๆ และเธอไม่ถอย เขาจึงก้มลงประกบปากเธอทันทีมันไม่ใช่จูบแรกของเธอ ไม่ใช่ครั้งแรกที่ใกล้ชิดผู้ชาย แต่ทำไมใจเธอจึงรัวแรง ปากอุ่นจัดค่อย ๆ บดเบา ๆ จนเธอเผลอแย้มรับให้เขาล้วงลึกในโพรงปากอุ่นชื้น มือกร้านตรงซอกคอเธอสั่นระริกอย่างห้ามใจกลิ่นบ้านพักตำรวจเก่าเก็บอับชื้น ลมหายใจร้อนผ่าวของเตชินทร์ถี่ขึ้น เขากดเธอแนบแน่นไร้ทางหนีจูบกลิ่นบุหรี่กลับมีรสคล้ายลูกกวาด หวานล้ำเธอเอียงหน้ารับอีก ลืมโลกไปแล้ว ปล่อยให้ลิ้นเขาเข้ามาในปาก จุมพิตลึกล้ำ ความหวาบหวามแล่นไปยังหน้าท้อง เธอวางมือบนอกแกร่งอย่างเป็นธรรมชาติ จิกลงเบา ๆ ไม่รู้ตัว แล้วจูบหยั่งเชิงก็ดูดดื่มเข้มข้น ขโมยลมหายใจจนเธอแทบขาดอากาศเสียงของเมืองบางปลาม้าแว่วไกล ๆ  กลิ่นไข่เจียวมื้อเย็นหอมฟุ้ง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง…จอมขวัญก็รู้ตัวว