Semua Bab ชะตาร้ายกลายรัก: Bab 1 - Bab 10

ตอนที่ 2 สัญญาใจเสียงร้องไห้ของกัวหลี่หนิงดังออกมาอย่างน่าเวทนา ใบหน้าหวานเปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตา จ้าวฉงซานท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์อยากจะลุกขึ้นไปดึงนางเข้ามากอดปลอบประโลมให้หายเศร้าโศกยิ่งนัก ทว่าไม่อาจจะทำเช่นนั้นได้ เพราะเวลานี้นอกจากผู้คนสกุลกัวแล้ว ยังมีองค์ไท่จื่อนั่งอยู่อีกด้วย"ซุนฮวา!!!...เจ้าไปอยู่ที่เตียงของท่านอ๋องได้อย่างไร" เสนาบดีกัวฉางเฉาถามบุตรสาวตนเองเสียงเข้ม ใบหน้าเขียวคล้ำอย่างคนพยายามจะเก็บโทสะที่มีไว้ในใจ"ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะท่านพ่อ" กัวซุนฮวาก้มหน้าลง มือบางกำกระโปรงแน่น "แล้วเจ้าล่ะน้องสามเจ้าจะว่าอย่างไร" จ้าวตี๋เฟยองค์รัชทายาทมองผ่านไปยังร่างบางที่นั่งก้มหน้าตัวสั่นอย่างน่าเวทนาก่อนจะถอนหายใจออกมาและหันหน้าไปมองน้องชายตนเอง ที่นั่งใบหน้าบึ้งตึง"ข้าจะต้องว่าเช่นไร องค์ไท่จื่อก็รู้ดีว่าข้ามีหนิงเอ๋อร์เป็นคู่หมายอยู่แล้ว และหาใช่ความผิดข้าไม่นางมาปีนเตียงข้าเอง ทุกคนก็เห็น" สายตาคมตวัดกลับมามองร่างอรชรที่นั่งอยู่ข้างกาย ร่างของนางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและอับอาย เพียงต้องฝืนกายให้นั่งตัวตรงเช่นนั้นได้ก็นับว่ามากพอแล้ว "เจ้าพูดเช่นนั้นหาได้ถูกต้องไม่ เอาเช่นนี้เถอ

ตอนที่ 4 จวนอ๋อง"เจ้าทำอันใดหรือเสี่ยวอี้" เสี่ยวอี้สาวใช้ข้างกายหันไปมองหน้าผู้เป็นนายก่อนจะยิ้มกว้างออกมา นางรีบเช็ดมือและเดินเข้าไปหาซุนฮวาที่นั่งตรงศาลาข้างตำหนักท้ายจวน"พระชายาบ่าวเห็นพื้นดินมันว่าง บ่าวก็เลยจะปลูกดอกไม้ให้พระชายาเอาไว้ดูเล่นเพคะ" ซุนฮวาพยักหน้า นางหันไปเห็นพื้นดินที่สาวใช้พรวนดินเอาไว้ก็ยิ้มออกมา"มาเถอะเรามาช่วยกันจะได้เสร็จเร็ว ๆ" ซุนฮวาเดินลงไปที่แปลงดอกไม้ พระชายากับสาวใช้ทำงานกันอย่างไม่เร่งรีบ ใบหน้างามถึงแม้จะไม่ได้ยิ้มแย้มเช่นคนมีความสุข ทว่าก็ไม่ได้อมทุกข์จนเกินไป นางแต่งเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องร่วมเดือนแล้ว นอกจากใบหน้าสาวใช้ข้างกายที่ตามมาจากจวนสกุลกัวแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดที่ตำหนักท้ายจวนแห่งนี้อีก จ้าวฉงซานมิได้มอบสาวใช้ให้นางเพิ่มมีเพียงเสี่ยวอี้ผู้เดียวเท่านั้น แต่เพียงเท่านี้ก็เกินพอแล้ว และตั้งแต่จ้าวฉงซานไล่นางมาอยู่ท้ายจวนเขาก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาให้นางเห็นหน้าอีก ที่เขาประกาศกร้าวในวันเข้าหอก็คงจะเป็นเรื่องจริง เขาไม่ต้องการจะพบหน้านางอีกแล้ว ซุนฮวาก้มหน้าลงยิ้มขื่นในอกคล้ายกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างรุนแรงเมื่อตอนอยู่ที่จวนสกุลกัวนางเองก็หาใช

ตอนที่ 6 สกุลกัวรถม้าจากจวนอ๋องวิ่งมาหยุดลงที่หน้าประตูจวนสกุลกัว จ้าวฉงซานจำเป็นต้องพาพระชายาตนเองกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมตามธรรมเนียมประเพณี แต่ความเป็นจริงแล้วหากไม่มีคำสั่งจากองค์ฮองเฮามีหรือที่เขาจะพานางกลับมาเยี่ยมบ้าน ธรรมเนียมประเพณีหาใช่สิ่งสำคัญสำหรับเขาไม่ ผ้าม่านประตูรถม้าถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสง่างามของท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ที่ก้าวลงมาจากรถม้าซุนฮวาขยับตามออกมา ฉงซานหันกลับไปมองหน้านางเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชากวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะเดินหนีเข้าไปในจวนโดยที่ไม่ยอมส่งมือให้พระชายาตนเองเกาะกุมลงมาจากรถม้าเลยบ่าวไพร่ที่เห็นเหตุการณ์ไม่กล้าสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว ทำได้เพียงแค่ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาซุนฮวากัดฟันแน่นนางค่อย ๆ พาร่างกายอันบอบช้ำของตนเองก้าวลงจากรถม้าช้า ๆ เมื่อเท้าสัมผัสพื้นร่างบางก็แทบจะทรุดลงไป นางรู้ดีว่าหากล้มลงไปตอนนี้ก็จะเป็นเรื่องน่าขบขัน การไม่เป็นที่ต้องการของบ้านเดิม และยังไม่เป็นที่ต้องการของสามีเช่นนี้ ผู้ใดบ้างจะกล้าสอดมือเข้ามายุ่ง คงมีเพียงเสี่ยวอี้สาวใช้ที่เติบโตมาด้วยกันเท่านั้น แต่วันนี้สาวใช้คนสนิทก็ไม่สามารถตามมารั

ตอนที่ 8คนอย่างหม่อมฉันสมควรตายหรือ"พี่เสี่ยวอี้หายดีแล้วหรือ" หลังจากที่ต้องเข้ามาคอยส่งของให้ตำหนักท้ายจวนตลอดเวลา จิ้นผิงก็สนิทกับเสี่ยวอี้และพระชายาซุนฮวาไม่ยากนัก"หายดีแล้วน่ะสิ ข้าจะมัวแต่นอนป่วยอยู่ได้อย่างไร หากข้าไม่หายเสียทีพระชายามิต้องเหนื่อยเพราะข้าหรอกหรือ" เสี่ยวอี้รับตะกร้า เนื้อสัตว์ผักและผลไม้มาจากจิ้นผิง นางถอนหายใจออกมา เพราะสงสารเจ้านายของตัวเอง มีวาสนาสูงส่งเป็นถึงพระชายาชินอ๋อง แต่ก็ไม่เป็นที่โปรดปรานเสียนี่"วันนี้ท่านอ๋องเข้าวังข้าไม่ต้องรีบกลับ เดี๋ยวข้าจะอยู่ช่วยงานพระชายากับพี่เสี่ยวอี้ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยกลับดีหรือไม่" จิ้นผิงเห็นว่าเสี่ยวอี้วิ่งออกมารับของจากนาง ทั้งเนื้อตัวยังเปียกปอน เมื่อชะโงกหน้าเข้าไปก็เห็นว่าเสี่ยวอี้กำลังซักอาภรณ์ของพระชายาซุนฮวาอยู่ นางจึงอาสาอยู่ช่วยงานก่อน เพราะพ่อบ้านเฉินก็สั่งนางว่าหากมีอะไรสามารถหยิบจับได้ ก็ให้ทำอย่างเต็มที่"จริงหรือ ดีเลยข้าซักผ้ายังไม่เสร็จเสียที เจ้าไปช่วยพระชายาทางด้านโน้นก่อนเถอะ"ใบหน้าเสี่ยวอี้มีแววยินดี เพราะถึงอย่างไรงานที่ตำหนักก็มากเกินกว่ากำลังของนางคนเดียว ถึงแม้พระชายาจะออกมาช่วยทำทุกอย่าง แ

ตอนที่ 10 ไม่มีที่ไปพ่อบ้านเฉินไปตามพระชายาที่ท้ายจวนไม่นาน กัวซุนฮวาก็เดินเข้ามาที่ห้องรับรองของจวนอ๋อง หญิงสาวย่อกายทำความเคารพองค์ฮองเฮาด้วยกิริยานอบน้อมอย่างสตรีที่ดี"ถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี" องค์ฮองเฮาฟางหรงรีบลุกขึ้นเดินไปจับมือของลูกสะใภ้เอาไว้ ก่อนจะพากันมานั่งตรงที่โต๊ะ"ซุนเอ๋อร์เหตุใดต้องมากพิธีเช่นนี้ เวลานี้มีแค่แม่กับเสด็จพี่ของเจ้าเพียงเท่านั้น ทำตัวตามสบายเถอะ" องค์ฮองเฮาแย้มยิ้มให้ลูกสะใภ้อย่างเอ็นดู"ขอบพระทัยเพคะองค์ฮองเฮา" กัวซุนฮวาก้มหน้าตอบรับด้วยกิริยานอบน้อมเช่นเคย ถึงแม้สมัยเด็กจะไม่ได้ร่ำเรียนมารยาทของคุณหนูในห้องหออย่างเต็มที่ ทว่าเท่าที่เรียนผ่าน ๆ มานางก็จำได้ขึ้นใจนิ้วชี้เรียวเหมือนต้นเทียนของจ้าวฟางหรงเชยปลายคางของลูกสะใภ้ขึ้น แววตาแสดงความตำหนิออกมาอย่างไม่จริงจัง"เหตุใดจึงเป็นองค์ฮองเฮาอีกเล่า ไหนเจ้าลองเรียกเสด็จแม่ดูสิ""เพคะเสด็จแม่" กัวซุนฮวาเอ่ยตามอย่างว่าง่าย เสด็จแม่ของนางดูพอพระทัยเป็นอย่างมาก"เห็นหรือไม่ว่าเจ้าก็พูดได้นี่นา ซุนเอ๋อร์หากอยู่กันตามลำพัง ไม่ต้องมากพิธีกับแม่รู้หรือไม่" องค์ฮองเฮายกมือขึ้นลูบไปบนศีร