All Chapters of ดอกร่าน...บานฉ่ำ: Chapter 1 - Chapter 10

“เค้าจะสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยให้ได้...”น้ำเสียงของชลธีแผ่วเบาคล้ายพึมพำกับตัวเอง ทว่ามันกลับหนักแน่นราวกับจารึกลงบนแผ่นดินที่เขาเติบโตมา แววตาที่เคยอ่อนโยนตามประสาเด็กหนุ่มบัดนี้ฉายโรจน์ด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น เขาทอดสายตาไปยังเส้นขอบฟ้าที่ไกลสุดตา ราวกับมองเห็นเครื่องแบบอันทรงเกียรติที่เขาฝันจะคว้ามาครอง“เค้าจะทำให้ตัวเองภูมิใจ... ตัวเองจะได้เป็น ‘คุณนาย’ ของนายทหารคนนี้ให้ได้ คอยดูนะ”ชายหนุ่มหันมาสบตาเด็กสาวที่นั่งเคียงกัน แสงสีทองจากอาทิตย์อัสดงที่กำลังลาลับขอบฟ้าตกกระทบบนผิวน้ำในลำห้วย เกิดเป็นประกายระยิบระยับล้อไปกับแววตาแน่วแน่ของเขา ลมเย็นชายทุ่งหอบเอาสัจจะวาจานั้นลอยล่องไปไกลแสนไกล โดยมีผืนน้ำและขุนเขาเป็นพยานรักที่เงียบงัน“เค้าถือว่านี่คือคำสัญญาที่ตัวเองให้ไว้กับเค้านะ” พิมพิกายิ้มบาง พวงแก้มซับสีระเรื่อรับกับแสงแดดยามเย็น เธอไม่ได้ตอบรับด้วยท่าทีตื่นเต้น หากแต่ใช้สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นแทนคำล้านคำสองร่างขยับเข้าหากันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น แผ่นหลังพิงแนบกับลำต้นสากระคายของต้นมะรื่นใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านท้าทายกาลเวลา ใบหนาเบื้องบนสั่นไหวตามแรงลมส่งเสียง ซ่า...ซ่า...

“ซี้ดดด... อูยยย... ดีจัง... ซี้ดดด...”เสียงครางกระเส่าแผ่วเบาที่ลอดออกมานั้นคมชัดบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของพิมพิกา ราวกับคมมีดที่กรีดผ่านอากาศอันเงียบสงบ เด็กสาวที่กำลังจะก้าวผ่านหน้าห้องน้ำเพื่อไปยังครัวหลังบ้านถึงกับหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์ดำ หัวใจในอกรัวกระหน่ำเหมือนกลองศึกที่ตีระฆังเตือนถึงอันตรายที่แสนเย้ายวนเย็นวันศุกร์นี้ควรจะเป็นเหมือนทุกครั้ง คือวันที่เธอต้องหอบหิ้วกระเป๋ากลับบ้านนอกไปหาครอบครัวและรอคอยชลธีในวันอาทิตย์ ทว่านัดหมายของระริน—ไอดอลสาวผู้เปี่ยมเสน่ห์ที่อาสาจะพาเธอไปสัมผัสโลกกลางคืนในร้านอาหารกึ่งผับ—กลับเปลี่ยนวิถีชีวิตเดิมๆ ของเธอไปโดยสิ้นเชิง“อูยยย... จะถึงแล้ว... เร็วๆ... โอววว...”เสียงที่ดังซ้ำขึ้นมาอีกระลอกทำให้พิมพิกาหน้าร้อนวูบราวกับถูกไฟแผดเผา เธอไม่ใช่เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าต้นทางของเสียงนั้นคืออะไร เสียงเนื้อกระทบกันที่ดัง "ตั๊บ... ตั๊บ..." ผสานกับลมหายใจหอบถี่ พลุ่งพล่านไปด้วยตัณหา มันส่งกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วอณูผิวของสาวรุ่นจนสั่นสะท้านเจ๊รินกับเฮียเมธกำลัง... ความคิดนั้นหลุดออกมาเป็นเสียงพึมพำแผ่วเบา สัญชาตญาณ

พิมพิกาวิ่งถลันเข้าห้องนอนและกดล็อกประตูเสียงดัง แกรก ก่อนจะทรุดกายพิงบานไม้ที่กั้นเธอไว้จากโลกแห่งความจริง ร่างกายของเธอสั่นเทาเหมือนคนเป็นไข้ แต่มันไม่ใช่ไข้จากความเจ็บป่วย... มันคือพายุราคะที่พัดกระหน่ำจนเธอทุรนทุรายภาพการกระแทกกระทั้นของเมธีที่โถมเข้าใส่ร่างของระรินอย่างดุดันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับม้วนเทปเก่าที่ถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีวันจบสิ้น ทุกจังหวะที่ "แท่งลึงค์" ยาวใหญ่นั้นจมหายเข้าไปในร่องรักที่ฉ่ำแฉะ มันเหมือนกำลังทิ่มแทงเข้าสู่ความรู้สึกส่วนลึกของพิมพิกาจนเธอแทบจะเสียสติเด็กสาวทิ้งตัวลงนอนบนฟูกหนานุ่มบนเตียงเหล็กตัวเล็ก เสียงสปริงเตียงดังลั่นเตือนถึงความสั่นไหวในใจ เธอเพ่งมองเพดานห้องอย่างเลื่อนลอย แสงสลัวจากด้านนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ใบหน้าของเธอที่แดงก่ำดูน่าเกรงขามและเย้ายวนในเวลาเดียวกันความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกบีบบังคับให้มือน้อยๆ เริ่มทำงานอย่างไม่อาจขัดขืน เธอเลิกชายกระโปรงนักเรียนขึ้นมาจนกองอยู่เหนือเอว เผยให้เห็นเรียวขาขาวนวลที่บดเบียดเข้าหากันอย่างรัญจวน นิ้วเรียวเล็กสอดผ่านขอบอันเดอร์แวร์สีขาวสะอาดตาเข้าไปสัมผัสกับโหนกเนินที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด

พิมพิกาตกอยู่ในอาการตื่นตะลึงกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ความรัญจวนใจที่พลุ่งพล่านผสมปนเปไปกับความขวยเขินจนตัวสั่น สติสัมปชัญญะสั่งให้เธอเบนหน้าหนีจากภาพความหยาบโลนตรงหน้า ทว่าร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด จิตใต้สำนึกที่หิวโหยดึงรั้งให้เธอต้องเบิกตาจ้องมองการนัวเนียนั้นอย่างรัญจวนใจ เธอไม่สามารถละสายตาไปจากท่วงท่าที่เร่าร้อนนั้นได้เลย ราวกับภาพที่เบาะหลังคือตำรากามารมณ์เล่มจริงที่เธอกำลังศึกษาอย่างใจจดใจจ่อ“ถึงบ้านแล้วจ้ะ...”เสียงทุ้มต่ำของเมธิดังขึ้นเบาๆ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะปลุกเด็กสาวให้ตื่นจากภวังค์ฝันอันหวาบหวาม พิมพิกาสะดุ้งเฮือกหันกลับมามองคนขับด้วยอาการประหม่าอายในความเผลอไผลของตัวเองจนหน้าแดงก่ำ“ค่ะ...” เธอตอบรับแผ่วเบาคล้ายคนไร้สติ ก่อนจะอดใจไม่ไหวหันไปมองภาพเบื้องหลังอีกครั้ง ซึ่งบัดนี้ทั้งคู่ดูเหมือนจะผละออกจากกันแล้ว ระรินกำลังจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่เข้าทางด้วยท่วงท่าเยือกเย็น ก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มให้เธอราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเมื่อสักครู่“ถึงบ้านแล้วจ้ะพิม” ระรินเอ่ยซ้ำพร้อมรอยยิ้มละไม ทว่าพิมพิกาสังเกตเห็นอาการหน้าแดงซ่านและการหอบหายใจที่ยังคงถี่รัว

เสียงลูกบิดประตูหมุนดังคลิกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัดของยามวิกาล ชลธีสอดตัวเข้าไปในบ้านเช่าอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาระมัดระวังทุกฝีเท้าไม่ให้เกิดเสียงดังบนพื้นไม้ที่จะเป็นการรบกวนปรียานุชและสามีที่ควรจะพักผ่อนอยู่ชั้นบนในเวลาตีหนึ่งเช่นนี้เด็กหนุ่มทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกสีขาวขุ่นตัวเก่งภายในห้องพักส่วนตัวที่คับแคบ แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนให้เห็นใบหน้าคมสันที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบความมัน วันนี้เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพราะเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ลูกค้าที่ร้านอาหารหลั่งไหลมาไม่ขาดสายจนเขาต้องวิ่งวุ่นเสิร์ฟอาหารจนขาแทบขวิด ชลธียกมือหยาบใหญ่ที่กร้านจากการทำงานหนักขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวเหยียดทว่าริมฝีปากกลับระบายยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ“มึงจงภูมิใจเถอะธี... มึงอายุแค่นี้ มึงก็หาเงินส่งตัวเองเรียนได้แล้ว”เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เพื่อเติมพลังใจ ความเหนื่อยล้าทางกายกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความฝันที่จะเป็นนักเรียนเตรียมทหารและอนาคตที่เขาสัญญากับพิมพิกาไว้ ชลธีสลัดเสื้อผ้าชุดทำงานที่ชุ่มโชกไปด้วยกลิ่นเหงื่อและอาหารทิ้งไป เปลี่ยนมาพันผ้าขนหนูผืนบางรอ