All Chapters of ร่ายรักเหนือผืนทราย : Chapter 101 - Chapter 110

“คุณหนูไม่เคยโกรธนายท่านเลย วันที่มีข่าวออกมาว่านายท่านถูกลอบทำร้ายหาตัวไม่พบ คุณหนูช็อกจนเกือบตกเลือดต้องเข้าโรงพยาบาล กว่าเธอจะผ่านมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ยังรอว่าจะมีปาฏิหาริย์ให้นายท่านกลับมา”อามีนก้มหน้าปาดน้ำตา ความอัดอั้นที่อดทนมาทั้งหมดหลั่งไหลออกมา อยากจะเอ่ยถามอันวารว่าทำกับคุณหนูของเธอได้อย่างไร ทำไมถึงใจร้ายได้มากมายขนาดนี้“เล่าต่อสิ” อันวารเอ่ยถามอย่างสงบ โดยไม่รู้เลยว่าคนที่บอกว่าจะงีบหลับกลางวันกำลังร่ำร้องด้วยหัวใจที่เจ็บปวดยิ่งกว่า“อามีนสงสารคุณหนู มาถึงที่นี่ใหม่ ๆ อากาศก็ไม่คุ้น ไม่สบายก็กินยามั่ว ๆ ไม่ได้ กลางวันแพ้ท้อง กลางคืนนอนร้องไห้เป็นห่วงนายท่าน พอท้องโตไปไหนก็ลำบาก หลังก็ปวด เท้าก็บวม บางวันเป็นตะคริวปวดจนร้องไห้ อาหารก็ต้องระวังกินตามใจตัวเองไม่ได้”ซัลวาแตะที่แขนของอามีนเพื่อเตือนสติ เพราะน้ำเสียงของเธอเริ่มดังและดูคล้ายกำลังต่อว่าองค์กษัตริย์ แต่อามีนกลับปัดมือของซัลวาออกอย่างไม่ไยดี “ปล่อยให้อามีนพูดเถอะ” อันวารเอ่ย“คุณหนูเสียใจจนช็อก เป็นอันตรายทั้งแม่ทั้งลูก เสียใจแทบจะตายตามนายท่านไป แต่นายท่านปลอดภัยดีกลับไม่ติดต่อมาทั้งที่รู้ว่าพวกเราอยู่ไห

“หิวไหมครับ” ชารีฟเอ่ยถาม“หิวสิ เราลงเครื่องที่สนามบินตั้งแต่สิบโมง จนตอนนี้สามทุ่มแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้องนอกจากน้ำเปล่า”มิหนำซ้ำยังเป็นน้ำเปล่าที่อามีนแอบนำมาให้โดยที่ซีรีนไม่อนุญาตเสียด้วย ชารีฟใช้นิ้วเขี่ยที่หางคิ้วตัวเอง ไม่อยากเชื่อเลยว่านั่นคือคุณนายที่นายท่านพูดอะไร ดุอะไรก็ทำตาม ทั้งกลัวนายท่านจะโกรธไปหมด แต่ตอนนี้อย่าว่าแต่กลัวนายท่านไม่พอใจ ไล่นายท่านออกจากบ้านให้มานั่งตบยุงก็ทำแล้ว“ใครจะไปคิดว่าคุณนายที่แสนจะอ่อนโยนนุ่มนิ่ม เวลาโกรธจะเป็นแบบนี้ ขนาดน้ำแก้วเดียวก็ไม่ให้”ซัลวาได้แต่ภาวนาขออย่าให้อามีนเอานิสัยนี้ของซีรีนมาใช้เลย หากจะหยิบนิสัยอะไรมา ขอให้เป็นความบอบบางอ่อนโยนของพระชายาคงจะดีกว่า นี่แหละเขาถึงบอกว่าสุดทางของความอ่อนนุ่มก็คือความแข็งแกร่ง“วันนี้ซีรีนแกล้งไม่เห็นฉันทั้งวัน คำแรกที่ยอมคุยด้วยก็คือไล่ฉัน ได้ไงกัน บ้านนี้ฉันเป็นคนซื้อนะ”“นายท่านกล้าไปทวงสิทธิ์ไหมครับ” ชารีฟถามเสียงเรียบพร้อมส่งบางสิ่งให้อันวาร “ไม่กล้า” อันวารช้อนสายตามองหน้าองครักษ์คนสนิท ทำไมปกติก็เป็นคนฉลาด วันนี้ถึงได้ถามอะไรที่ไม่ควรถาม ในเวลาแบบนี้ขืนไปอ้างสิทธิ์หรือใช้อำนาจ นอกจากจะ

“สู้ ๆ นะคะ...เป็นมุก มุกก็โกรธค่ะ”พลังบวกเชิงลบจากคุณหมอคล้ายว่าจะช่วยอะไรได้มากแต่ช่วยอะไรไม่ได้เลย อันวารไม่อยากทำให้ซีรีนต้องหงุดหงิดอีก เพราะเกรงว่าจะกระทบทั้งแม่และลูกจึงเลือกนั่งเงียบ ๆ มองเธอกินมื้อเช้าไปเรื่อย ๆ ดีกว่า อย่างน้อย ๆ เธอก็ยังไม่เอ่ยไล่ให้ออกห่าง “คุณหมอ น้ำเต้าหู้นี่อร่อยจัง ไม่หวานมากซีรีนชอบค่ะ”อามีนกำลังจะเอ่ยตอบว่าเป็นของนายท่าน แต่มุกตาภาสะกิดเธอเอาไว้ ปล่อยให้ซีรีนเข้าใจแบบนั้นไปก่อน เพราะถ้าบอกว่าเป็นของอันวารเธอคงไม่กินต่อ คงเสียใจทั้งคนให้และคนรับ ดีไม่ดีจะพาลหงุดหงิดไล่อันวารออกไปจากบ้านอีก“นายท่านหิวไหมครับ”“ไม่ละ” เพราะเพิ่งกิน MER ไปสองแท่ง อันวารเก็บประโยคหลังเอาไว้ในใจ แล้วมองคนที่นั่งกินจนแก้มป่องอยู่ที่โต๊ะอาหาร ซีรีนหน้าบึ้งขึ้นทันที จากนั้นก็ลุกขึ้นกวาดเอาของบนโต๊ะเข้ามากอดไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว เธอจัดการเก็บอาหารเข้าตู้เย็นทั้งหมด ไม่ยอมให้อันวารได้กินสักชิ้น เขาเดินตามเธอมาเพราะเป็นห่วงจึงหยิบกล่องเก็บอาหารที่อยู่ด้านบนของชั้นเก็บของลงมาให้“เดี๋ยวล้ม”“รบกวนท่านออกให้ห่างฉันด้วยค่ะ ไกลเท่าไรยิ่งดี”“เมื่อวานได้ยินว่าจะไ

เขาบอกว่ามาเพราะเธอและลูกอยู่ที่นี่และอีกไม่กี่วันเธอก็จะถึงกำหนดคลอด อีกทั้งในช่วงสองสัปดาห์สุดท้ายก็เป็นช่วงที่ต้องเฝ้าระวัง แต่เขาก็เลือกจะจากไป ซีรีนไม่เอ่ยถามสิ่งใด ความน้อยใจเสียใจเป็นทุนเดิมถูกทับถมเพิ่มเติมมากขึ้น เธอแกะมือเขาออกจากตัวเอง แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่อันวารกลับไม่ยอม เขายังนั่งคุกเข่าข้างเก้าอี้กอดเธอเอาไว้ แนบใบหน้ากับท้องกลม ๆ ของซีรีน กำปั้นน้อย ๆ ทุบลงที่หลังของอันวาร เธอเคยทำแบบนี้และเขาก็เคยบอกว่าทำร้ายร่างกายเจ้าชายเป็นโทษสถานหนัก ซีรีนไม่กลัวแล้ว...วันนั้นเป็นเพียงเจ้าชาย แต่วันนี้เป็นองค์กษัตริย์“ฉันทำร้ายร่างกายองค์กษัตริย์ลงโทษสิคะ สั่งประหารสิคะ”“ไม่ ต่อให้เอาแส้มาฟาดเธอก็ไม่มีโทษ ไม่ต้องรับโทษอะไรทั้งนั้น พี่เป็นกษัตริย์ของประชาชน แต่พี่เป็นสามีเธอเป็นพ่อของลูกเรา พี่เป็นแค่นี้”“อย่าทำแบบนี้เพคะองค์อันวาร หากใครมาพบเข้าคงไม่ดีนัก เกียรติของพระองค์นั้นสูงส่งและยิ่งใหญ่เหนือผู้ใดในดูบีอา ทูลเชิญเสด็จกลับเถอะเพคะ”เขาไม่ได้อยากจากเธอกับลูกไป แต่ซีรีนกับลูกยังกลับดูบีอาตอนนี้ไม่ได้ สถานการณ์ที่นั่นหากมองจากคนภายนอกทุกอย่างสงบสุข แต่นี่ผ่านไปไม่กี่เดือน

ทางด้านมุกตาภาที่ยืนมองรถเคลื่อนที่ออกไปจนลับตาก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก มนุษย์หินซื่อบื้อนี้ไม่รู้อะไรเอาซะเลย เธอมองของที่อยู่ในมือ มันมีกระดาษแผ่นหนึ่งแนบเอาไว้ มุกตาภาเปิดมันออกด้านในมีข้อความภาษาอังกฤษที่เธออ่านจับใจความได้ว่าMRE ไม่ฉุกเฉินก็กินได้ อย่าทำงานจนลืมกินข้าวนะครับ เอามันติดตัวไว้บ้างเวลาหิวจะได้กิน แล้วจะกลับมาทะเลาะด้วยครับ...ชารีฟ“ดอกไม้ไม่เหมาะกับฉันจริง ๆ ค่ะ อาหารแท่งนี่แหละคู่ควรที่สุด”เสียงรถยนต์ที่ไม่คุ้นหูแล่นเข้ามาในบริเวณบ้าน จะบอกว่าเป็นรถของคุณตาคุณยายก็ไม่ใช่ ทำให้อามีนต้องลุกขึ้นไปดูให้รู้ชัด คนที่ก้าวออกมาจากคือซัลวาที่หายหน้าไปตั้งแต่เช้า อามีนที่เพิ่งจะหายงอนซัลวายิ้มกว้างรอรับ“พี่เอารถใครมาขับ แล้วหายไปไหนมา คุณหนูให้อามีนเตรียมมื้อเที่ยงให้พี่แต่หาพี่ไม่เจอ”“ไปทำตามคำสั่งนายท่านน่ะ”“นายท่านให้ทำอะไรเหรอ”ซัลวาหันกลับไปมองรถยนต์ป้ายแดงที่ตัวเองเพิ่งขับเข้ามาจอดแล้วบอกกับอามีน“นี่ไง...ไม่ค่อยชินกับพวงมาลัยขวาสักเท่าไรแต่ก็พอไหว”“รถของใครเหรอซัลวา” ซีรีนเดินตามออกมา เพราะเธอเองก็ข้องใจ ปกติบ้านนี้ก็มีแค่รถคุณหมอ นาน ๆ ครั้งคุณตาคุณยายถึงจะแวะ