Semua Bab ดอกร่าน...บานฉ่ำ: Bab 11 - Bab 20

ท่ามกลางแสงสลัวที่โอบล้อมโถงบ้านเช่าอันเงียบสงัด ชลธีรู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะของเขาถูกพัดพาไปกับกระแสลมแห่งความรัญจวนที่เชี่ยวกราก มือหนาที่เคยสั่นเทาด้วยความสับสน บัดนี้กลับค่อยๆ เคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณดิบที่ตื่นตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ เขาเลื่อนมือใหญ่ที่แสนอบอุ่นลากไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนนุ่มภายใต้ชุดนอนผ้าแพรเนื้อละเอียด ความลื่นไหลของเนื้อผ้าปะทะกับฝ่ามือหยาบกร้านสร้างความซ่านสยิวจนเขาต้องเผลอไผลโอบกอดตอบปรียานุชอย่างแผ่วเบาในคราวแรก ก่อนจะค่อยๆ กระชับวงแขนแกร่งรั้งร่างบอบบางนั้นให้เข้ามาแนบชิดกับอกผายอย่างเต็มรักทั้งคู่ยืนซบนิ่งงันอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน วินาทีนั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงนาฬิกาที่เคยดังติ๊กต่อกกลับจางหายไป แทนที่ด้วยเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นกระดอนออกมานอกทรวงอกของเด็กหนุ่ม ความรู้สึกเคารพนับถือที่มีต่อ "ครูสาว" ผู้สูงส่ง บัดนี้ถูกเปลวไฟแห่งกามารมณ์แผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความปรารถนาอันรุนแรงที่พุ่งพล่านไปตามกระแสเลือดชลธีซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ที่หอมกรุ่น เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังเตลิดไปไกล ทว่าสัมผัสจากทรวงอกนุ่มหยุ่นที่บ

เสียงครางกระเส่าทุ้มต่ำของศักดิ์ดังระงมก้องไปทั่วร้านซ่อมรถที่ปิดสนิท แข่งกับเสียงจ้วบจ้าบของการดูดดึงที่เร่งเร้าถี่กระชั้นดุจจังหวะกลองรบที่ตีโหมโรมรัน มันเป็นท่วงทำนองที่ดิบเถื่อนทว่ากลับทรงพลังอย่างมหาศาลในการปลุกเร้าสัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายสาว ดวงตากลมโตที่ปรือปรอยด้วยฤทธิ์เบียร์ของพิมพิกาบัดนี้เบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นเต้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวโครมครามจนแทบจะทะลุอกเสื้อ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามันช่างเร่าร้อน ท้าทาย และเย้ายวนใจเกินกว่าที่เด็กสาววัยใสอย่างเธอจะทานทนได้ เธอเพ่งมองดูการรุกรานในโพรงปากนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ ราวกับมันเป็นฉากรักที่แสนหวานและรัญจวนใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต“อูยยยย... ซี้ดดด...”พิมพิกาเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว เมื่อฝ่ามือหนาอันร้อนผ่าวของเมธีเริ่มบีบคลึงเต้างามที่กำลังเริ่มตั้งเต้าชูชันของเธออย่างหนักหน่วง ความเสียวซ่านที่แล่นริ้วจากยอดอกไปถึงกลางกายมันช่างถูกใจเธอเหลือหลาย มันเป็นความสุขสมที่ผ่อนคลายและรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่เธอแอบทำเองในห้องนอนเป็นไหนๆ ยิ่งยามที่เมธีก้มลงใช้จมูกโด่งคมซุกไซ้ระดมจูบไปตามซอกคอขาวผ่องของเธอ มันช่างหวานล้ำจนเธอรู้สึกเหมือนตัวล

เมธีโน้มตัวลงคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างของพิมพิกาให้โอบรัดรอบคอเขาไว้แน่น ก่อนจะชันกายขึ้นอุ้มเด็กสาวในท่าที่เธอยังมีท่อนเอ็นยักษ์ปักคาคาร่องรัก ขาเรียวงามทั้งสองข้างกระหวัดรัดเอวสอบของเมธีโดยสัญชาตญาณเพื่อให้ร่างกายทรงตัวอยู่ได้ พิมพิกาซบหน้าลงกับไหล่กว้างหอบหายใจรดต้นคอเขาอย่างคนหมดรูป“เฮียขอจัดให้น้องพิมเต็มอิ่มก่อนนะ” เมธีหันไปเปรยกับระรินที่ยังนั่งคาอยู่บนตักศักดิ์ น้าสาวพยักหน้ารับด้วยสายตาฉ่ำปรือที่เต็มไปด้วยความร่านร้อน พิมพิกามองภาพนั้นด้วยสติที่พร่าเลือน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ชะล้างความอับอายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกเติมเต็มด้วยสัมผัสอันดิบเถื่อนเมธีรวบอุ้มพิมพิกาเดินตรงไปยังห้องนอนเพียงห้องเดียวที่อยู่ถัดไป ท่วงท่า "ลิงอุ้มแตง" ทำให้ทุกย่างก้าวที่เมธีเดินส่งผลให้ท่อนเอ็นใหญ่ที่ฝังจมอยู่ภายในรูรักทิ่มแทงลึกเข้าหาจุดกระสันซ้ำๆ จนสุดก้าน“อูยยย... ซี้ดดด... เฮียขา... พิมตายแน่... ซี้ดดด!”เด็กสาวครางซี้ดตลอดทาง ร่างกายเกร็งลอยเป็นระยะยามที่ปลายยอดควยครูดผ่านผนังมดลูก ความเสียวแปลบปนรัญจวนทำเอาเธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเมธีจนแน่น เธอไม่เหลือความคิดจะยับยั้งชั่งใจอีกแ

แสงแดดสีทองแดงยามโพล้เพล้ที่ชาวบ้านเรียกขานกันว่า "ผีตากผ้าอ้อม" ทอดตัวลงฉาบไล้เหนือผืนน้ำกว้างใหญ่ของทะเลสาบ ย้อมทุกเกลียวคลื่นที่กระเพื่อมไหวให้กลายเป็นประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดมังกรสีส้มทองที่แหวกว่ายอยู่ใต้ผิวน้ำ สวนหย่อมขนาดมหึมาที่มีลักษณะเป็นแผ่นดินยื่นยาวออกไปกลางผืนน้ำสีมรกต กลายเป็นโอเอซิสของคนเมืองและจุดนัดพบสำคัญของเหล่าคนรักสุขภาพกลิ่นหญ้าตัดใหม่และไอเย็นจากน้ำพัดพามาปะทะใบหน้าของผู้คนที่มาทำกิจกรรมรอบเกาะ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นถนนลาดยางสม่ำเสมอของเหล่านักวิ่งจ๊อกกิ้ง ดังคลอไปกับเสียงดนตรีจังหวะเร้าใจจากลานเต้นแอโรบิกที่มีกลุ่มคนขยับร่างกายอย่างพร้อมเพรียงอยู่ไกลๆ บรรยากาศยามเย็นเช่นนี้คือภาพจำที่แสนสงบ ทว่าสำหรับชายหนุ่มคนหนึ่ง มันคือสนามฝึกซ้อมที่เต็มไปด้วยความคาดหวังชลธี ในชุดกีฬาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนเสื้อยืดแนบไปกับแผ่นหลังกว้างและลอนกล้ามเนื้อที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาอย่างดี เขาหยุดยืนอยู่ตรงริมเขื่อนคอนกรีต ลมหายใจยังคงหอบกระชั้นแต่สม่ำเสมอเป็นจังหวะจากการวิ่งต่อเนื่องถึง 10 รอบสนาม ชายหนุ่มยกเท้าขึ้นพาดบนราวเหล็กกั้นขอบตลิ่งที่กั้นระว่างทางเดินกับความชันของตลิ่

เมธีจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กสาวในชุดนักเรียนด้วยสายตาหวานเยิ้มจนปิดไม่มิด แสงสลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของม่านพลาสติกด้านหลังสะท้อนให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกำหนัด เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวเล็กของเธอเอาไว้ บีบกระชับเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลมและรุกรานในคราวเดียวกัน“เฮียทนรอให้ถึงอู่ไม่ไหวจริงๆ ... เฮียแค่อยากหาที่เงียบๆ นั่งคุยกับน้องพิมพ์สองต่อสองสักครู่ก่อนกลับน่ะ เราเข้าไปคุยกันข้างในห้องดีกว่านะคะ!”เขาพรั่งพรูคำหวานออกมาอย่างลื่นไหลประหนึ่งนักดนตรีที่กำลังบรรเลงเพลงกล่อมขวัญเหยื่อ มือหยาบใหญ่เลื่อนลูบไล้ไปตามหลังมือเนียนละเอียดของเธออย่างหลงใหล สัมผัสสากน้อยๆ จากง่ามนิ้วของเขาที่สอดแทรกเข้ามาทำให้พิมพิกาสั่นสะท้านไปทั้งตัวพิมพิกาไม่ได้ตอบโต้เป็นคำพูด เธอเพียงแต่ก้มหน้าลงจนคางชิดหน้าอกเพื่อหลบสายตาที่ร้อนแรงคู่นั้น ใบหน้าขาวนวลบัดนี้แดงซ่านไปด้วยเลือดฝาดที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่แก้มทั้งสองข้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวประหนึ่งกลองรบที่รัวกระหน่ำอยู่ภายในทรวงอก ความรู้สึกกลัวที่เคยมีในตอนแรกเริ่มถูกความวาบหวามเข้าครอบงำทีละน้อยจนสติของเธอเริ่มพร่าเลือนเมธีเห็นท่าทีขัดเขินนั้นแล้วก