All Chapters of รักซ่อนลาย: Chapter 91 - Chapter 100

พะพายที่บัดนี้ตื่นลืมตาเต็มที่ ค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่งกอดผ้าห่มแน่น ใบหน้าหวานซีดเผือด หยาดน้ำตาแห่งความเครียดและความวิตกกังวลหลั่งไหลลงมาอาบแก้ม หล่อนรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบเค้นจนหายใจไม่ออก คำขู่ของลินดาที่ว่าจะฟ้องท่านธวัชและทำให้คิรินต้องพังพินาศดังก้องอยู่ในหัวสมองเป็นเพราะเรา... เพราะความเห็นแก่ตัวและความหึงหวงของเราเมื่อคืนแท้ ๆพะพายคิดด้วยความสมเพชตัวเอง หล่อนมองแผ่นหลังกว้างของคิรินที่กำลังหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ด้วยความรู้สึกผิดเต็มประตู หล่อนคิดว่าตัวเองกำลังเป็นต้นเหตุที่ดึงฟ้าต่ำลงมาดินเป็นตัวกาลกิณีที่กำลังจะทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานอันรุ่งโรจน์ของประธานหนุ่มผู้มีพระคุณต้องตกต่ำและพังทลายลงเพราะความรักต้องห้ามนี้!คิรินหันกลับมาเห็นร่างบางที่นั่งตัวสั่นสะอื้นไห้ ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ ทว่าพะพายกลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัวในความผิด สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความหวั่นไหวระคนทุกข์ตรมอย่างที่สุด...ความเงียบงันภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์วรโชติเมธียังคงบีบเค้นหัวใจของคนทั้งสองจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง หลังจากที่เสียงรถสปอร์ตของลินดาแล่นตะบึงออกไปไกลแล้วทิ้งไว้เพียงรอ

สายลมยามบ่ายพัดผ่านตรอกซอกซอยแคบๆ ของชุมชนแออัดชานเมืองหอบเอาความร้อนระอุและกลิ่นอายความอึดอัดดึงเช็งเข้ามาทักทายบ้านไม้หลังเล็กมุงสังกะสีผุพัง ทว่าความร้อนของสภาพอากาศภายนอกยังเทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อยกับความทุกข์ตรมและเปลวเพลิงแห่งความเสียใจที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในหัวใจของพะพายบนฟูกนอนเก่าๆ ที่มีรอยปะชุน เด็กสาวร่างบางนอนขดตัวร้องไห้โฮจนตัวสั่นสะท้าน มือบางทั้งสองข้างกอดหมอนใบเก่าไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจดังรอดออกมาเป็นระยะ หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินอาบแก้มเนียนจนชุ่มโชก ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายสดใสบัดนี้บวมช้ำและแดงก่ำจากการร้องไห้ติดต่อกันหลายชั่วโมงตั้งแต่ช่วงสายของวันบนพื้นข้างฟูกนอน โทรศัพท์มือถือหน้าจอแตกร้าวพัง ๆ ยังคงสว่างวาบและสั่นครืนไม่หยุดหย่อนจากการแจ้งเตือนข้อความและยอดไลก์ ยอดแชร์ที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งในโลกโซเชียลมีเดีย ข่าวลือและภาพถ่ายชุดที่ลินดาแอบซุ่มถ่ายเมื่อช่วงสายถูกสำนักข่าวบันเทิงกอสซิปไร้จรรยาบรรณนำไปตีไข่ใส่สี ปั้นน้ำเป็นตัวจนกลายเป็นประเด็นร้อนแรงที่สุดบนโลกออนไลน์ในชั่วข้ามคืนแฉยับ! แม่ค้าร้านอาหารตามสั้ง เต้าไต่ หว

ไอความร้อนยามบ่ายที่อบอ้าวเหนือชุมชนแออัดชานเมืองยังคงระอุไม่คลาย บรรยากาศภายในซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยแอ่งน้ำขังและบ้านไม้สังกะสีผุพังเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งก้าวเดินเข้ามา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีเข้มเนี้ยบกริบตัดกับสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสิ้นเชิงคิรินเดินตรงเข้ามาในซอยด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบขรึม ท่าทางสง่างามและรูปร่างกำยำดุจพระเอกหลุดออกมาจากนิตยสารชื่อดังทำให้ชาวบ้านแถวนั้นพากันชะโงกหน้าออกมามุงดูด้วยความสนใจและวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ทว่าคิรินไม่ได้สนใจสายตาของคนรอบข้างแม้แต่น้อย ในหัวสมองของเขาตอนนี้มีเพียงความร้อนใจและเป็นห่วงร่างบางที่ขังตัวเองอยู่ด้านใน ชายหนุ่มหยุดยืนที่หน้าบ้านไม้หลังเล็กท้ายซอย ซึ่งบัดนี้ประตูบานไม้ถูกปิดสนิทล็อคจากด้านใน"พะพาย...เปิดประตูให้ฉันหน่อย" คิรินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เคาะประตูเบาๆ สองสามครั้งภายในห้องนอนแคบๆ พะพายที่กำลังนอนกอดเข่าร้องไห้สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หล่อนจำเสียงของคิรินได้ดี หัวใจดวงน้อยบีบเค้นด้วยความกลัวระคนดีใจทว่าความรู้สึกผิดกลับมีมากกว่า หล่อนไม่อยากให้เขามาเปรอะเปื้อนสิ่งส

สายลมยามเย็นพัดโชยเอื่อยๆ นำพาความอุ่นอบอ้าวนอกคฤหาสน์ให้เจือจางลง แทนที่ด้วยความอบอุ่นละมุนละไมภายในห้องนั่งเล่นหรูหราของตระกูลวรโชติเมธีแสงไฟวอร์มไลท์สีนวลสาดส่องกระทบชุดโซฟาหลุยส์บุผ้ากำมะหยี่เนื้อดี ที่ซึ่งบัดนี้สมาชิกสำคัญของบ้านนั่งกันอยู่พร้อมหน้า บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและอบอวลไปด้วยควันหลงของข่าวฉาวเมื่อช่วงกลางวัน ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดท่านกิตตินั่งเคียงข้างกับคุณหญิงดาริกาถัดมาคือ สมชาย คนเก่า คนเดิม ที่นั่งตัวตรงขยับแว่นสายตาด้วยท่าทีสำรวมผิดปกติ ส่วนบนโซฟาฝั่งตรงข้ามคือ คิรินในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนปลดกระดุมคอ และข้างกายของเขาก็คือพะพายหญิงสาวร่างบางที่บัดนี้สวมชุดเดรสเรียบง่ายที่ชวนมอง แม้ใบหน้าหวานจะยังมีร่องรอยของความวิตกกังวลและดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างหนักทว่าไออุ่นจากฝ่ามือหนาของคิรินที่เอื้อมมากุมมือน้อยของหล่อนไว้บนตักกลับช่วยประคองหัวใจที่สั่นระริกของเด็กสาวให้มั่นคงขึ้นท่านกิตติทอดสายตามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความเมตตาและรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง บุรุษผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวในโลกธุรกิจมาอย่างโชกโชนสูดลมหาย

ตัดกลับมาทางด้าน ลินดาที่กำลังนั่งฟังรายงานผลงานจากปลายสายอยู่บนรถสปอร์ตหรูที่จอดหลบมุมอยู่ในมุมมืด"เรียบร้อยครับคุณหนู... อีนั่นมันช็อกตาค้าง หัวใจวายตายคาเตียงไปแล้วครับ พวกผมถอยออกมาเนียนๆ ไม่มีใครจับได้แน่นอน" เสียงรายงานจากชายชุดดำปลายสายลินดาฟังจบก็ลดโทรศัพท์มือถือลงช้าๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวบัดนี้บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยยิ้มแสยะเหี้ยมเกรียมสะใจสะท้านดวงตา ดวงตาคู่สวยทอประกายความบ้าคลั่งและดำมืดดุจซาตานร้าย หล่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความสะใจอย่างที่สุด"ฮะ ๆๆ... สมน้ำหน้า! อีพะพาย...แกบังอาจทำให้ฉันต้องสูญเสียทุกอย่าง งั้นแกก็เตรียมตัวรับรู้รสชาติของการสูญเสียคนที่แกรักที่สุดในชีวิตไปซะ! นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น...ฉันจะทำลายแกให้ตายทั้งเป็น คอยดู!"บรรยากาศยามค่ำคืนภายในคฤหาสน์วรโชติเมธีที่เคยอบอวลไปด้วยมวลความสุขและกลิ่นอายแห่งความโรแมนติกจากการขอแต่งงานสายฟ้าแลบ พลันแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บและเงียบงันจนน่าใจหายในชั่วพริบตาเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของ พะพายดังแผดขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ปลายสายจากโรงพยาบาลรัฐบาลแจ้งข่าวร้ายแรงที่สุดในชีวิตที่ทำเอาเด็กสาวถึงกับปล่อยโฮออกมาสุดเสียง