All Chapters of รักซ่อนลาย: Chapter 21 - Chapter 30

"มาตรงเวลาดีนี่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นขรึมๆ วางมาดบอสผู้ทรงอำนาจ"พายรักษาสัจจะค่ะ หนี้แสนห้าพายไม่คิดจะหนีอยู่แล้ว" พะพายเอ่ยเสียงใส แววตาแจ่มใสสู้ชีวิตไม่มีแววโกรธเคืองอิดออดเหมือนเมื่อคืน เพราะตอนนี้เธอสวมวิญญาณแม่ค้ามือโปรแล้ว หญิงสาวบรรจงวางชามข้าวต้มปลาลงบนแผ่นรองจานสุดหรูบนโต๊ะทำงานของเขาอย่างเบามือ"ข้าวต้มปลาสูตรเด็ดค่ะ ทานร้อนๆ จะได้ช่วยเรื่องไมเกรน"คิรินลอบมองชามข้าวต้มปลาตรงหน้า น้ำซุปใสแจ๋วทว่าดูเข้มข้น เนื้อปลากะพงชิ้นโตขาวโบ๊ะเรียงตัวสวยโรยด้วยต้นหอม ผักขึ้นฉ่าย และกระเทียมเจียวสีเหลืองทองที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนท้องของประธานหนุ่มลั่นโครกครากในใจ ทว่าใบหน้าหล่อเหลายังคงตึงสนิท เขาหยิบช้อนเงินขึ้นมาถือไว้ด้วยท่วงท่าผู้ดีพลางทำท่าจะตักทานแต่ทว่า... ความสง่างามและมาดเข้มระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ของคิรินก็ต้องพังพินาศลงในวินาทีถัดมา!ปัง!!!ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง เสียงหอบหายใจรุนแรงดังประสานขึ้นพร้อมกับร่างของ สมชาย เลขาส่วนตัวที่วิ่งถลันเข้ามาในห้องในสภาพยับเยินขั้นสุด! เสื้อเชิ้ตทำงานหลุดลุ่ยออกจากกางเกง เนกไทเบี้ยวไปอยู่ที่บ่า ผมเผ้าที่เคยเซตมาอย่างดีบ

ภายในห้องสตูติโอออกแบบส่วนตัวของแบรนด์ 'Linda Couture' ซึ่งตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของตึกคอมเพล็กซ์หรูย่านสุขุมวิท บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความล้ำสมัยและแฟชั่นชั้นสูงหุ่นโชว์เสื้อผ้าพันด้วยผ้าไหมและผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสราคาแพงตั้งเรียงรายอยู่ตามมุมห้อง บนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีขาวตัวยาวเต็มไปด้วยภาพร่างแบบเสื้อผ้าคอลเลกชั่นฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะมาถึง ชิ้นผ้าตัวอย่าง และนิตยสารแฟชั่นระดับโลกวางซ้อนกันเป็นตับลินดา ในชุดเดรสสูทเข้ารูปสีครีมผ่าลึกโชว์ความเซ็กซี่อย่างมีระดับ กำลังสะบัดปลายปากกาซิกเนเจอร์ลงบนกระดาษวาดแบบด้วยท่าทางเคร่งเครียด ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด จนบรรดาผู้ช่วยดีไซเนอร์และช่างแพทเทิร์นรอบๆ ต่างพากันเดินย่องและไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงความจริงแล้ว สิ่งที่รบกวนจิตใจของลินดาในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องงานออกแบบที่ยังไม่ลงตัว แต่เป็นเรื่องอาหารค่ำเมื่อคืนนี้ที่คฤหาสน์อัครเดชโภคินต่างหากภาพของคิรินที่นั่งนิ่งสนิท ท่าทางเฉยชา และแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ยามที่อยู่กับเธอ มันทำให้ผู้หญิงที่เพียบพร้อมและไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธอย่างลินดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าลึกๆลินดาเกิ

แสงไฟนีออนสีสลัวสลับกับเสียงดนตรีแจ๊สจังหวะตื่นเต้นอบอวลไปทั่ว "Luxe Lounge" บาร์หรูสไตล์เอ็กซ์คลูซีฟใจกลางเมืองหลวงชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทปลดกระดุมคอสองเม็ดอย่าง "ฌอน" กำลังนั่งเอนกายสบายอารมณ์อยู่บนโซฟาหนังแท้โซนวีไอพี ในมือหนาถือแก้ววิสกี้ราคาแพงที่น้ำแข็งกำลังละลายช้าๆ นัยน์ตาคู่คมแพรวพราวทอประกายความย่ามใจและเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด"ไงวะไอ้ฌอน... หน้าตาเบิกบานอารมณ์ดีขนาดนี้ ไปได้ลาภปากหรือไปหิ้วสาวสวยที่ไหนมาอีกล่ะมึง?" "วิน" เพื่อนสนิทซึ่งเป็นเจ้าของบาร์หรูเดินถือแก้วเครื่องดื่มเข้ามาทักทาย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามฌอนยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขายกแก้วขึ้นจิบนิดหน่อยก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "ยิ่งกว่าลาภปากอีกว่ะวิน... วันนี้กูเพิ่งไปบริหารเสน่ห์ใส่ ลินดา ไฮโซสาวสุดแสบคนดังมา""ลินดา? ลินดาไหนวะ?" วินขมวดคิ้วมุน คิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตาโต"เฮ้ย! อย่าบอกนะว่า ลินดา ลูกสาวนักการเมืองใหญ่...คนที่เป็นคู่ควงของ ไอ้คิริน ประธานใหญ่ตระกูลวรโชติเมธีน่ะเหรอวะ?!""เออ... คนนั้นแหละ" ฌอนยักคิ้วให้เพื่อนอย่างกวนๆ"มึงจะบ้าเหรอไอ้ฌอน!" วินร้องเสียงหลงพลางชะโงกหน้าเข้ามาเตือน"นั่นม

"มองอะไร... เก็บจานเสร็จแล้วก็ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน" คิรินตวัดสายตาดุจัดใส่พะพายเมื่อเห็นเธอยืนนิ่งแถมยังทำหน้าตากรุ้มกริ่มแปลก ๆ"รับทราบค่ะท่านประธานจอมเผด็จการ! พายขอตัวลงไปสู้ชีวิตที่ร้านอาหารตามสั่งข้างล่างก่อนนะคะ พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้ากริ๊ง... เตรียมท้องรอรับเมนูถัดไปได้เลยค่ะ!"พะพายยักคิ้วให้ทีหนึ่งอย่างทะเล้น ก่อนจะประคองถาดไม้หมุนตัวก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้คิรินนั่งจ้องประตูที่ปิดลงด้วยความรู้สึกหน่วงลึกในอกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ร่างเล็กของพะพายจัดการคืนชามที่ห้องครัวกลางชั้นสามสิบสองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดลิฟต์ดิ่งลงมายังชั้นล็อบบี้ บัดนี้เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาแปดโมงสิบห้านาที แสงแดดด้านนอกเริ่มแผ่ความร้อนระอุพนักงานออฟฟิศเริ่มทยอยเดินเข้าตึกกันอย่างหนาตา พะพายรีบจ้ำอ้าวเดินออกจากประตูหมุนของตึกหมื่นล้าน มุ่งหน้าจะกลับไปยังร้านอาหารตามสั่งของตัวเองที่อยู่ถัดไปไม่กี่คูหาในใจคิดกังวลแต่เรื่องการเตรียมกระทะตั้งเตาขายของช่วงสายพลั่ก!!!"โอ๊ย!"เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาจ้ำเดินและคิดเรื่องเมนูอาหารตามสั่ง พะพายจึงไม่ทันระวังชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนเข้

หลังจากเดินจ้ำอ้าวหนีฌอนมาอย่างไม่คิดชีวิต พะพายก็กลับมาถึงร้านอาหารตามสั่งของตัวเองในสภาพเหงื่อซึมหญิงสาวสะบัดหัวไล่ความเลี่ยนของหนุ่มลูกครึ่งคนเมื่อครู่ออกไป ก่อนจะรีบคว้าตะหลิวคู่ใจขึ้นมาทำหน้าที่แม่ค้าสู้ชีวิตทันที"ป้าดวง! พายมาแล้วๆ โห... ลูกค้ามารอกันเต็มเลยเหรอจ๊ะ" พะพายร้องทักป้าดวงร้านขายน้ำที่กำลังช่วยจดออเดอร์ให้"เออแซะยัยพาย! พนักงานออฟฟิศตึกใหญ่เขาลงมาสั่งข้าวกล่องกันเพียบเลยเนี่ย รีบผัดเข้าเถอะ"พะพายยิ้มรับกว้างพลางเร่งมือเปิดเตาไฟแรง เสียงตะหลิวกระทบกระทะดัง เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ควันหอมฉุยจากพริกและกะเพราโชยอบอวล หญิงสาวผัดข้าวไปบ่นไปในใจติดตลก พลางนึกถึงบทสนทนาของคิรินกับแฟนสาวไฮโซลินดาที่ได้ยินมาเมื่อเช้าเหอะ... บอสหน้าตึงเอ๊ย มีแฟนสวยเริ่ดขนาดนั้นแท้ๆ แต่ดันทำเสียงนิ่งสนิทใส่เหมือนคุยกับเสาไฟฟ้า คนอะไรไร้หัวใจชะมัด! แต่ก็นะ...คนอย่างเขาเหมาะกับอาหารแพงๆ บนหอคอยโน่นแหละ ไม่รู้กินข้าวต้มตอนเช้าทุกวันเข้าไปแบบนี้ แล้วท้องจะเสียหรือเปล่า ปากแข็งชะมัด...กินจนเกลี้ยงชามแล้วยังมาทำดุใส่เราอีก พะพายคิดไปขำไป มือก็ตักข้าวผัดกะเพราใส่กล่องอย่างว่องไวแต่พะพายไม่มีวันรู้เ