อาบิส

ผืนปากหลุมลึกของ 'อาบิส' ไม่ได้มีแค่พื้นดินกับแสง—มันขับเคลื่อนด้วยคนไม่กี่คนที่ฉันรู้สึกผูกพันจนแทบหายใจไม่ออก

ริโกะ เป็นเสมือนแรงขับของเรื่อง เธอเป็นเด็กสาวที่โตมากับความเชื่อมโยงแบบเรียบง่ายแต่หนักแน่นต่อแม่ที่หายตัวไป เธออยากเป็น White Whistle เหมือนแม่แต่ความมุ่งมั่นของริโกะไม่ใช่แค่ความทะเยอทะยานเชิงอาชีพ มันเป็นการตามหาเงาของครอบครัวและคำตอบที่ทำให้เธอก้าวลงไปเรื่อย ๆ ฉันชอบวิธีที่ริโกะยังคงมีความอ่อนโยนแม้จะเผชิญกับความโหดร้ายของชั้นต่าง ๆ ของปากหลุม ความเป็นผู้เล่าเรื่องของเธอทำให้เราเข้าใจว่าการผจญภัยไม่ใช่แค่การค้นพบ แต่เป็นการยืนหยัด

เร็ก (Reg) ทำให้โครงเรื่องมีมิติทางวิทยาศาสตร์และความสุขุม เขาเป็นเครื่องจักรที่มีหัวใจ—คำพูดนี้อาจฟังดูคลาสสิก แต่เร็กคือสมการของความลึกลับ: พลังยิงอันทรงพลัง ความทรงจำที่ขาดหาย และความจงรักที่เติบโตทีละน้อยระหว่างเขากับริโกะ ฉันชอบฉากที่เร็กแสดงสัญชาตญาณปกป้องแบบเงียบ ๆ ซึ่งสะท้อนความเป็นหุ่นยนต์ที่เริ่มเข้าใจค่าแห่งความเป็นมนุษย์

นานาชิ และมิตตี้เป็นส่วนที่ทิ่มแทงใจมากกว่าใคร นานาชิเป็นผู้รอดชีวิตที่ฉลาดและขมขื่น มีความรู้ด้านชีววิทยาของปากหลุมจนกลายเป็นไกด์ชั้นยอดให้ริโกะกับเร็ก ส่วนมิตตี้—เรื่องราวของเธอเป็นบทสะท้อนความโหดร้ายของการทดลองทางวิทยาศาสตร์ในโลกนี้ การสูญเสียและการเสียสละของมิตตี้ทำให้ฉันเข้าใจว่าความน่าสงสารของโลกนี้ไม่ได้มาในรูปแบบเดียวกันเสมอไป นอกจากนี้ยังมีตัวละครอย่างพรุนชก้า (Prushka) ซึ่งมีบทบาทสั้นแต่ทรงพลังในการแสดงด้านมนุษยธรรมและผลกระทบทางจิตใจที่ตัวละครหลักต้องเผชิญ

โดยรวมแล้วฉันมองว่าตัวละครหลักใน 'อาบิส' ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเป็นฮีโร่อย่างเดียว แต่เพื่อทดสอบกันและกัน รวมทั้งทดสอบคนดูด้วย การผสมระหว่างความไร้เดียงสา ความแกร่ง และความเจ็บปวดทำให้แต่ละคนมีบทบาทที่ชัดเจนและส่งผลต่อโทนเรื่องอย่างไม่อาจเลี่ยงได้

การเดินทางของ 'อาบิส' ในเวอร์ชันอนิเมะและภาพยนตร์สิ้นสุดที่จุดที่ทั้งน่าหวาดเสียวและเปิดกว้าง — มันไม่ใช่การปิดประตูแบบชัดเจน แต่เป็นการดันให้เราก้าวต่อไปพร้อมคำถามมากมาย ที่ฉันประทับใจที่สุดคือฉากในอาร์คของ Bondrewd ที่เปลี่ยนโทนจากความอยากรู้อยากเห็นเป็นความโหดร้ายทางจริยธรรมอย่างฉับพลัน คนดูได้เห็นการเสียสละของตัวละคร เด็กๆ ถูกดึงเข้าไปในการทดลองที่ทำให้ใจสลาย และมีการแลกเปลี่ยนที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ ฉากอำลาและการสูญเสียอย่างของ Prushka กับการตัดสินใจของ Nanachi/Reg/Riko ทำให้ฉากจบของหนังกลายเป็นจังหวะที่หนักแน่น — มันจบตรงที่ทีมงานยังเดินหน้าลงลึกต่อไป แต่สิ่งที่ค้นพบและผลกระทบต่อจิตใจของตัวละครยังคงติดตาเรา

ในแง่ของมังงะ เรื่องยังไม่จบ และมีชั้นลึกกับตัวละครใหม่ๆ เปิดเผยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ฉันรู้สึกว่าผลงานกำลังเลื่อนจากเรื่องราวการผจญภัยไปสู่การสำรวจต้นตอและผลลัพธ์ของการลงไปลึกๆ มากขึ้น ความลึกลับเกี่ยวกับต้นกำเนิดของ 'อาบิส' ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตกับคำสาป และเรื่องราวของ Lyza ยังคงเป็นปมสำคัญที่ต้องคลี่คลาย ฉะนั้นทิศทางในอนาคตน่าจะเป็นการสำรวจเชิงลึกทั้งทางกายภาพและปรัชญา — ยิ่งลงลึกปริศนายิ่งซับซ้อนขึ้น และผู้เขียนมีแนวโน้มจะเดินเรื่องที่กล้าหาญขึ้น ไม่ประนีประนอมกับความโหดร้ายเพื่อแลกกับคำตอบ

ส่วนตัวแล้วฉันมองว่าเส้นทางต่อไปของเรื่องน่าจะเน้นความขัดแย้งระหว่างความจริงที่ค้นพบกับผลกระทบต่อจิตใจของตัวละคร — คือไม่ได้มีแค่การเปิดเผยว่าอะไรอยู่ข้างล่าง แต่เป็นการถามว่าเมื่อรู้แล้วเราจะรับมันอย่างไร เรื่องอาจพาเราไปพบความจริงที่ทำให้โลกเปลี่ยน และต้องแลกด้วยการสูญเสียหรือการเปลี่ยนแปลงของตัวละครหลัก คนที่ชอบงานที่ท้าทายเหมือน 'Neon Genesis Evangelion' น่าจะเห็นเสน่ห์ของการเดินเรื่องแบบนี้ มันอาจไม่จบแบบหวานแหวว แต่มันจะให้ความรู้สึกสมจริงและทรงพลัง เมื่อมองภาพรวม ฉันตื่นเต้นที่จะเห็นว่าผู้เขียนจะกล้าพาเราไปไกลแค่ไหน — แต่วิธีที่เรื่องจัดการกับความเจ็บปวดและคำตอบต่างหากที่จะเป็นสิ่งตัดสินคุณค่าของตอนจบ

เพลงไม่กี่ชิ้นที่อยากให้ฟังก่อนเริ่มดู 'อาบิส' จะช่วยตั้งโทนและเตรียมอารมณ์ให้พร้อมก่อนดำดิ่งลงไปจริง ๆ

การเริ่มต้นด้วยเพลงเปิดของเรื่องเป็นสิ่งที่ฉันมักแนะนำก่อนเสมอ เพราะมันไม่ใช่แค่เพลงแต่มันคือการปูพื้นว่าโลกของเรื่องจะหนักแน่น สวยงาม และมีความเศร้าแฝงอยู่ เพลงเปิดมักจะผสมทั้งเมโลดี้สดใสกับองค์ประกอบออเคสตรา/ซินธ์ที่ทำให้รู้สึกว่าเรากำลังจะออกเดินทางไปยังที่ที่ไม่ธรรมดา การฟังเพลงเปิดก่อนดูช่วยให้เมื่อฉากแรกเริ่มขึ้น เสียงดนตรีในหัวจะประสานกับภาพและทำให้ความตื่นเต้นทวีขึ้น

ต่อมาจะเลือกเพลงธีมตัวละครที่เน้นความใสบริสุทธิ์ของตัวเอก (เช่นธีมของเด็กสาวที่มีความอยากรู้อยากเห็น) เพลงแบบนี้มักใช้เปียโนเรียบ ๆ หรือเมโลดี้ร้องนำที่อ่อนโยน ฟังก่อนจะทำให้การพบกันของตัวละครในฉากแรก ๆ กระแทกอารมณ์ได้มากขึ้น เพราะฉันรู้สึกว่ามันช่วยให้เข้าใจแรงจูงใจและความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ด้านในได้เร็วขึ้น

สุดท้ายควรฟังหนึ่งชิ้นที่ให้อารมณ์ลึกลับและคุกคาม—ธีมที่ใช้บรรยายช่องว่างของเหวหรือความลับของโลกใต้ดิน เพลงแนวนี้มักมีเสียงซินธ์ต่ำ ๆ จังหวะไม่สม่ำเสมอ และองค์ประกอบที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ ชิ้นนี้เหมาะจะเปิดตอนที่เตรียมตัวดูซีนที่มีโทนหน่วงหรือความระทม เพราะมันจะทำให้การรับชมมีมิติขึ้นมากกว่าแค่ภาพสวย ๆ เท่านั้น

รวม ๆ แล้วฉันมักฟังเพลงเปิดก่อนเพื่อตั้งบรรยากาศ ตามด้วยธีมตัวละครที่สร้างการยึดโยงทางอารมณ์ และปิดด้วยธีมลึกลับเพื่อเตือนใจว่าการผจญภัยครั้งนี้มีด้านมืดรออยู่ การจัดลำดับแบบนี้ทำให้ตอนแรกของ 'อาบิส' ที่ดูอยู่ในทีวีรู้สึกทั้งงดงามและมีแรงดึง ถึงตอนจบแล้วก็ยังมีเสียงเพลงวนอยู่ในหัว — แบบที่ทำให้ยังคิดถึงฉากต่อไป

ฉากหนึ่งที่ยังติดตาแฟนๆ ของ 'อาบิส' มากที่สุดคงหนีไม่พ้นฉากที่เกี่ยวกับนาแนชิและมิติ—ความโหดร้ายผสานความอ่อนโยนจนทำให้หายใจไม่ออก

ภาพของมิติในร่างที่ผิดเพี้ยนเหมือนสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ถูกกอดโดยนาแนชิที่แสดงออกทั้งความเจ็บปวดและความรัก เป็นการหักมุมจากความน่ารักของตัวละครให้กลายเป็นความโศกสลดสุดโต่ง ฉากนี้ทำงานได้ทั้งในแง่การเล่าเรื่องและการใช้ภาพ: เงียบ เสียงเบา ใกล้ชิดกล้องภาพโคลสอัพที่โฟกัสที่แววตา การเคลื่อนไหวชะงัก และพยุงด้วยดนตรีที่ไม่มากแต่จังหวะพอดี — ทุกองค์ประกอบช่วยลากความรู้สึกผู้ชมจากความตกใจไปสู่ความสงสาร แล้วจบด้วยความทรงจำฝังลึก

เหตุผลที่ฉากนี้โดนใจคนมากเป็นเพราะมันไม่ใช่แค่ความช็อกแบบฮอร์เรอร์ แต่มันเป็นการตั้งคำถามเชิงศีลธรรมและความยอมเสียสละ นาแนชิไม่ใช่ฮีโร่แบบคลาสสิกแต่การตัดสินใจของเธอเป็นการแสดงออกถึงความเมตตาในโลกที่โหดร้าย ทั้งฉากย้อนอดีตที่อธิบายที่มาของมิติและการทดลองของบอนดรูด ทำให้คนดูเข้าใจสาเหตุและรู้สึกว่าการกระทำนั้นแม้จะเจ็บปวดแต่ก็เป็นการปลดปล่อย นอกจากนี้งานออกแบบมอนสเตอร์และผลลัพธ์ทางกายภาพของการทดลองยังทิ้งภาพติดตา ทำให้ฉากกลายเป็นที่พูดถึงและถกเถียงกันในชุมชนแฟนอย่างต่อเนื่อง

หลังจากดูฉากนั้นครั้งแรก ความรู้สึกผสมปนเปแบบที่หายาก — ถูกกระแทกด้วยความโหดแต่ก็ถูกละลายด้วยความอบอุ่นจากความผูกพัน ความทรงจำของมิติและนาแนชิยังคงตามหลอกหลอนเวลาที่ฉันเห็นฉากที่เล่นกับความเป็นมนุษย์ในรูปแบบหน้ากากของสัตว์หรือสิ่งแปลกประหลาด นี่แหละเหตุผลที่ฉากนี้กลายเป็นหนึ่งในโมเมนต์ ikonic ของ 'อาบิส' — เปราะบางและโหดร้ายไปพร้อมกัน

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดู 'อบิส' ฉันรู้สึกว่าการเล่าเรื่องถูกแยกเป็นชิ้นและขยายออกอย่างช้า ๆ จนเห็นภาพรวมชัดเจน

ทีวีอนิเมะของ 'อบิส' มีทั้งหมดสองซีซั่น ถานะตามการนับตอนแบบทีวีคือ ซีซั่นแรกมี 13 ตอน ส่วนซีซั่นสองมี 11 ตอน รวมเป็น 24 ตอนทีวีโดยตรง นอกเหนือจากนั้นยังมีภาพยนตร์เรียบเรียงตอนสองภาคและภาพยนตร์ต่อเนื่องที่ลงลึกในเนื้อหาอีกชิ้นซึ่งช่วยเชื่อมเหตุการณ์ระหว่างซีซั่นกับเนื้อหาต้นฉบับ

ตอนจบของเวอร์ชันอนิเมะโดยรวมไม่ได้ปิดเรื่องราวทั้งหมด มันลงท้ายด้วยความค้างคาและการเปิดเผยบางส่วนที่ชวนให้สงสัยต่อ ฉันเลยมองว่าอนิเมะทำหน้าที่เป็นการชักนำอย่างทรงพลัง—ให้รสชาติและจุดกระทบมากมาย แต่ถ้าอยากได้คำตอบครบถ้วนจริง ๆ ต้องตามต่อในมังงะเพราะเรื่องยังเดินต่อไปอีกมาก

เพลงประกอบของ 'อบิส' ถูกแต่งโดย Kevin Penkin ซึ่งเป็นคอมโพสเซอร์ชาวออสเตรเลียที่มีสไตล์เน้นบรรยากาศและเมโลดี้ที่ชวนคิดมากกว่าการหวือหวา

ผลงานของเขาในเรื่องนี้รวมถึงสกอร์สำหรับทีวีอนิเมะและหนังภาคต่อ ทำให้ธีมของโลกใต้เหวมีทั้งความงงงวยและความเศร้าอย่างลงตัว ถ้าอยากฟังแบบถูกลิขสิทธิ์ คุณจะเจออัลบั้ม 'Made in Abyss Original Soundtrack' บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลักอย่าง Spotify, Apple Music และ Amazon Music รวมถึงมิวสิกวิดีโอหรือคลิปสั้น ๆ บนช่อง YouTube ของทางผู้ผลิตอนิเมะและของ Kevin Penkin เอง

ถ้าชอบสะสมของจริง ให้มองหาแผ่นซีดีหรือบลูเรย์แบบลิมิเต็ดที่มักมีแทร็กพิเศษวางขายตามร้านนำเข้าอย่าง CDJapan หรือ Amazon ญี่ปุ่น ส่วนตัวแล้วชอบฟังตอนกลางคืนเพราะดนตรีมันทำให้มุมมองของเรื่องใหญ่ขึ้นและเหวลึกลงมากกว่าแค่ภาพอย่างเดียว

ลึกลงไปในสุสานโบราณ ความคิดถึงเกี่ยวกับเทพผู้คุ้มครองประตูมิติของความตายยังทำให้ใจเต้นได้เสมอ

ผมชอบเล่าให้เพื่อนฟังว่า 'Anubis' มาจากศาสนาของอียิปต์โบราณ ชื่อดั้งเดิมคือ 'Anpu' หรือ 'Inpw' มีการกล่าวถึงตั้งแต่ยุคราชวงศ์เก่า (Old Kingdom) และปรากฏในจารึกคำพูดของพีระมิดหลายชิ้น ความน่าสนใจคือตำนานกำเนิดของเขาไม่คงที่ บางตำนานกล่าวว่าเป็นบุตรของนีฟท์ทิส (Nephthys) กับโอซิริส บางตำนานกล่าวถึงความเกี่ยวพันกับเซต ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการวิวัฒนาการของความเชื่อตลอดยุคสมัย

ที่เมืองที่ชาวกรีกรู้จักในชื่อ Cynopolis หรือเมืองสุนัข มีการบูชาเทพสุนัขอย่างเข้มแข็ง ที่นั่นภาพแทนของ 'Anubis' ในรูปหัวสุนัขหรือคนหัวสุนัขสะท้อนการทำหน้าที่คุ้มครองสุสานและการประกอบพิธีกรรมฝังศพ สำหรับผม การได้เห็นว่าชื่อ รูปลักษณ์ และบทบาทของเขาผสมผสานทั้งความหวาดกลัวและความปลอบประโลม ทำให้ตำนานนี้ดูมีมิติและเป็นมนุษย์มากกว่าที่คิด

นี่คือความคิดเบื้องต้นที่ผมอยากเล่าให้ฟังเกี่ยวกับ 'อบิส' ในซีซั่นสอง: พัฒนาการของตัวเอกไม่ได้เป็นแค่การเพิ่มพลังหรือความสามารถ แต่เป็นการเปลี่ยนชั้นของจิตใจจากคนที่ตอบสนองตามสถานการณ์ไปสู่คนที่เริ่มตั้งคำถามกับคุณค่าของการกระทำตัวเอง

ผมสังเกตว่าซีซั่นนี้ผลักให้เขาต้องเผชิญกับผลกระทบระยะยาวของการตัดสินใจเก่าๆ จนเริ่มมีความลังเลแบบที่เราเห็นในตัวละครที่แปลงร่างจากฮีโร่เป็นคนธรรมดาที่ต้องแบกรับบาดแผลภายใน เช่นเดียวกับตอนที่ 'Breaking Bad' ทำให้ผู้ชมเห็นภาพการค่อยๆ สลายตัวของความรับผิดชอบ ความสัมพันธ์เดิมๆ ถูกทดสอบ และบทสนทนาสั้นๆ หลายฉากเผยความไม่แน่นอนในตัวเขามากกว่าฉากบู๊ยาวๆ นั่นทำให้การเติบโตของเขารู้สึกสมจริงและเจ็บปวดไปพร้อมกัน ผมชอบที่ทีมงานเลือกฉากเล็กๆ มาตอกย้ำการเปลี่ยนแปลงมากกว่าจะพึ่งแต่ฉากเปิดเผยใหญ่โต เพราะมันทำให้เรารู้สึกว่าเขาโตขึ้นจริงๆ ไม่ใช่แค่ได้รับพลังใหม่

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินชื่อ 'อาโป' หัวใจเลยคิดไปไกลกว่านั้นว่ามันคงมีรากชาติลึกซึ้งข้ามวัฒนธรรม

สิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลคือการเชื่อมโยงระหว่างคำว่า 'อาโป' กับภูเขาและบรรพชนอย่าง 'Mount Apo' ในฟิลิปปินส์ ซึ่งคำว่า 'Apo' ในหลายภาษาถิ่นทางฟิลิปปินส์หมายถึงผู้ใหญ่หรือเทพเจ้าในท้องถิ่น นำมาสู่ภาพของการบูชาเชิงภูมิปัญญาพื้นบ้าน ผมมองว่าเจ้าตัวละครหรือชื่อที่เขียนเป็น 'อาโป' ในงานแต่งเรื่องสมัยใหม่อาจยืมความศักดิ์สิทธิ์นั้นมาใช้ เพื่อให้ตัวละครมีน้ำหนักของตำนาน

ถ้าลองนึกภาพการบอกเล่าที่ผู้เฒ่าเล่าเรื่องภูติผีป่าภูเขา ชื่อเดียวกันก็อาจถูกส่งต่อจนกลายเป็นตัวละครในนิยายหรือเกมที่เราชอบ ผมชอบความเป็นไปได้นี้ เพราะมันทำให้ชื่อสั้น ๆ อย่าง 'อาโป' กลายเป็นประตูพาเราเข้าไปสู่ตำนานและอารมณ์ของสถานที่ได้อย่างง่ายดาย