Chapter 02

-Daisy-

“Pwede ba akong makituloy sa apartment mo ngayong gabi, Rose?” Narinig ko ang bawat salitang iyon mula sa listening device na inilagay ko sa bulsa ng jacket ni Vince bago siya umalis ng office ko.

Siya mismo ang may ideya ng set-up na iyon dahil gusto niyang patunayan na mali ako. Gusto niyang marinig ko mismo mula sa bibig ni Rose kung gaano siya nito kamahal.

Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin noon na tatanggapin siya ni Rose kahit mawala ang lahat ng pera niya. At tinatawanan ko lang siya. Dahil kitang-kita ko sa mukha ng girlfriend niya na pera lang ang habol nito sa kanya, pero hindi niya iyon makita. Bonus na lang kay Rose na pogi siya at maganda ang katawan.

Noong mga oras na iyon, nakaupo ako sa loob ng opisina ko. Nakapatong sa ibabaw ng mesa ko ang tambak na dokumentong naghihintay ng pirma ko, pero imbes na magtrabaho, nakasandal lang ako sa upuan at nakatutok sa bawat salitang namamagitan kina Rose at Vince sa listening device na nakasalpak sa tenga ko.

Dahil ang resulta ng maliit na eksperimento na ito ang magdedesisyon kung sino ang mananalo sa aming dalawa.

Kapag iniwan ni Rose si Vince, wala nang dahilan pa para ma-delay ang arranged marriage namin. Matutuloy na rin sa wakas ang pagsasanib pwersa ng Madrigal Industries at Lawrence Group, at lalo pang lalakas ang kapangyarihan ng aming mga pamilya.

Titira kami sa iisang bubong bilang mag-asawa, pero sa papel nga lang dahil hindi naman namin mahal ang isa’t isa.

Napagkasunduan kasi naming magkahiwalay kami ng kuwarto at magkahiwalay din ng buhay. Magpapanggap lang kaming perpektong mag-asawa tuwing bibisita ang aming mga magulang sa bahay.

At kumbinsido akong kapag iniwan talaga si Vince ni Rose dahil sa pagkawala ng pera nito, darating ang araw na matatauhan din siya. Dahil walang lalaking patuloy na mamahalin ang babaeng iniwan siya sa pinakamababang yugto ng buhay niya.

“I’m sorry, Vince...” mahinang sambit ni Rose.

Kahit sa recording pa lang, naririnig ko na ang distansya sa boses ni Rose. At doon pa lang, alam kong talo na si Vince sa pustahan namin.

“I’m sorry, pero hindi ka pwedeng makituloy sa apartment ko. Masyado nang masikip doon, at saka napakaliit lang ng kwarto ko. I mean, baka hindi ka sanay.”

Dahan-dahang sumilay ang isang kuntentong ngiti sa aking mga labi. Mukhang matatalo nga si Vince ah. Ang bilis umayaw ni Rose.

“It’s okay, really,” narinig kong sagot ni Vince. “Kahit saan ako matulog, ayos lang. Isang gabi lang naman. You’re my girlfriend, Rose. Alam kong tutulungan mo ako. Wala na akong ibang mapuntahan, please...”

“Sorry talaga, Vince. Pero hindi talaga kita pwedeng patuluyin sa boarding house ko.” Mas matatag na ang pagtanggi niya sa pagkakataong iyon, dahilan para lalo pang umangat ang sulok ng aking mga labi. “Alam mo sa tingin ko, mas mabuti pa sigurong kalimutan mo na lang ako.”

Nagkaroon ng nakakabinging katahimikan bago muling nagsalita si Rose, at halos mapangisi ako sa pananabik.

“Sa totoo lang, hindi pa ako handa sa isang relasyon. Nahihiya lang akong sabihin sa’yo dati, pero sa tingin ko masyado pa akong bata para sa mga ganitong bagay, kaya mas mabuti pa sigurong tigilan mo na ang pagpunta rito.”

Pinigilan ko ang sarili kong matawa. Napakagandang dahilan. Bilib na talaga ako sa babaeng ito. Ang dami-dami pang sinasabi. Ayaw na lang diretsahin si Vince na ayaw na niya dito dahil wala na siyang pera.

Eh di tama nga ang hinala ko. She’s nothing but a gold-digger b!tch!

Pero hindi naman talaga siya nagsisinungaling dahil bata pa naman talaga siya. I think nineteen years old pa lang siya, kung tama ang pagkakatanda ko. Pero kahit ganoon pa man, hindi ko pa rin maiwasang isipin na pera lang talaga ang habol niya kay Vince simula pa noong una, at napatunayan ko ‘yan ngayon habang nakikinig sa pag-uusap nila.

Bagama’t hindi ko rin naman siya lubusang masisisi dahil ulila na siya at walang ibang maaasahan kundi ang sarili niya lang. Hindi rin siya nakapagtapos ng college, at sa murang edad ay napilitan na siyang magtrabaho para mabuhay ang kanyang sarili.

Marahil, tinuruan lang siya ng buhay na hindi sapat ang pag-ibig para punan ang kumakalam na sikmura. Kaya niya sinagot si Vince.

Pero aaminin ko, matalino si Rose. Pinili niyang makipagrelasyon sa isang bilyonaryo. At mas matalino pa sana siya kung hindi siya naniwala agad na mahirap na si Vince.

Sa totoo lang, kung may taong wala nang silbi sa buhay ko o wala nang maitutulong sa akin, lalo na pagdating sa problema sa pera, malamang iiwanan ko rin siya kagaya ng ginagawa ngayon ni Rose. Pero kung totoong mahal niya si Vince, bakit naman niya ito iiwanan dahil lang nawala ang lahat ng mayroon siya?

Kung ako sa kanya, siyempre mas pipiliin kong maghirap kasama siya. Sasamahan ko siyang harapin ang bawat pagsubok, at sabay kaming babangon kapag naging maayos na ulit ang lahat. Para sa akin, iyon ang tunay na kahulugan ng pagmamahal.

Pero mukhang iba ang pananaw ni Rose. Malamang ay nagpapakapraktikal lang talaga siya. Pero mali pa rin eh. Siguradong magsisisi siya kapag nalaman niyang nagpapanggap lang si Vince na mahirap.

“So you're breaking up with me because I'm already poor?” hindi makapaniwalang tanong ni Vince.

Napangisi ulit ako nang marinig ang tanong ni Vince sa kanya. Nasaan na ang kumpiyansa mo ngayon ha, Vince Lawrence? Nasaan na ang yabang mo? Akala ko ba, mahal na mahal ka ng girlfriend mo? Iyon pala, mahal niya lang ang pera mo.

“I’m sorry, Vince. Let’s break up.” Iyon ang huling mga salitang narinig ko mula kay Rose.

Pagkatapos noon, biglang naputol ang koneksyon.

Marahil ay pinatay na ni Vince ang listening device dahil hindi niya matanggap na narinig ko ang bawat salitang binitiwan ng babaeng ipinaglalaban niya. Mukhang nahiya sa akin ang loko.

Kinabukasan, hindi siya nagpakita sa akin. Hindi rin siya tumawag o kahit isang text message man lang ay wala. Hindi ko naman ito masyadong binigyang-pansin dahil alam kong nasasaktan pa rin siya sa paghihiwalay nila ni Rose.

Siguro ngayon ay nagsisisi na siya kung bakit siya nakipagpustahan sa akin.

Nong mga sumunod na araw, nalaman kong bumalik pa pala si Vince sa bakery at nagtangka ulit kausapin si Rose. Mukhang umaasa siyang makakausap muli niya ito at baka sakaling maayos pa nila ang kanilang relasyon. Siguro ay aamin na si Vince na isang pustahan lang ang lahat at hindi totoong naghihirap siya.

Pero huli na siya dahil nalaman niyang nag-resign na pala si Rose sa trabaho nito at walang nakakaalam kung saan ito nagpunta. Para itong bulang naglaho na lang at walang iniwang bakas. Ni hindi man lang nagsabi kay Vince kung saan ito pupunta.