บททั้งหมดของ บุตรแห่งความว่างเปล่า : บทที่ 31 - บทที่ 40

หนังสือสีดำขนาดมหึมาลอยอยู่เหนือรอยแยกของท้องฟ้า หน้าปกของมันทำจากวัสดุที่ไม่มีใครรู้จัก ตรงกลางสลักตราสัญลักษณ์เดียวกับหนังสือต้องสาปที่ไคพบในวันแรก แต่หนังสือเล่มนี้มีขนาดใหญ่ราวกับภูเขา ทุกครั้งที่หน้ากระดาษพลิกเอง เสียงที่เกิดขึ้นดังก้องไปทั่วทั้งโลกมนุษย์และโลก Void ราวกับประวัติศาสตร์กำลังถูกเขียนใหม่ ผู้พิพากษาเงยหน้ามองหนังสือ เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของเขาแสดงความลังเล "คัมภีร์แห่งจุดกำเนิด..." "เหตุใดจึงตื่นขึ้นในเวลานี้" ลูเซียนกำดาบแน่น "ในที่สุด..." "ตำนานก็เป็นเรื่องจริง" เรนหันมาถาม "นายรู้จักมันเหรอ" ลูเซียนพยักหน้า "ก่อนอาณาจักรน็อกซ์จะถือกำเนิด" "มีบันทึกโบราณกล่าวถึงหนังสือทั้งเจ็ด" "ว่ามันไม่ใช่อาวุธ" "แต่เป็นกุญแจ" "กุญแจของอะไร" ไคถาม Zero เป็นผู้ตอบ "กุญแจที่ใช้เปิดความจริง" ทันใดนั้น หนังสือบนท้องฟ้าส่องแสงสีทอง หน้ากระดาษเล่มหนึ่งหลุดออกมา มันลอยลงจากท้องฟ้าอย่างช้า ๆ ผ่านก้อนเมฆ ผ่านกองทัพทั้งสองฝ่าย ก่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าไค เมื่อไคยื่นมือไปสัมผัส หน้ากระดาษก็แตกสลายเป็นละอองแสง แล้วไหลเข้าสู่ร่างของเขา ภาพจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้า

ห้องโถงใต้ดินเงียบงัน มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษดังแผ่วเบา แกรก... หนังสือสีดำบนแท่นหินเปิดหน้าถัดไปด้วยตัวเอง ทุกสายตาจับจ้องไปยังหน้ากระดาษ ภาพที่ปรากฏทำให้ทุกคนพูดไม่ออก เป็นภาพของอาณาจักรน็อกซ์ที่กำลังถูกไฟลุกไหม้ ทหารล้มตายเต็มพื้น พระราชวังพังทลาย และตรงกลางซากปรักหักพัง... ไคกำลังคุกเข่า มือของเขาเปื้อนเลือด ในอ้อมแขนคือร่างของเรน "ไม่..." เรนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "นี่ไม่ใช่เรื่องจริง..." ไครีบปิดหนังสือ แต่หน้ากระดาษกลับพลิกต่อเอง ภาพใหม่ปรากฏขึ้น คราวนี้เป็น Zero กำลังยืนอยู่หน้าประตูขนาดมหึมา ก่อนจะหันมายิ้ม แล้วร่างของเขาก็ค่อย ๆ แตกสลายเป็นละอองแสง Zero กำหมัดแน่น "หนังสือกำลังทำนายอนาคตงั้นหรือ" ลูเซียนเดินเข้ามา เขาเพ่งมองตัวอักษรโบราณที่ขอบกระดาษ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป "ไม่..." "มันไม่ได้ทำนาย" ทุกคนหันมามอง ลูเซียนสูดหายใจลึก "มันกำลังบันทึก" ไคขมวดคิ้ว "บันทึกอะไร" ลูเซียนแตะหน้ากระดาษเบา ๆ "อนาคตที่มีโอกาสเกิดขึ้น" "ทุกการตัดสินใจของพวกเรา" "จะทำให้หนังสือเขียนเรื่องราวใหม่" ทันใดนั้น ภาพบนหน้ากระดาษเปลี่ยนอีกครั้ง คราวนี้ไม่

ห้องโถงทั้งห้องเงียบสนิท ไม่มีใครเอ่ยแม้แต่คำเดียว คำพูดของชายในชุดเกราะยังคงดังก้องอยู่ในหัวของทุกคน "ไค... ลูกชายของพ่อ..." ไคยืนนิ่ง มือที่กำดาบ Asterion เริ่มสั่นโดยไม่รู้ตัว ภาพของพ่อบุญธรรมบนโลกมนุษย์ผุดขึ้นมาในความทรงจำ ชายผู้สอนให้เขาอ่านหนังสือ สอนให้ใช้ชีวิต และบอกเสมอว่า "ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายแค่ไหน อย่าเกลียดมัน เพราะโลกยังมีคนที่ควรค่าแก่การปกป้อง" แล้วชายตรงหน้าคือใครกันแน่... "โกหก..." ไคพูดเสียงเบา "พ่อของฉันตายไปนานแล้ว" ชายในชุดเกราะก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เสียงเกราะกระทบพื้นหินดังก้อง "ชายที่เลี้ยงเจ้า..." "เป็นเพียงผู้ปกป้อง" "ไม่ใช่ผู้ให้กำเนิด" เรนก้าวมายืนข้างไคทันที "ไม่ว่าจะจริงหรือไม่" "เราจะไม่ปล่อยให้นายแตะต้องไค" ชายในชุดเกราะมองเรนเพียงครู่เดียว ก่อนตอบอย่างเรียบเฉย "เจ้ากล้าดี" "เหมือนแม่ของเขา" ไคเงยหน้าทันที "นายรู้จักแม่ของฉัน?" ชายคนนั้นเงียบไป ก่อนค่อย ๆ ถอดหน้ากากที่แตกร้าวออก ใบหน้าของเขาปรากฏชัด มีแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาซ้าย ผมสีดำเริ่มแซมด้วยสีเงิน ดวงตาสีทองเหมือนไคไม่มีผิด ลูเซียนถึงกับก้าวถอยหลัง "อาเธอร์..." "เจ้

หมึกสีดำค่อย ๆ ไหลจากปลายปากกา ชื่อของ เรน ปรากฏบนหน้ากระดาษทีละตัว ทุกครั้งที่หมึกขยับ หัวใจของเรนก็เต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังดึงชีวิตของตัวเองออกจากร่าง "เรน!" ไครีบวิ่งเข้าไปจับตัวเพื่อน แต่ทันทีที่แตะไหล่ของเรน ภาพรอบตัวทั้งสองก็แตกสลาย โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาวว่างเปล่า "นี่คือ..." ไคมองไปรอบ ๆ ไม่มีพื้นดิน ไม่มีท้องฟ้า มีเพียงกระดาษสีขาวที่ทอดยาวสุดสายตา เหนือศีรษะ มีตัวอักษรนับล้านลอยอยู่ ประโยคหลายบรรทัดกำลังถูกเขียนขึ้นเอง บางบรรทัดเป็นอดีต บางบรรทัดเป็นปัจจุบัน และบางบรรทัด...คืออนาคต เสียงของนักเขียนดังขึ้น "ยินดีต้อนรับ" "สู่ห้องต้นฉบับ" ชายหนุ่มเดินออกมาจากระหว่างหน้ากระดาษ ใบหน้ายังคงยิ้มอย่างสงบ แต่ดวงตาของเขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ ราวกับกำลังมองตัวละครในนิยายเรื่องหนึ่ง "ที่นี่คือที่ไหน" ไคถาม นักเขียนกางแขนออก "สถานที่ที่เรื่องราวทุกเรื่องถือกำเนิด" "ก่อนโลกจะมีอยู่" "ก่อนจักรวาลจะเริ่มหมุน" ไคกำดาบ Asterion แน่น "นายเป็นคนสร้างทุกอย่างงั้นหรือ" นักเขียนหัวเราะเบา ๆ "ไม่" "ข้าไม่ได้สร้าง" "ข้าเพียงบันทึก" เขาย

ความเงียบปกคลุมห้องโถงใต้ดินหลังจากนักเขียนหายตัวไป ไม่มีเสียงการต่อสู้ ไม่มีเสียงของผู้พิพากษา เหลือเพียงคัมภีร์แห่งจุดกำเนิดที่ยังคงเปล่งแสงสีทองอยู่กลางแท่นหิน ไคก้าวเข้าไปช้า ๆ เมื่อปลายนิ้วแตะหน้าปก หนังสือก็สั่นเบา ๆ ก่อนเปิดออกเอง หน้าสุดท้ายที่เคยว่างเปล่า เริ่มมีเส้นสีทองลากไปมาราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังวาดบางสิ่ง เส้นหนึ่งกลายเป็นแม่น้ำ อีกเส้นกลายเป็นแนวเทือกเขา ไม่นานนัก ภาพทั้งหมดก็รวมกันเป็นแผนที่ขนาดใหญ่ ผู้เฝ้าคัมภีร์เบิกตากว้าง "แผนที่แห่งคัมภีร์..." "มันยังคงอยู่จริง..." ลูเซียนเดินเข้ามาใกล้ "ข้าเคยอ่านเจอในบันทึกของกษัตริย์องค์แรก" "แต่คิดว่าเป็นเพียงตำนาน" บนแผนที่มีจุดแสงอยู่เจ็ดจุด หนึ่งจุดส่องสว่างเป็นสีทอง หกจุดที่เหลือยังคงสลัว ไคแตะจุดสีทอง ภาพของคัมภีร์แห่งจุดกำเนิดก็ลอยขึ้นเหนือแผนที่ พร้อมข้อความว่า คัมภีร์ที่หนึ่ง ได้รับการปลุกแล้ว จากนั้น จุดสีแดงทางทิศตะวันตกก็เริ่มกะพริบ ทันใดนั้น แผนที่ทั้งผืนสั่นสะเทือน ภาพภูเขาไฟขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ ลาวาสีแดงไหลลงมาตามหน้าผา ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และกลางปล่องภูเขาไฟ...