All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย: Chapter 31 - Chapter 38

“ใจเย็นๆ ตาพร้อม การที่พวกมันส่งโดรนมา แปลว่าพวกมันยังไม่กล้าบุกเข้ามาตรงๆเพราะรู้ว่าการ์ดของเราแน่นหนา” คุณพรรณษาวิเคราะห์“แต่สิ่งที่แม่กังวลไม่ใช่เรื่องที่พวกมันมาป้วนเปี้ยนแถวนี้หรอก... สิ่งที่แม่กังวลคือเป้าหมายหลักของพวกมันในการบีบบังคับเราต่างหาก”“เป้าหมายหลัก? หมายความว่ายังไงครับ?”“เช้านี้ ผู้จัดการฝ่ายคลังสินค้าที่ท่าเรือแหลมฉบังเพิ่งโทรมารายงานแม่...” สีหน้าของคุณพรรณษาเคร่งเครียดขึ้น“สินค้าแร่เหล็กลอตใหญ่ที่เราต้องส่งออกให้ลูกค้าเจ้าอื่น ถูกระงับการนำขึ้นเรือกะทันหัน อ้างว่าเอกสารการศุลกากรมีปัญหา ทั้งๆ ที่เราตรวจสอบความถูกต้องเรียบร้อยแล้ว แม่สงสัยว่า... พวกแก๊งคันจิมันจะใช้เส้นสายและเงินยัดใต้โต๊ะเจ้าหน้าที่บางคน เพื่อสกัดกั้นการส่งออกของเรา หวังจะตัดท่อน้ำเลี้ยงและบีบให้เรายอมจำนน เซ็นสัญญาส่งแร่เหล็กทั้งหมดให้พวกมันแทน”“เลวทรามที่สุด! เล่นสกปรกแบบนี้ในวงการธุรกิจเขาไม่ทำกันหรอก!” พร้อมภัทร์ตบโต๊ะด้วยความโกรธจัด “ถ้าเราส่งสินค้าลอตนี้ไม่ทันกำหนด เราจะโดนค่าปรับมหาศาล แถมยังเสียเครดิตกับคู่ค้าเจ้าเก่าแก่ของเราด้วยนะครับแม่!”“ใช่... นี่แหละคือวิธีสกปรกของพวกยากู

สูดลมหายใจเข้าลึก... ถ้าพวกมันคิดจะเข้ามาจับตัวเธอไปง่ายๆ ล่ะก็... คงต้องฝาก รอยแผลไว้ให้พวกมันจดจำไปจนวันตายบ้างล่ะ!เสียงปืนลูกโม่สีเงินในมือของคุณพรรณษาแผดเสียงคำรามกึกก้องไปทั่วโถงคฤหาสน์ ความแม่นยำของสตรีสูงวัยผู้ผ่านประสบการณ์เลือดเดือดในวงการยากูซ่ามาอย่างโชกโชนนั้น ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น! กระสุนสามนัดเจาะเข้าที่หัวไหล่และท่อนขาของชายชุดดำแนวหน้าสามคนแรกอย่างแม่นยำราวกับจับวาง พวกมันร้องลั่น ร่วงลงไปกองกับพื้นแทบจะในทันที“นึกว่าจะมีน้ำยามากกว่านี้เสียอีก ไอ้พวกสวะกระจอก!” คุณพรรณษาแค่นเสียงหัวเราะเยาะเย็นเยียบ เหล่ามือปืนแก๊งคันจิที่เหลือชะงักงันไปชั่วครู่ พวกมันไม่คาดคิดว่า ‘หญิงแก่’ ที่เป็นเพียงประธานบริษัทนำเข้าส่งออก จะมีฝีมือยิงปืนที่เฉียบขาดและเยือกเย็นได้ถึงขนาดนี้ แถมรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมายังกดดันจนพวกมันลอบกลืนน้ำลาย“มัวยืนบื้ออะไรอยู่! ยิงสกัดนังแก่นั่นไว้ แล้วเข้าไปลากตัวผู้หญิงที่ซ่อนอยู่ข้างหลังมาให้ได้!” หัวหน้าชุดของพวกมันตะโกนสั่งการ ห่ากระสุนปืนสาดเข้าใส่บริเวณเสาร์หินอ่อนที่คุณพรรณษาและนิลรัตน์ใช้เป็นที่กำบัง สะเก็ดหินอ่อนและเศษปูนปลิวว่อนนิลรัตน์ยกแขน

ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก ต่อไปนี้... เขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข และเดินหน้าสานต่อความรักกับเลขาฯ ตัวแสบของเขาได้อย่างเต็มที่เสียที! เมื่อรถเอสยูวีเริ่มเคลื่อนตัวออกจากพัทยา พร้อมภัทร์ก็อดใจไม่ไหว หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดวิดีโอคอลหาคนที่รอคอยอยู่บ้านทันที เพียงไม่กี่วินาที ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวลของนิลรัตน์ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ (พี่พร้อม! ปลอดภัยดีใช่ไหมคะ! คุณท่านล่ะคะ!) เสียงใสถามรัวด้วยความร้อนใจ ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ส่งยิ้มกว้างไปให้คนในจอ“ปลอดภัยดีครับคุณภรรยา ทั้งพี่แล้วก็คุณแม่ ไม่มีใครได้แผลสักคนเดียว ไอ้คันจิโดนรวบตัวส่งตำรวจไปแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้วครับยาหยี” นิลรัตน์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า(นิลดีใจจังเลยค่ะ... รีบกลับมานะคะ นิลให้แม่ครัวเตรียมอาหารของโปรดพี่พร้อมไว้เพียบเลย) “กลับมาอีกครั้ง “ตอนนี้พี่หิวอย่างอื่นมากกว่า... อาบน้ำปะแป้งหอมๆ รอพี่ไว้ที่ห้องได้เลยนะคุณเลขาฯ คืนนี้... พี่จะคิดบัญชีทบต้นทบดอกที่ทำให้พี่ต้องเหนื่อยลงแรงไปตั้งเยอะ!”(พี่พร้อม! คนบ้า! ขับรถดีๆ ไปเลยนะคะ!) นิลรัตน์หน้าแดงแปร๊ด กดวางสายหนีไปด้วยความเขินอาย พร้อม

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบหนึ่งปีเต็มหลังจากการแต่งงานที่แสนหวาน ชีวิตคู่ของพร้อมภัทร์และนิลรัตน์ดำเนินไปอย่างราบรื่นและอบอุ่น ทั้งสองย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลอย่างถาวร โดยมีคุณพรรณษาที่บัดนี้วางมือจากธุรกิจทุกอย่างและผันตัวมาเป็นคุณย่าสายเปย์เต็มตัว คอยสร้างรอยยิ้มให้กับบ้านเสมอ ทว่า... เช้าวันอาทิตย์ที่สดใส กลับมีความวุ่นวายเล็กๆ เกิดขึ้นในห้องรับประทานอาหาร!“อุ๊บ... แหวะ!” นิลรัตน์ที่กำลังตักข้าวต้มปลาเก๋าเข้าปาก จู่ๆ ก็หน้าซีดเผือด หญิงสาวรีบทิ้งช้อน ยกมือขึ้นปิดปากแล้ววิ่งพรวดพราดไปที่ซิงก์ล้างจานในห้องครัวทันที อาเจียนเอาของเหลวสีใสออกมาจนหมดไส้หมดพุง“นิล! ยาหยี เป็นอะไร!” พร้อมภัทร์ตกใจสุดขีด ทิ้งหนังสือพิมพ์ในมือแล้ววิ่งตามภรรยาเข้าไปลูบหลังให้อย่างร้อนใจ “อาหารเป็นพิษเหรอ! หรือแม่ครัวทำปลาไม่สุก! พี่จะไล่มันออกเดี๋ยวนี้เลย!” “มะ... ไม่ใช่ค่ะพี่พร้อม ปลาไม่ได้คาวหรอกค่ะ แต่นิล... อุ๊บ!” เธอพะอืดพะอมอีกรอบ โก่งคออาเจียนจนหมดแรง ทรุดตัวลงนั่งพิงเคาน์เตอร์ครัวอย่างน่าสงสารคุณพรรณษาที่เดินตามเข้ามาพร้อมกับพี่นงลักษณ์ มองอาการของลูกสะใภ้ด้วยสายตาที่เปล่งประกายความหวัง ท