Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“อย่ามาทำไร้เดียงสาได้ไหม ของเคย ๆ สมใจเธอแล้วนี่” ใบหน้าหล่อยิ้มหยัน กลิ่นเนื้อกายคละเคล้ากับกลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่อ่อน ๆ มันทำให้จิตใจเธอว้าวุ่น ทั้งอยากผลักไสและอยากโอบกอดเขาไว้ในคราวเดียวกัน “ไม่นะ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้” เธอพูดเสียงดังแต่คองไม่มีใครได้ยิน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนไปดึงสายชุดเดรสที่คล้องคอเธอไว้ด้านหลังจนหลุดลุ่ยลงมา อวดอกขาวสล้างที่มีเพียงแผ่นแปะจุกปิดไว้ ถึงแสงสว่างในห้องจะพอสลัว ๆ แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าทรวงอกของเธอขาวอวบมาก แพรวพราวเป็นคนผิวขาวออร่าและมีกลิ่นกายหอมเฉพาะตัว ใช่ เขาชอบกลิ่นของเธอเขาหลงกลิ่นกายเธอ ยิ่งคิดก็ยิ่งหวงไม่อยากให้ใครมาแตะต้องเธอ ไม่รู้ว่าจะหึงพ่อตัวเองหรือผู้ชายอีกคนมากกว่ากัน “อย่านะ อย่าทำ…” ปลายลิ้นร้อนฉกลงดูดงับยอดอกอย่างรวดเร็ว ไม่ฟังเสียงปรามของเธอแม้แต่น้อย มือสากอีกข้างดันอกอวบขึ้นจนยอดอกชูชันขึ้น บีบคลึงความนุ่มหยุ่นอย่างลุ่มหลง ปลายลิ้นดุนดันหยอกล้อกับยอดอกอย่างเมามัน “อือ คุณรามิลอย่า” เสียงครางปรามเขาเบาหวิวจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง เขาดึงชุดเธออกให้พ้นร่าง คนร่างโ

บ้านคณาภิรมย์พรณภัทร์เดินมาหาพี่สาวที่ศาลาหลังบ้าน ปากกาที่จัดแผนการสอนโยคะจรดอยู่ที่แผ่นกระดาษ แต่ดวงกลับตาเหม่อลอยออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย ภาพร่างสูงใหญ่เปล่าเปลือยที่ถาโถมเข้ามาหาเธอเมื่อคืนมันตามมาหลอกหลอนเธอ เธอจะทำอย่างไรไม่ให้แพ้เขา เธอต้องเข้มแข็งแค่ไหน“พี่พราว!” ร่างบางสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงน้องสาว“ว่าไง” เธอขานรับเสียงเรียบ แล้วก้มหน้ามองที่กระดาษพรณภัทร์นั่งลงฝั่งตรงข้ามพี่สาว“เปล่า แม่ถามหาพี่ พรก็เลยอาสามาตามให้ ทำไมดูหน้าไม่ค่อยสดชื่นเลยอะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” น้องสาวถามด้วยความเป็นห่วง เธอสังเกตพี่สาวตั้งแต่เช้าแล้ว พอกลับมาถึงบ้านแพรวพราวก็แยกตัวออกมานั่งเงียบ ๆ คนเดียว“ไม่มีอะไร เมื่อคืนไปเที่ยวกับเพื่อนก็เลยกลับดึกน่ะ”“แล้วคุณลุงเป็นยังไงบ้างคะ”“ก็ดี”“พูดเหมือนไม่อยากแต่ง”“เปล่า คุณลุงก็อบอุ่นดี ไม่ได้หวือหวาอะไร” ไม่เหมือนกับอีกคน พยายามไม่ให้คิดถึงเขาแต่ก็อดคะนึงหาเขาไม่ได้ ทุกท่วงท่าลีลาที่เขาทำกับเธอเมื่อคืนมันติดอยู่ในห้วงความรู้สึกของเธอตลอดทั้งวัน แล้วยังไงล่ะ ก็ในเมื่อเขาเมา“ก็เขาโตแล้วอะนะ วันนี้พี่พราวนอนบ้านใช่ปะ” น้องสาวพูดเหมือนเข้าใจคนมาก

วันนี้มีประชุมนโยบายที่จะช่วยบริษัทคณาภิรมย์ฟื้นฟูธุรกิจ ซึ่งประชาก็มาร่วมประชุมด้วย รามิลได้แต่ชำเลืองมองใบหน้าสวยที่นั่งฝั่งตรงข้ามเขาเป็นระยะ จบการประชุมทุกคนรับทราบนโยบายทั้งหมดที่ร่วมกันช่วยบริษัทคณาภิรมย์ “เราไปทานข้าวกันดีกว่านะ” จักรชัยเอ่ยชวนประชา แพรวพราวและลูกชาย “ดีเหมือนกันค่ะคุณลุง เราไปกันเถอะค่ะ เมื่อเช้าพราวยังไม่ได้ทานอะไรเลยค่ะ” ว่าแล้วก็เดินมาเกาะแขนจักรชัยเดินออกจากห้องประชุม คนเดินตามหลังหวงก็หวงแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กัดฟันกรอด ๆ เธอช่างกวนประสาทเขานัก เดินตามหลังแล้วเอามือลูบหน้าตัวเองแรง ๆ หายใจเข้าออกลึก อดทนไว้ก่อนนะรามิล นั่นคุณพ่อเอง ประชาสังเกตการกระทำของลูกสาวกับสายตาของรามิลสลับกัน สองคนนี้จะต้องมีอะไรอย่างแน่นอน ตกตอนบ่ายแพรวพราวก็เปลี่ยนชุดไปสอนโยคะ เธอไม่เปิดช่องว่างให้เขาคุยกับเธอแม้แต่น้อย เสร็จจากงานรามิลเดินลงไปห้องฝึกโยคะ ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่นาน จึงเริ่มทำท่าทางไปกับครูคนสวยด้านหน้า เธอรู้ว่าเขาเข้ามาในห้อง จังหวะที่เธอทำท่าสะพานโค้งนั้นเขาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี แทบอยากเอาฝ่าใหญ

ภายในห้องทำงานวันนี้รามิลกับแพรวพราวสงบศึกกันหนึ่งวัน ต่างคนต่างนั่งทำงานกันอย่างเงียบ ๆก๊อก ก๊อก ก๊อก ร่างสะโอดสะองของหญิงสาวนางหนึ่งเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา ตามด้วยร่างของเลขาคนสวยคนตัวโตลุกจากเก้าอี้ แล้วตาหวานก็โผเข้าไปเกาะแขนคนร่างใหญ่จนรามิลตั้งตัวไม่ทัน“รามิลขา ตาหวานคิดถึงคุณจังเลยค่ะ” “คือว่า…รดีบอกคุณตาหวานแล้วค่ะแต่เธอไม่ฟังค่ะ” ยลรดีบอกอย่างเกรงใจ เธอห้ามตาหวานไม่ได้จริง ๆ “ไม่เป็นไรครับคุณรดี คุณมีอะไรก็ไปทำเถอะครับ” รามิลพูดตัดความกังวลของเลขา เขารู้ดีว่าตาหวานเป็นผู้หญิงแบบไหน “คุณมีธุระอะไรกับผมหรือครับ” พูดพลางแกะมือที่เกาะอยู่เหมือนปลิงออกจากลำแขนจนหลุด “ก็คุณไม่โทรหาตาหวานเลยนี่คะ เมื่อไรคุณจะมีเวลาไปนอนกับตาหวานอีกคะ” ตาหวานพูดจาออเซาะปรายตามองสาวสวยที่ยังนั่งอยู่ในห้อง ตาหวานไม่รู้ว่าเธอเป็นใครถึงมานั่งในห้องของรามิลได้ เดือนกว่าแล้วที่รามิลไม่ได้เรียกใช้งานเธอ “ตาหวาน!” รามิลเอ่ยขึ้นเสียงดัง เขารู้สึกระคายหูกับคำพูดของผู้หญิงคนนี้นัก รามิลเหลือบมองหน้าแพรวพราวด้วยความรู้สึกที่เดาใจเธอไม่ออก เพราะเธอเอา

“ถ้าคุณไม่บอกก็ไม่มีใครรู้” “แต่ฉันจะบอกค่ะ” น้ำเสียงทั้งคู่กระซิบเบา “ถ้าคุณบอกผมก็จะ…” เว้นไว้ให้เธอคิด “จะอะ…” ริมฝีปากของคนที่จ้องจะจูบอยู่แล้วทาบทับลงบนกลีบปากเนียนนุ่ม บดเบียดดูดดึงเรียวลิ้นของคนตัวเล็กอย่างตะกละตะกลาม เขาคิดถึงจูบของเธอ เขาทรมานที่ต้องหักห้ามใจตัวเอง เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหน เขาเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ อยู่ใกล้เธอแล้วเขาควบคุมตัวเองไม่ได้ มุมที่ทั้งสองยืนมีพุ่มไม้บดบังเอาไว้จึงไม่มีใครสามารถมองเห็นได้ กลีบปากร้อนดูดดึงเรียวปากเล็กและลิ้นนุ่ม ๆ อย่างดุเดือด “อื้อ” เธอผลักอกเขาออกก่อนที่จะหมดแรงต้าน “อย่าทำแบบนี้ได้ไหมคะ” ดวงตาของเธอหรี่ปรือเพราะความวาบหวาม ว่าจบร่างเล็กกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าบ้าน คนร่างโตก็หงุดหงิดในตัวเองที่เขาไม่สามารถทำอะไรเธอได้มากไปกว่าการจูบ วันต่อมาที่ห้องทำงาน แพรวพราวนึกขึ้นได้จึงโทร. หาน้องสาว “พร ปิดเทอมไปเที่ยวกับพี่ไหม” “ที่ไหนคะ” “เชียงราย” “อือ ก็ดีเหมือนกันค่ะ แต่พรข