All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย: Chapter 11 - Chapter 20

เวลาเกือบสองทุ่ม บรรยากาศในออฟฟิศชั้นผู้บริหารเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน พนักงานแผนกอื่นๆ ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสว่างจ้าจากโต๊ะทำงานหน้าห้องรองประธานเท่านั้นนิลรัตน์นั่งหลังขดหลังแข็ง พิมพ์งานแปลเอกสารด้วยความเร็วแสงสลับกับเปิดพจนานุกรมศัพท์เฉพาะทางธุรกิจ เมื่อความเหนื่อยล้าบวกกับความเงียบและวังเวงเริ่มคืบคลานเข้ามา หญิงสาวจึงพยายามสร้างความครื้นเครงให้ตัวเองด้วยการ ฮัมเพลง ก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงร้องออกมาดังลั่นออฟฟิศอย่างลืมตัว เพราะคิดว่าไม่มีใครอยู่แล้ว“ตั้งแต่เป็นสาวเต็มกาย หาผู้ชาย... ผู้ชายถูกใจไม่มี~ เมื่อคืนฝันดีน่าตบ ฝันๆๆ ว่าพบผู้ชายยอดดี~” เสียงใสๆ ร้องเพลงลูกทุ่งจังหวะโจ๊ะๆ อย่างเมามัน พร้อมกับโยกหัวไปมาตามจังหวะนิ้วที่รัวแป้นพิมพ์ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า... บุคคลที่เพิ่งเดินออกจากลิฟต์มาพร้อมกับถุงขนมเค้กและเครื่องดื่มจากร้านดัง กำลังยืนกลั้นขำจนไหล่สั่นอยู่ตรงมุมทางเดินพร้อมภัทร์เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาเงียบๆ รอยยิ้มเอ็นดูจุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะกระแอมไอเบาๆ แล้วแกล้งเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงยียวน“อ๋อ... ที่แท้เธอก็แอบชอบฉันถึงกับเก็บไปฝันนี่เอง

“อ้อ... ที่แท้เธอก็มีแฟนแล้วนี่เอง! เป็นถึงท่านประธานบริษัทซะด้วย! แล้วเธอมาทนลำบากทำงานบริษัทกระจอกๆ กินเงินเดือนเลขาฯ แบบนี้ทำไมฮะ ทำไมไม่ไปเกาะผัวเธอประธานหลุดรุ่ยอะไรของเธอนั่นเลยล่ะ!” น้ำเสียงของเขาเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที นิลรัตน์มองหน้าเจ้านายที่จู่ๆ ก็องค์ลงแล้วถึงกับถอนหายใจยาว“ท่านรองคะ... จะไม่ถามเลขาฯ เลยสักคำหรือคะ ว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน ทำงานที่ไหน สรุปเอาเองแล้วก็มานั่งบ่นๆๆ เป็นหมีกินผึ้งอยู่ได้”“ใครบ่นไม่ทราบ! ฉันแค่พูดความจริง! และไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องรู้ด้วยซ้ำว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร เพราะมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน!” เขาสะบัดหน้าหนี กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาว“ค่ะ ดิฉันทราบดีว่ามันไม่เกี่ยว...” นิลรัตน์กลั้นยิ้มจนปวดแก้ม เมื่อเห็นอาการหึงหวงของเจ้านายจอมเก๊ก “แต่ถึงต่อให้ดิฉันอยากจะแนบชิด อิงซบ หรือควงแขนเขายังไง ดิฉันก็ไม่มีโอกาสหรอกค่ะ... เพราะประธานจ้านรุ่ยหมิง เขาอยู่ในแค่ ‘ซีรีส์ ช่อง Netflix เท่านั้นแหละค่ะท่านรอง!”“เพล้ง!”...เสียงหน้าแตกดังลั่นอยู่ในสมองของพร้อมภัทร์ทันที ชายหนุ่มชะงัก หันกลับมามองหน้าเลขาฯ สาวที่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น ความโกรธ

แม้จะรู้ทันแผนการอันตื้นเขินของลูกชาย แต่คุณพรรณษาก็เลือกที่จะเล่นตามน้ำ เพราะท่านเองก็สนับสนุนและเชียร์นิลรัตน์ให้มาเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้ว หากการไปเที่ยวครั้งนี้จะทำให้ทั้งคู่ได้สานสัมพันธ์และเข้าใจกันมากขึ้น ท่านก็ยินดีจะเป็นสะพานให้“อื้ม... ก็ดีเหมือนกันนะ” คุณพรรณษาแสร้งทำเป็นพยักหน้าเห็นด้วยพักนี้งานที่บริษัทก็ยุ่งวุ่นวายจริงๆ แม่เองก็เหนื่อย แถมยังใช้งานแม่สองเลขาฯ นั่นซะหนักหน่วงเลย โดยเฉพาะหนูนิลรัตน์ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็โดนรับน้องไปหลายยก... ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้แม่จะชวนนงลักษณ์กับหนูนิลรัตน์ไปเที่ยวชาร์ตแบตที่หัวหินด้วยกันเสียเลย น่าจะดีนะ มีเด็กๆ ไปด้วยหลายคน บ้านพักเราจะได้ครึกครื้น ลูกโอเคไหมล่ะ?” พร้อมภัทร์ลอบยิ้มกว้างจนแทบจะปิดไม่มิด แววตาเจ้าเล่ห์เปล่งประกาย“ยินดีเลยครับคุณแม่ ยิ่งไปกันเยอะๆ ยิ่งสนุกครับ ถ้างั้นเดี๋ยวผมรับหน้าที่เป็นสารถีขับรถพาคุณแม่กับ ‘คุณเลขาฯ’ ไปเที่ยวเองครับ”“ดีมากจ้ะ... งั้นพรุ่งนี้เจอกันตอนเก้าโมงเช้านะ แม่ไปนอนล่ะ”“ฝันดีครับคุณแม่” พร้อมภัทร์มองส่งมารดาจนลับสายตา ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองด้วย หัวใจที่พองโต ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียง

พร้อมภัทร์ตอบรับพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย สายตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดลอบกวาดมองเรียวขาขาวเนียนและต้นแขนเรียวเสลาของนิลรัตน์อย่างพึงพอใจ..ทว่า! ความอารมณ์ดีของท่านรองประธานก็อยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที เมื่อสายตาดุดันของ เขาดันเหลือบไปเห็น ‘ผู้ชายหน้าหม้อ’ สองคนที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ที่โต๊ะด้านนอกร้านพวกมันกำลังจ้องมองรูปร่างและเรียวขาขาวๆ ของนิลรัตน์ตาเป็นมัน แถมยังสะกิดกันให้ดูอย่างโจ่งแจ้ง! ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจุกอก พร้อมภัทร์หน้าตึงเปรี๊ยะ เดินดุ่มๆ เข้าไปกระชากแขนเลขาฯ สาวให้ถอยมาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาทันที“คุณเลขาฯ!” เขาทำเสียงดุ“ต่อไปนี้เวลาจะเดินทางไปไหนมาไหนกับผม อย่าแต่งตัวเปิดเผยเนื้อหนังมังสาแบบนี้อีกนะ! ผมไม่ชอบ! ดูสิ... มีแต่คนมอง!” นิลรัตน์อ้าปากค้าง งุนงงกับอารมณ์ ผีเข้าผีออกของเจ้านาย“อ้าว! ท่านรองคะ ก็เมื่อกี้คุณท่านประธานเพิ่งจะชมดิฉันอยู่หมับๆ แล้วท่านรองก็เพิ่งจะเออออห่อหมกบอกว่า ‘คุณแม่ว่ายังไงก็ว่าอย่างนั้น’ ไม่ใช่หรือคะ? แล้วตอนนี้จะมาหงุดหงิดอะไรดิฉันอีกล่ะคะ!”“ไม่ต้องมาเถียง! พูดอะไรก็หัดฟังซะบ้าง!” เขาตวาดเสียงเข้ม“ขึ้

“ทนเจ็บหน่อยนะนิลรัตน์” เขากระชับอ้อมแขนแน่น ก้าวเท้ายาวๆ ฝ่าเกลียวคลื่นมุ่งหน้ากลับไปที่เต็นท์บาร์บีคิวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คุณพรรณษาที่ยืนมองอยู่ไกลๆ เห็นเหตุการณ์ผิดปกติก็รีบทิ้งที่คีบหมึกย่าง เดินจ้ำอ้าวเข้ามารับทันที “เกิดอะไรขึ้นตาพร้อม! หนูนิลรัตน์เป็นอะไรลูก ทำไมถึงต้องอุ้มกันขึ้นมาแบบนี้!”“นิลรัตน์โดนอะไรบาดเท้าก็ไม่รู้ครับคุณแม่ เลือดออกเยอะเลย น่าจะเป็นเปลือกหอยบาดครับ” พร้อมภัทร์ตอบรัวเร็ว วางร่างบางลงบนเก้าอี้ผ้าใบชายหาดอย่างระมัดระวังที่สุด เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับผืนทราย จับข้อเท้าเล็กของนิลรัตน์ขึ้นมาดูบาดแผล รอยบาดลึกเป็นแนวเฉียงที่ฝ่าเท้า ทำให้เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาปะปนกับทราย ประกอบกับฤทธิ์ไวน์ที่เธอดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ ทำให้ระบบสูบฉีดเลือดทำงานหนัก เลือดจึงไหลออกมามากเป็นพิเศษจนน่าตกใจ“เลือดออกเยอะมากเลยนะเนี่ย ฉันว่าเราพาเธอไปทำแผลที่โรงพยาบาลกันเถอะ” ชายหนุ่มหน้าเสีย ทำท่าจะช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มอีกรอบ“คะ... คงไม่ต้องไปถึงโรงพยาบาลหรอกมั้งคะ” นิลรัตน์รีบห้าม เอื้อมมือไปจับไหล่เขาไว้ “แค่เปลือกหอยบาดเองค่ะ วัคซีนบาดทะยักดิฉันก็เพิ่งฉีดกระตุ้นครบไปเมื่อ ปลาย