เดอะ วูล์ฟเวอรีน

ครั้งหนึ่งที่ถือว่าเป็นมรดกของยุคทองคอมิกส์คือการเปิดตัวของ 'Wolverine' ในฉากที่ทำให้ขนลุกใน 'The Incredible Hulk' เล่มที่ 180-181 และผมชอบเล่าเรื่องนี้แบบคนแก่ที่เคยสะสมฉบับหนังสือกระดาษ เพราะมันมีชั้นเชิงทั้งการสร้างคาแรคเตอร์และการทดลองเล่าเรื่องแบบใหม่ๆ

ความจริงแล้วการสร้างตัวละครไม่ได้มาจากคนเดียว: ชื่อและความคิดพื้นฐานมาจาก Roy Thomas, Len Wein เป็นคนเขียนบทที่ทำให้เขาปรากฏตัวอย่างเต็มในหน้า และ John Romita Sr. มีส่วนสำคัญในการออกแบบหน้าตาและภาพลักษณ์เบื้องต้น สิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลคือความรู้สึกประหลาดเมื่อเห็นชายคนหนึ่งที่เล็กแต่ดุดัน ปรากฏกลางเรื่องยักษ์เขียว แล้วกลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่คนจดจำมากที่สุดของค่ายนั้น

นอกเหนือจากเครดิตผู้สร้างแล้ว ที่มาภายในเรื่องก็พาเราไปไกลกว่าเพียงการแต่งตัวและเล่าเหตุการณ์แรกเห็น — การขยายต้นกำเนิดของเขาผ่านปีและซีรีส์ต่าง ๆ ทำให้ 'Wolverine' กลายเป็นตัวละครที่เปลี่ยนแปลงไปตามยุค แต่ยังคงแก่นของความเป็นนักสู้ที่เกรี้ยวกราดและซับซ้อนอยู่เสมอ

เรื่องราวของ 'Logan' เล่าแบบค่อนข้างสากลแต่ทึบไปด้วยบรรยากาศหม่น ๆ ที่ทำให้ผมต้องหยุดคิดนานหลังจากดูจบ

ในหนังเราจะเจอโลแกนในเวอร์ชันชราลง เหลือชีวิตให้ต่อสู้กับแผลเก่า ๆ และพิษจากโลหะที่ฝังในตัวเขา การรักษาของเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และความสามารถฟื้นตัวก็แผ่วลง ซึ่งเป็นตัวตั้งของเรื่อง เพราะมันทำให้ฮีโร่ที่เคยดูไม่ตายกลับมีความเปราะบางอย่างแท้จริง ผมชอบวิธีหนังจับภาพความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนจากความเฉยชาต่อกันมาเป็นความผูกพัน คนที่ตามเขาไปคือศาสตราจารย์ชาร์ลส์ที่เป็นอาการทางสมองจนควบคุมพลังไม่ได้ และเด็กสาวคนหนึ่งชื่อโลร่า ที่เปิดเผยว่าเธอคือเด็กทดลองมีกรงเล็บเหมือนโลแกน

การเดินทางพาเขาและสองคนนี้ไปยังที่ปลอดภัยโดยมีฝ่ายตามล่าอย่างองค์กรที่สร้างโลร่าขึ้นมาเป็นต้นเรื่อง หนังฉากต่อสู้กระชับแต่เน้นอารมณ์หนักกว่า ตอนจบที่โลแกนเสียสละเพื่อให้คนอื่นหนีรอดนั้นเรียกน้ำตาได้ไม่ยาก สำหรับผมมันไม่ใช่แค่หนังฮีโร่ แต่เป็นนิยายเกี่ยวกับการรับผิดชอบและการไถ่บาปในวัยแก่กว่า 'Old Man Logan' ทางคอมิกมีพื้นฐานคล้ายกันแต่หนังเรื่องนี้แยกตัวออกมาในโทนที่จริงจังกว่า และจบแบบที่ทิ้งร่องรอยความอ่อนแอและความเป็นมนุษย์เอาไว้มากกว่าความยิ่งใหญ่ของพลังใด ๆ

การตามหาภาพยนตร์เก่าๆ ที่ชอบอย่าง 'The Wolverine' บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งในไทยมักทำให้หัวใจเต้นทุกทีเมื่อเจอแหล่งดูที่ชัดเจนและคมกริบ

เราเป็นคนที่ชอบเก็บลิสต์หนังในแต่ละบริการอยู่แล้ว เลยมองว่าแหล่งที่เป็นไปได้หลักๆ ที่ควรเช็กก่อนคือบริการสตรีมมิ่งใหญ่ เช่น 'Disney+' (ซึ่งในบางครั้งจะรวมคอนเทนต์จากสตูดิโอเก่าๆ ที่ตอนนี้อยู่ใต้ร่มของบริษัทใหญ่) กับบริการแบบจ่ายต่อเรื่องหรือเช่าในร้านดิจิทัลอย่าง 'Apple TV' หรือ 'Google Play Movies' ส่วนแพลตฟอร์มไทยที่บางครั้งมีสิทธิ์นำเข้ามาให้เช่าหรือซื้อ ได้แก่ร้าน VOD ในประเทศหรือแอปที่ขายภาพยนตร์เป็นรอบๆ

ความจริงอีกอย่างที่ชอบบอกเพื่อนๆ คือถ้ารายการไม่ขึ้นบนสตรีมที่สมัคร ควรลองมองไปที่ตัวเลือกการซื้อ/เช่าดิจิทัลเป็นทางออกที่เร็วสุด บางครั้งท้องตลาดจะมีแพ็กเกจรวมหนังชุด 'X‑Men' หรือแม้แต่แผ่น Blu‑ray ที่วางขายออนไลน์ซึ่งภาพคมและไม่มีโฆษณา การเทียบราคาและคุณภาพก่อนกดเช่าทำให้ได้อรรถรสเต็มที่ เหมือนตอนที่เทียบดูระหว่าง 'Logan' กับภาพยนตร์ชุดอื่นๆ แล้วเลือกแบบความคมชัดสูงสุดให้ตัวเอง สนุกกับการดูแล้วอย่าลืมเก็บลิงก์ไว้เผื่อจะย้อนกลับมาดูอีกครั้ง

รายชื่อนักแสดงหลักของ 'The Wolverine' ที่โดดเด่นมีไม่กี่คนที่ต้องจดจำ: Hugh Jackman รับบท Logan / Wolverine เป็นแกนกลางของเรื่อง, Tao Okamoto เล่นเป็น Mariko Yashida หญิงสาวที่เป็นจุดสัมพันธ์ทางอารมณ์กับโลแกน, Rila Fukushima ในบท Yukio ผู้คอยอยู่ข้างๆ และมีบทบาทสำคัญด้านอารมณ์และแอ็กชัน

นอกจากนี้ยังมี Hiroyuki Sanada ที่รับบทเป็น Ichirō Yashida ชายผู้มีอดีตผูกพันกับโลแกน, Will Yun Lee ในบท Shingen Yashida ลูกชายที่มีความขัดแย้งทางอำนาจ, Svetlana Khodchenkova ผู้รับบทเป็น Viper (ตัวร้ายที่มีเสน่ห์แบบลึกลับ) และ Brian Tee ในบท Noburo Mori ซึ่งเป็นคนทำงานให้ตระกูล Yashida

ผมชอบที่หนังให้พื้นที่กับนักแสดงทุกคนพอที่จะทำให้ตัวละครมีมิติ โดยเฉพาะฉากสุดท้ายที่โลแกนปะทะกับหน้ากากเหล็ก/ซิลเวอร์ซามูไร ซึ่งทำให้บทของ Hiroyuki Sanada และ Will Yun Lee มีความสำคัญในเชิงโครงเรื่องและอารมณ์

เริ่มจากฉากเปิดที่จับใจใน 'เดอะ วูล์ฟเวอรีน' ปี 2013 ที่โยงอดีตกับปัจจุบันอย่างแยบยล

บรรยากาศแบบนิ่งๆ ผสมกับการระเบิดของแอ็กชันทำให้ความเป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่ชิ้นนี้รู้สึกเป็นผู้ใหญ่และมีน้ำหนักมากกว่าที่คาดไว้ สิ่งที่ทำให้ฉันหลงใหลคือการฉายภาพความเป็นอมตะของโลแกนออกมาเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ได้เป็นแค่ฉากต่อสู้ แต่ยังเป็นการสำรวจการถูกพรากความหมายของชีวิต การที่เขาต้องเผชิญกับความคิดเรื่องการมีหรือไม่มีพลังรักษาเป็นแกนกลางที่ขับเคลื่อนทั้งเรื่อง

มุมมองสุนทรียะของหนังหาวิธีทำให้ญี่ปุ่นไม่ใช่แค่ฉากหลัง แต่เป็นตัวละครอีกตัวหนึ่ง ตั้งแต่ตรอกเล็กๆ ไปจนถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง ฉากบนรถไฟกลายเป็นหนึ่งในไฮไลต์ที่ชัดเจน เพราะความตึงเครียดถูกเล่นทั้งทางภาพและจังหวะการตัดต่อ การออกแบบการต่อสู้มีความเป็นจริงจังและสกปรกพอสมควร ทำให้ทุกแผลทุกบาดแผลมีความหมาย

จบเรื่องด้วยความรู้สึกว่าโลแกนไม่ได้ได้รับคำตอบชัดเจน แต่ได้เรียนรู้บางอย่างที่ทำให้เขากลับมามีทิศทางอีกครั้ง เสียงพากย์ สีของฟิล์ม และท่วงทำนองของฉากเงียบๆ ที่สอดแทรกตลอดเรื่องยังคงติดอยู่ในหัวฉัน นี่ไม่ใช่แค่หนังแอ็กชันธรรมดา แต่เป็นหนังที่กล้าที่จะถามคำถามหนักๆ เกี่ยวกับความเป็นมนุษย์

เสียงดนตรีของ 'The Wolverine' ให้ความรู้สึกเหงาและคมกริบอย่างที่ไม่ค่อยเจอในหนังซูเปอร์ฮีโร่ทั่วไปเลย โดยรวมงานดนตรีคือผลงานของ Marco Beltrami ซึ่งเป็นคนแต่งสกอร์ให้หนังเรื่องนี้ ฉันคิดว่าเขาพยายามเล่าเรื่องผ่านโทนเสียงที่เรียบง่ายแต่หนักแน่น — เสียงเปียโนต่ำ เสียงไวโอลินที่เป็นเส้นเพลงเดี่ยว และการใช้เพอร์คัชชันแบบญี่ปุ่นเป็นสีสัน ทำให้ธีมหลักของหนังฟังแล้วจำได้ทันทีแม้จะไม่ใช่เมโลดี้ฉลุยเหมือนเพลงซูเปอร์ฮีโร่แบบคลาสสิก

ส่วนนิยามของ 'เพลงซิกเนเจอร์' ในบริบทนี้สำหรับฉันคือธีมที่โผล่มาพร้อมกับโลแกนเวลาที่ต้องเผชิญความทรงจำหรือความเหงา — มันเป็นธีมซ้ำๆ ที่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนอารมณ์ของตัวละคร มากกว่าจะเป็นเพลงป็อปหนึ่งเพลงที่คนนึกถึงนอกฉาก ตัวอย่างเช่น ในฉากที่โลแกนอยู่คนเดียวกลางคืน ธีมเศร้าสั้นๆ นั้นจะกลับมา สร้างความรู้สึกต่อเนื่องและเชื่อมโยงคนดูเข้ากับภาวะจิตใจของเขา

ถ้าจะเทียบกับงานเพลงฮีโร่แบบเดิม ๆ อย่างธีมจาก 'X-Men' ยุคแรก ๆ จะพบว่าทิศทางของ Beltrami เลือกความเป็นนิยายและความเป็นมนุษย์เข้ามาเป็นแกน มากกว่าจะเน้นความยิ่งใหญ่ทางสุนทรียะอย่างเดียว นั่นทำให้เพลงของ 'The Wolverine' กลายเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งในเรื่อง เก็บไว้ในความทรงจำของฉันได้ดีทีเดียว

การต่อสู้ใน 'The Wolverine' มีความเหนียวแน่นจนทำให้ฉากแอ็กชันหลายฉากรู้สึกสมจริงและเป็นของจริง

ผมมักจะพูดถึงเรื่องนี้จากมุมมองของคนที่ชอบดูนักแสดงทำงานเสี่ยงแล้วเห็นผลลัพธ์ชัดเจนที่สุด ชื่อที่โดดเด่นและไม่ควรพลาดคือ Hugh Jackman — เขาไม่ได้ยืนเฉยๆ ให้คนอื่นทำทุกอย่างให้ แต่ลงไปฝึกจริง ทำชอตที่ต้องการการบังคับร่างกายและการเคลื่อนไหวเองมากพอสมควร แม้จะมีสตันท์ดับเบิลสำหรับฉากที่อันตรายสุดๆ แต่ผมรู้สึกว่าแรงกายแรงใจของเขาทำให้ฉากสู้ใกล้ชิดอย่างฉากจู่โจมกลางเมืองมีพลังมากขึ้น

การมีนักแสดงหลักที่ยอมฝึกจริงช่วยทำให้ทีมแอ็กชันสามารถจับโทนการเคลื่อนไหวได้ใกล้เคียงกับวิสัยทัศน์ของผู้กำกับ ผลคือฉากแอ็กชันในหนังดูไม่แห้งและมีความต่อเนื่อง ใครจะมองว่าฉากดวลในซอยที่โลแกนอยู่ใต้น้ำหนักการต่อสู้เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการผสมผสานระหว่างนักแสดงและทีมสตันท์ที่ลงตัว

ตั้งแต่เริ่มดูหนังชุดซูเปอร์ฮีโร่ ผมมักจะนึกถึงภาพที่โล่งและการ์ดบอร์ดของตัวละครคนหนึ่งที่ขโมยซีนในฉากต่อสู้เป็นประจำ ในโลกภาพยนตร์ตัววูล์ฟเวอรีนโผล่มาตั้งแต่ในชุดภาพยนตร์กลุ่ม X-Men ชุดแรก ๆ อย่าง 'X-Men' ที่เป็นการเปิดจักรวาลให้คนรู้จักตัวละครนี้จริงจัง จากนั้นก็ไล่ไปที่ 'X2' กับ 'X-Men: The Last Stand' ซึ่งแสดงทั้งด้านดิบและด้านขัดแย้งของเขา

พอเรื่องราวเริ่มขยาย เวลาและมิติก็เปลี่ยนบทบาทของเขาได้เหมือนกัน ดังนั้นใน 'X-Men: Days of Future Past' ตัววูล์ฟเวอรีนกลายเป็นแกนกลางของการเดินทางข้ามเวลาและการแก้ไขเส้นเรื่อง ทำให้เห็นว่าตัวเขาทั้งเป็นนักรบและเครื่องมือทางเล่าเรื่องในจักรวาลนี้ การปรากฏตัวในภาพยนตร์กลุ่มเหล่านี้ช่วยวางรากฐานให้หนังเดี่ยวต่อมาเข้าใจได้ง่ายขึ้น และยังทำให้การเติบโตของตัวละครมีน้ำหนักเมื่อเราตามดูต่อไป

ตั้งแต่ได้อ่านฉากใน 'Weapon X' ครั้งแรก ความรู้สึกประหลาด ๆ ของการพบว่าพลังของวูล์ฟเวอรีนเป็นมากกว่าแค่กรงเล็บกลับมาหลอกหลอนฉันไปนาน

ฉันมองว่าสองแกนหลักของพลังเขาคือ 'การฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว' กับ 'สัญชาตญาณและประสาทรับรู้ที่คมกริบ' การฟื้นตัว (healing factor) ช่วยให้แผลลึก แผลไหม้ แม้กระทั่งการสูญเสียเนื้อเยื่อบางส่วนสามารถสมานได้เร็วมาก และยังชะลอการแก่ชรา ทำให้เขาแทบไม่ตายจากโรคภัยทั่วไป ขณะเดียวกันประสาทสัมผัสและสัญชาตญาณสัตว์ป่า—การดมกลิ่น การฟัง การชี้จุดของการไล่ล่า—ทำให้เขาเก่งกาจในการติดตามและการสู้แบบประชิด

อีกส่วนที่ต้องแยกให้ออกคือกรงเล็บ: ในต้นฉบับของสายเรื่อง เขามีกรงเล็บกระดูก (bone claws) เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย แล้วถูกเสริมด้วยอะดาแมนเทียมผ่านโครงการ 'Weapon X' ซึ่งเปลี่ยนกรงเล็บให้เป็นอาวุธไร้เทียมทานและเพิ่มความทนทานของกระดูก แต่สิ่งนี้ไม่ใช่พลังดั้งเดิมของเขา มันเป็นการดัดแปลงที่ทำให้เขาดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น

พลังของวูล์ฟเวอรีนจึงเป็นการผสมระหว่างบำบัดทางชีวภาพ สัญชาตญาณดิบ และเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย ผลลัพธ์คือแข็งแกร่งแต่ขมขื่น—เขาเก่งจริง แต่ก็เจ็บปวดทั้งตัวและจิตใจเสมอ