All Chapters of รักซ่อนลาย: Chapter 41 - Chapter 50

จ๊วบ...! (เสียงสัมผัสแนบแน่นดังขึ้นกลางความเงียบ)ดวงตากลมโตของพะพายเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน! เช่นเดียวกับนัยน์ตาคมกริบของคิรินที่เบิกโตด้วยความช็อกสุดขีด!โลกทั้งใบพลันหยุดหมุนไปในทันที...ไม่มีเสียงลมหายใจ ไม่มีเสียงเครื่องปรับอากาศ มีเพียงสัมผัสนุ่มนวลและไอร้อนจากริมฝีปากของกันและกันที่แนบชิดติดกันแน่นสนิทกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กจากตัวพะพายผสานกับกลิ่นน้ำหอมเปลือกไม้หรูหราของคิรินอบอวลไปทั่ว ร่างกายของทั้งคู่แข็งทื่อดุจรูปปั้นหินสลัก หัวใจสองดวงสั่นระทึกแรกร้องแทบจะหลุดออกมานอกอก นิ่งค้างอยู่อย่างนั้นในท่าทางที่พะพายนอนเกยอยู่บนเรือนร่างแกร่งของคิรินบนโซฟาขนานแท้!ผ่านไปเกือบสิบวินาทีที่ความเงียบครอบงำ...พรวด!!"บอสครับ! เอกสารการประชุมด่วน... เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย!!"ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดย สมชาย เลขาหน้ามนที่วิ่งหน้าตั้งถือแฟ้มเอกสารเข้ามารายงานด่วน ทว่าทันทีที่สายตาของสมชายปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า...ภาพท่านประธานหนุ่มมาดเข้มผู้ยิ่งใหญ่นอนอยู่ใต้ร่างของยัยแม่ค้าส่งข้าวกล่อง โดยมีริมฝีปากประกบติดกันแน่นแนบชิดสนิทแนบ!แฟ้มเอกสารในมือของสมชายร่วงหลุดจากมือดัง ตับ! กระจายเกลื่

หลังจากมรสุมความวุ่นวายและสัมผัสชวนหัวใจหยุดเต้นในห้องทำงานของท่านประธานผ่านพ้นไป พะพาย ก็รีบฉวยโอกาสตอนที่สมชายวิ่งออกจากห้องนำถาดอาหารและถ้วยแก้วเลื่อนออกจากห้องทำงานด้วยใบหน้าที่เห่อแดงสุกปานลูกตำลึง หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นระทึกโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวพยายามยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ พลางส่ายหัวไล่ความรู้สึกวาบหวามที่ยังคงตกค้างอยู่ออกไปจากหัวสมอง"บ้าจริงยัยพาย...สะดุดท่าไหนให้ปากไปประกบปากคุณคิรินได้เนี่ย!" พะพายบ่นพึมพำกับตัวเองในใจ ขณะก้าวสับเท้าลงบันไดหินอ่อนอย่างรีบร้อนเมื่อลงมาถึงห้องครัวไทยด้านล่าง พะพายก็ไม่รอช้า หล่อนรีบจัดแจงเก็บข้าวของ สวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ตัวโปรด แล้วขอตัวออกไปตั้งร้านขายอาหารตามสั่งที่ข้างตึกเหมือนเช่นทุกวันที่บริเวณข้างตึกใกล้อาคารสำนักงาน บรรยากาศยามสายเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกับกระทะดัง ซ่า... ซ่า... พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของกระเพราเนื้อและต้มยำกุ้งที่ลอยโชยไปทั่วบริเวณ พะพายเป็นคนขยันและมีรอยยิ้มสดใสต้อนรับลูกค้าเสมอ ทำให้บรรดาพนักงานออฟฟิศและคนหาเช้ากินค่ำในแถบนั้นพากันมารอต่อแถวอุดหนุนแน่นขนัด"ผัดกระเพราหมู

แสงแดดยามยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องผ่านกระจกบานโตของห้องทำงานชั้นสูงสุดบนตึกวรโชติเมธี ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มยืนทอดสายตามองออกไปเบื้องนอก มือหนาประสานไว้ด้านหลังในท่าทางสงบนิ่งและทรงพลัง บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะ ก่อนที่เลขาฯ คู่ใจจะผลักประตูไม้สักหนาเข้ามาด้วยก้าวหน้า ที่รวดเร็วผิดปกติ ใบหน้าขี้เล่นของชายหนุ่มบัดนี้ฉายแววตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ในมือขวากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นราวกับถือความลับระดับชาติเอาไว้"บอสครับ! ผมมี ของดี จากห้างมาฝากครับ!" เลขาฯ หนุ่มเอ่ยเสียงใสพลางรีบสับเท้าตรงเข้ามาที่โต๊ะทำงานใหญ่ประธานหนุ่มค่อยๆ หมุนกายกลับมามอง นัยน์ตาคมคายเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "ได้เครื่องเพชรตามที่สั่งแล้วใช่ไหม?""เรื่องเครื่องเพชรน่ะเรียบร้อยดีครับบอส สรวยสวยงามระดับหลายล้านตามมาตรฐาน...แต่เรื่องที่เด็ดกว่านั้นคือ ของแถม ที่ผมแอบไปเจอมาต่างหากล่ะครับ!"ชายหนุ่มยักคิ้วให้เจ้านายหนึ่งทีด้วยท่าทางกวนประสาท ก่อนจะรีบกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ปรับความสว่างสูงสุด แล้วยื่นส่งให

"คิรินส่งข้อความมางั้นเหรอ?" หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ยิ้มเยาะอย่างได้ใจ"คงจะเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาแล้วล่ะสิที่เมื่อเช้าออกตัวปกป้องยัยเด็กสลัมคนนั้น..."ทว่า...ทันทีที่หล่อนกดเปิดกล่องข้อความดู ภาพถ่ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอก็ทำเอาแก้วไวน์ในมือแทบจะร่วงหลุดลงพื้น!มันคือภาพถ่ายของตัวเธอกับชายหนุ่มเพลย์บอยที่กำลังนั่งกุมมือและหยอกเย้ากันอย่างใกล้ชิดตรงริมกระจกร้านอาหารอิตาเลียนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน! ภาพนั้นชัดเจนจนเห็นทุกรายละเอียด ใบหน้าและรอยยิ้มของเธอถูกบันทึกไว้อย่างไร้ทางปฏิเสธ!ดวงตาสวยเฉี่ยวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย! ลมหายใจของหญิงสาวเริ่มกระตุกติดขัด หัวใจเต้นระทึกโครมครามด้วยความตกใจขีดสุด เหมือนกำลังทำความผิดและถูกจับได้!"น...น...นั่น นั่นมันภาพตอนที่เรานั่งทานข้าวกับคุณฌอนนี่!" หญิงสาวร้องเสียงพร่า ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาดื้อๆ"คิริน...คิรินไปเอาภาพนี้มาจากไหนกัน? หรือว่าคุณให้คนติดตามลินดางั้นหรอ"หญิงสาวรีบเลื่อนหน้าจอลงเพื่อมองหาข้อความอธิบาย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า...ไม่มีคำด่าทอ ไม่มีคำถาม ไม่มีอะรไปนอกจาก มีเพียงรูปถ่ายใบนั้นใบเดียวส่งมาจากประธานหนุ่ม!แต่แล้ว..

แสงไฟนีออนยามค่ำคืนของท่าเรือ VIP คลองสาน สะท้อนผิวน้ำเจ้าพระยาเป็นประกายวิบวับ ลมพัดเย็นสบายโชยปะทะใบหน้าสวยเฉี่ยวของ ลินดาที่ก้าวลงมาจากรถหรูในชุดเดรสสายเดี่ยวสีเพลิงโชว์เรือนร่างเซ็กซี่ รอยยิ้มย่ามใจยังคงติดอยู่บนริมฝีปากหลังจากโดนผู้เป็นพ่ออัดอารมณ์ใส่เมื่อช่วงหัวค่ำ ความอัดอั้นและอีโก้ที่อยากเอาชนะคิรินดึงดันให้เธอพาตัวเองมาตามคำนัดของ ฌอนชายหนุ่มเพลย์บอยลุคเนี้ยบที่ยืนรอส่งรอยยิ้มหว่านเสน่ห์อยู่บนเรือยอชต์ลำหรู"คุณลินดาคืนนี้สวยจนผมแทบหยุดหายใจเลยครับ" ฌอนเอ่ยคำหวาน ยื่นมือหนาไปรับมือเรียวบางของไฮโซสาวขึ้นเรือ ก่อนจะแกล้งก้มลงบรรจงจูบเบา ๆ บนหลังมืออย่างละเมียดละไม"คุณฌอนก็ปากหวานไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" ลินดาลากเสียงอ่อน ส่งสายตาท้าทายและเคลิบเคลิ้มไปให้ตลอดทั้งคืนบนเรือยอชต์ส่วนตัว เสียงหัวเราะและคำสรรเสริญเยินยอของฌอนดังก้องแข่งกับเสียงเพลงคลอเบาๆลินดาใช้เครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ดับความอึดอัดในใจ หล่อนยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสโอบกอด การจับมือ และช็อตเด็ดที่ฌอนแกล้งก้มลงกระซิบชิดใบหูจนดูเหมือนกำลังโอบจูบกันอย่างซาบซึ้งทว่า... เบื้องหลังเงามืดริมฝั่งท่าเรือ แสงแฟลชจากกล้องเลนส์