When My Husband Chose His Ex のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 8

-Daisy-“Pwede ba akong makituloy sa apartment mo ngayong gabi, Rose?” Narinig ko ang bawat salitang iyon mula sa listening device na inilagay ko sa bulsa ng jacket ni Vince bago siya umalis ng office ko.Siya mismo ang may ideya ng set-up na iyon dahil gusto niyang patunayan na mali ako. Gusto niyang marinig ko mismo mula sa bibig ni Rose kung gaano siya nito kamahal.Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin noon na tatanggapin siya ni Rose kahit mawala ang lahat ng pera niya. At tinatawanan ko lang siya. Dahil kitang-kita ko sa mukha ng girlfriend niya na pera lang ang habol nito sa kanya, pero hindi niya iyon makita. Bonus na lang kay Rose na pogi siya at maganda ang katawan.Noong mga oras na iyon, nakaupo ako sa loob ng opisina ko. Nakapatong sa ibabaw ng mesa ko ang tambak na dokumentong naghihintay ng pirma ko, pero imbes na magtrabaho, nakasandal lang ako sa upuan at nakatutok sa bawat salitang namamagitan kina Rose at Vince sa listening device na nakasalpak sa tenga ko.Dahil ang

-Daisy-At sa unang pagkakataon mula noong ikasal kami, napagtanto kong hindi ko pa pala lubos na kilala ang lalaking mahimbing na natutulog sa tabi ko gabi-gabi. Dahil hindi ko man lang napansin na marami na pala siyang itinatago sa akin.Biglang sumikip ang pakiramdam ko at napahawak ako sa dibdib ko. Parang unti-unting lumiliit ang espasyong nakapaligid sa akin.Hindi pa naman ako sigurado kung niloloko niya talaga ako. Hindi pa. Pero sa tuwing sumasagi sa isip ko ang mansyon na nakita ko sa s0cial media, ang mga rosas, at ang bigla niyang pagpapalit ng password, ano pa ba ang dapat kong isipin? Isama pa ang gabing-gabi na niyang pag-uwi na hindi naman niya dati ginagawa.Napakagat-labi na lang ako at ramdam ko ang pagtakas ng isang luha mula sa aking mata, pero agad ko itong pinunasan.Hindi ko na kinaya ang emosyong gustong sumabog sa dibdib ko, kaya naman tahimik akong lumabas ng kuwarto at marahang isinara ang pinto sa likod ko.Pagbaba ko sa sala, madilim ang buong bahay. Iila

-Daisy-At dito na nga tuluyang bumigay ang lahat ng pagpipigil ko. Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko habang nakatitig sa batang masayang tumatawa sa harapan ko at buhat-buhat ng asawa ko. Ang laki na niya. Siguro ay nasa apat o limang taong gulang na siya.Ibig sabihin, limang taon na pala akong niloloko ni Vince. Limang taon na pala niyang pinagsasabay ang dalawang pamilya nang hindi ko alam.Bigla kong naalala ang araw na nawalan ako ng anak. Ang araw na sinabi ng doktor na malabong na akong magbuntis ulit dahil sa pagkasira ng uterus ko. Akala ko noon, iyon na ang pinakamadilim na araw ng buhay ko.Pero mali pala ako. Mas masakit pa palang malaman na habang wasak na wasak ako sa pagkawala ng anak namin, habang gabi-gabi akong umiiyak dahil sinisisi ko ang sarili ko, may iba na pala siyang binubuntis.Naalala ko pa ang mga salitang binitiwan niya habang yakap ako nang mahigpit sa ospital."It's okay, baby. Hindi natin kailangan ng anak. Ikaw lang ang gusto ko. Masaya na ako bas

-Daisy-Wala akong ganang kumain kaya naman isang slice lang ng tinapay at kalahating baso ng gatas ang pilit kong kinain bago ko kinuha ang susi ng kotse at umalis ng bahay.Ang una kong pinuntahan ay ang mansyon ni Rose.Tahimik akong naghintay sa loob ng sasakyan habang nakaparada sa hindi kalayuan. Halos tatlumpung minuto rin akong nagmasid-masid bago bumukas ang malaking pintuan ng mansyon at nakita kong lumabas na si Rose.Nakasuot siya ng simpleng cream-colored blouse at mahabang palda, pero hindi iyon nakabawas sa elegante niyang aura. Binilinan niya muna ang isang maid bago siya sumakay sa sasakyang naghihintay sa harapan ng bahay ng asawa ko.Nang umandar ang kotse niya, saka ko pa lamang pinaandar ang sarili kong sasakyan. Maingat ko siyang sinundan, at sinigurado kong may sapat na distansya sa pagitan namin upang hindi niya mapansing may nakabuntot sa kanya.Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan niya sa harap ng isang napakagandang bakery. Napakunot ang noo ko d