Pamahiin

Bata pa lamang si Niahmn crush na ang naramdaman niya para sa bestfriend ng Kuya Ivan niya na si Marcus. Ngunit bukod sa age gap nilang dalawa. Marami din itong katangian na wala siya. Matalino kasi ito kumpara sa kanya na masaya nang sumabit sa exam. Active din ito sa sports hindi katulad niyang lampa. For her, Marcus is the perfect boyfriend and hubby in the future. Kaya itinago niya ang kanyang nararamdaman ng ilang taon. Hanggang isang araw, bigla na lang itong umalis at hindi man lang nagpaalam sa kanya. Naging kuntento na lamang siya na makita ito sa video call at habang hinihintay niya ito ay ginawa niya ang lahat upang maging karapatdapat siya kay Marcus balang araw. Limang taon ang lumipas nalaman na lamang niyang limang taon na din pala itong kasal kay Railey. Nadurog ang puso ni Niahm at naging resulto nito ay na-aksidente siya at nawalan ng ala-ala. Ngunit paano kung bumalik si Marcus na bitbit ang ala-alang yun at ipaglaban siya? Magagawa kaya ng puso ni Niahm ang ma-alala muli ang lalaking sa murang edad ay pinakamamahal na niya? Kung may ibang lalaki nang nagugustuhan ang puso ni Niahm?

May pangit na mukha ng isinilang si Banjo Canoy. Makakapal na mga kilay, maitim at busargang mga labi at ang pisngi ay tinadtad ng pimples. Kaya sa kanyang kabataan siya ay tinawag na Mamaw or pinaiklig Halimaw. A face that only a mother can love. Dahil sa itsura ay nilait siya ng mga tao. Ngunit ang mas masakit ay hinamak at pinagtawanan siya ng babaeng kanyang minahal. Naitanong tuloy niya sa sarili kung bakit siya nasasaktan at nag-durusa gayong wala naman siyang nagawang mali. Hindi naman niya ginustong isilang na pangit. Okay lang sana ang magdusa kung may nagawa siyang kasalanan kaya’t nausal niya ang mga katagang, “Pahiram na lang sana ng kasalanan” upang justified naman ang sakit. Ngunit nang mag-iba ang takbo ng kanyang kanyang buhay at hinangaan at kinabaliwan na siya ng halos lahat ng babae ay unti-unti na niyang pinakawalan ang poot sa kanyang dibdib. Ang galit na naipon dahil sa panlalait sa kanya noon ay tila apoy na tutupok sa mga nang-api at nanlibak sa kanya lalo na ang babaeng dumurog sa kanyang puso. It’s payback time. Sila naman ang luluha sa kanyang mga bisig.

Naging masalimuot ang kanyang buhay matapos siyang i-kasal. Matapos siyang makakuha ng kapangyarihan, parehong lumuhod sa harap niya ang kanyang biyenan at hipag. “Huwag mong iwanan ang anak ko,” pagmamakaawa ng kanyang biyenan. Sabi naman ng kanyang hipag, “Bayaw, ako’y nagkamali…”

“Pipay!” galit na sigaw ng aking madrasta mula sa kanyang silid habang abala sa pag-aayos ng kanyang mukha. Halos magputok ang ugat sa kanyang leeg, na para bang ako ang dahilan ng lahat ng problema niya sa buhay. “Bakit po, Madam?” mahinahon kong sagot habang tuloy sa paglalampaso ng sahig. “Madam”—iyon ang itinawag niya sa akin mula pa noong una, at dahil sa takot, hindi ko na rin inusisa kung bakit. Ako nga pala si Piazza Fontana Vega, o mas kilala bilang Pipay. Dalawampu’t dalawang taong gulang na ako, ngunit hanggang Grade 5 lang ang naabot ko. Natigil ako sa pag-aaral noong mag-asawa muli ang aking ama. Simula noon, naging parang alipin na ako ng aking madrasta. Araw-araw, pareho lang ang eksena sa bahay. Ako ang gumagawa ng lahat ng gawain habang si Madam at ang kanyang anak na si Claire ay nag-e-enjoy sa luho ng buhay. Pero kahit ganoon, may lihim akong pangarap. Minsan, sa mga tahimik na gabi, iniisip ko kung darating ba ang araw na makakawala ako sa ganitong sitwasyon. “PIPAY!” muling sigaw ng aking madrasta, na tila mas nagiging galit pa. Agad kong iniwan ang mop at tumakbo sa kanyang kwarto. Kailangan kong magmadali. Kapag natagalan ako, mas matindi ang parusa. “Madam, may kailangan po ba kayo?” magalang kong tanong sa aking Madrasta. "Bakit ba ang bagal mong kumilos? HETO! Labhan mo pati ang damit ng anak ko!” sigaw niya, sabay hagis sa akin ng maruruming damit. Tumama ito sa aking mukha, pero wala akong nagawa kundi damputin ang mga ito. “Opo, Madam,” sagot ko, habang pinipigil ang pagbagsak ng luha.

Hindi sukat akalain ni Marisse na dahil sa isang pangyayari ay magbabago ang pananaw niya sa buhay . Kung kaylan pinili niya ang magpakatino ay saka naman niya malalaman na puro lang pagkukunwari ang pinakita at pinaramdam ng taong nagkakaroon na ng puwang sa kaniyang puso. Makakaya ba niya ang magpakabait para lang mahalin nito o babalik ang dating siya na inaayawan ng lahat?

Minsan dumadating sa atin ang isang pagsubok na hindi natin inaasahan. Iyong tipo na ngayon ay masaya ka pero hindi mo alam na may kalakip 'yon na kalungkutan. Kagaya na lang ni Devi na gusto lang naman maranasan ang magmahal at mahalin. Akala niya ay magiging masaya na siya ng tuluyan. Pero hindi niya inaakala na maagang kukunin ang taong nagparamdam sa kanya ng tunay na pagmamahal. Paano niya haharapin ang bukas kung wala na ang taong nakasanayan niya? Makakamove on pa ba siya sa sakit ng kahapon? Kaya niya pa kayang magmahal muli sa ikalawang pagkakataon?