วูฟเวอรีน 3

เมื่ออยากอ่านรีวิวแบบไม่สปอยเกี่ยวกับ 'วูฟเวอรีน 3' ผมมักจะเริ่มจากแหล่งที่เป็นสรุปเชิงสถิติและคอมเมนต์สั้นๆ ก่อน เพราะช่วยให้รับรู้โทนโดยรวมของคนดูโดยไม่โดนเล่าเนื้อหาเต็มๆ

Rotten Tomatoes กับ Metacritic ให้คะแนนเฉลี่ยจากนักวิจารณ์หลายสำนัก ซึ่งมักมีส่วนที่เขียนแบบไม่สปอยให้เห็นภาพรวมได้ชัดเจน ส่วน Letterboxd เป็นที่ที่คนทั่วไปเขียนรีวิวสั้นๆ แบบย่อยความรู้สึกได้ดี: ผมอ่านความเห็น 2-3 ข้อแรกที่มีแท็ก 'no spoilers' หรือคำเตือน แล้วจะรู้ทันทีว่าสายไหนเหมาะกับเรา (แอคชัน-ดราม่า-อารมณ์) โดยที่เนื้อหาหลักยังปลอดภัย

ฝั่งไทยก็มีบล็อกและเว็บที่ผมไว้ใจ เช่นบทความสั้นๆ บน Major Cineplex และกระทู้รวมความเห็นใน Pantip บอร์ดโรงหนัง ซึ่งมักมีคนแยกหัวข้อชัดเจนว่าเป็นสปอยหรือไม่ การอ่านคอนเมนต์แรกๆ ของแต่ละกระทู้กับบทสรุปตอนต้นของรีวิว จะช่วยให้ผมตัดสินใจได้เร็วโดยไม่โดนเล่าเหตุการณ์สำคัญ สำหรับใครที่อยากได้มุมมองนักวิจารณ์จริงจัง ลองอ่านบทคัดย่อจากเว็บอย่าง 'Variety' หรือ 'The Hollywood Reporter' ก่อนแล้วค่อยขยายไปยังความเห็นของคนดู จะได้ทั้งมุมวิชาการและความสนุกเฉพาะกลุ่ม สุดท้ายแล้วผมมักจะเลือกอ่านหลายแหล่งผสมกัน เพื่อให้ได้ภาพรวมกว้างๆ โดยไม่เสียอรรถรสตอนดูเอง

ภาพของชายแก่ที่เดินโซเซในเมืองเล็ก ๆ ยังคงติดตาฉันเสมอเมื่อคิดถึง 'Logan' ซึ่งเป็นพล็อตหลักของภาพยนตร์ที่หลายคนเรียกว่า 'Wolverine 3' ในมุมมองของฉันนี่ไม่ใช่แค่หนังแอ็กชันธรรมดา แต่เป็นเรื่องราวของการหมดแรงทางร่างกายและจิตใจที่ถ่ายทอดผ่านการเดินทางครั้งสุดท้าย

ฉากเปิดแนะนำโลกที่แตกสลาย: โลแกนอายุมากขึ้น แผลเก่าทำให้พลังของเขาอ่อนลง และเขาอาสาเป็นคนขับรถพา 'ศาสตราจารย์ชาร์ลส์' ไปทำงานเลี้ยงชีพ ทั้งคู่พยายามใช้ชีวิตแบบเงียบ ๆ จนกระทั่งเด็กสาวคนหนึ่งที่มีพลังคล้ายกับโลแกนโผล่มา—เธอชื่อว่าโลร่า เด็กคนนี้กลายเป็นเป้าหมายขององค์กรที่ทดลองสร้างอาวุธมนุษย์ และโลแกนกับชาร์ลส์ต้องตัดสินใจว่าจะปกป้องเด็กหรือปล่อยให้เธอถูกจับไป

เนื้อเรื่องหลักคือการเดินทางหนีจากอันตรายไปยังที่ที่เธอจะปลอดภัย โดยมีจุดมุ่งหมายคือชายแดนทางเหนือของสหรัฐฯ ที่อาจเป็นที่พักพิงสำหรับกลุ่มคนหนีภัยระบาดทางพันธุกรรม ระหว่างทางมีการเผชิญหน้า การสูญเสีย และการยอมรับความเปราะบางของตัวเอง ฉันชอบที่หนังนำเสนอความเป็นมนุษย์ของฮีโร่—ไม่ใช่แค่ความสามารถพิเศษ แต่เป็นการต้องเผชิญกับความตาย ความผิดหวัง และความรักแบบครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ มันจบแบบมีน้ำหนักและเศร้าสวย ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าทุกฉากมีความหมายมากกว่าแค่การต่อสู้เท่านั้น

พูดถึง 'Wolverine 3' เวอร์ชันดั้งเดิม หลายคนจะนึกถึง 'Logan' ซึ่งเป็นบทสรุปของสายเลือดวูฟเวอรีนที่เปิดตัวไปแล้ว ตัวฉันเองยังรู้สึกได้ว่าภาพยนตร์เรื่องนั้นเป็นบทจบที่เข้มข้นและเรียบง่าย โดยในไทยหนังเรื่องนี้เข้าฉายเมื่อต้นเดือนมีนาคม 2017 (ฉายพร้อมในหลายประเทศแถบเอเชียและอเมริกาเหนือในช่วงเดียวกัน) ดังนั้นถาคที่ถูกเรียกว่า 'Wolverine 3' ในความหมายดั้งเดิมจริง ๆ ก็คือเรื่องนี้ที่ผ่านเวลามาหลายปีแล้ว

บรรยากาศในโรงเวลานั้นยังติดตาอยู่มาก ฉันชอบที่หนังกล้าทิ้งความเป็นซูเปอร์ฮีโร่แบบเดิมและหันมาทำหนังดราม่าผสมเขย่าขวัญเล็กน้อย ฉากสัมผัสสุดท้ายและการแสดงทำให้รู้สึกว่าเป็นจุดสิ้นสุดที่สมเหตุสมผลสำหรับเวอร์ชันนั้น แม้ภาพรวมจะหม่นแต่ก็จัดวางอารมณ์ได้แน่นหนา ต่างจากทิศทางของหนังซูเปอร์ฮีโร่ร่วมสมัยที่เน้นความยิ่งใหญ่และเอฟเฟกต์ ฉันมองว่าใครที่ยังไม่ได้ดู 'Logan' ในโรงหรือทางสตรีมหลังจากนั้น ก็เป็นงานที่ควรหาโอกาสดูเพื่อเข้าใจว่าทำไมมันถึงถูกมองว่าเป็นจุดจบของวูฟเวอรีนคนเดิม

ชื่อที่หลายคนคุ้นเคยคือ 'Logan' แต่คนไทยมักเรียกมันว่า 'วูฟเวอรีน 3' ซึ่งนักแสดงหลักที่ขับเคลื่อนหนังเรื่องนี้มีไม่กี่คนที่เด่นชัดและจำง่าย

Hugh Jackman รับบทเป็น Logan หรือ Wolverine ซึ่งเป็นแกนกลางของเรื่อง การเล่นสีหน้าและท่าทางของเขาทำให้ฉากที่ต้องสื่ออารมณ์หนัก ๆ มีพลังจนรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นบทสรุปบทหนึ่งของตัวละครนี้ในจักรวาลภาพยนตร์ นักแสดงคนที่สองที่ผมถือว่าสำคัญมากคือ Patrick Stewart ในบท Professor Charles Xavier — การแสดงของเขาทำให้ซีนความเปราะบางทางจิตใจและความรักแบบพ่อ-ลูกนั้นมีมิติ

เด็กน้อย Dafne Keen ในบท Laura หรือ X-23 ถือเป็นการแนะนำตัวละครใหม่ที่ทรงพลัง เพราะเธอสามารถถ่ายทอดทั้งความดิบและความเป็นมนุษย์ได้อย่างชัดเจน นอกนั้นยังมี Boyd Holbrook เป็น Donald Pierce คู่แข่งสำคัญ และ Stephen Merchant ในบท Caliban ที่ช่วยเติมชั้นความสัมพันธ์ทางอารมณ์ระหว่างตัวละคร สมทบด้วย Richard E. Grant ในบท Dr. Zander Rice และ Elizabeth Rodriguez ในบท Gabriela ซึ่งล้วนมีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนพล็อตโดยรวม — นี่คือรายชื่อหลักที่คนพูดถึงเมื่อกล่าวถึง 'Wolverine 3' และทุกคนก็มีส่วนทำให้หนังเรื่องนี้อิ่มและหนักแน่นในทางอารมณ์

ฉากเปิดของ 'X-Men Origins: Wolverine' วางพื้นฐานให้เห็นอดีตอันปวดร้าวของโลแกนกับวิคเตอร์ พวกเขาเป็นพี่น้องต่างสายเลือดที่ค้นพบพลังพิเศษตั้งแต่วัยเยาว์ จากนั้นภาพจะกระโดดผ่านช่วงเวลาที่ทั้งคู่สู้รบ ร่วมทีมปฏิบัติการลับ และค่อย ๆ แตกหักเมื่อผลประโยชน์และการหักหลังเข้ามาเกี่ยวข้อง

ผมเล่าโดยย่อว่าแกนกลางเรื่องคือการตามหาตัวตนและการแก้แค้น หลังจากโลแกนร่วมทีมลับที่มีสมาชิกหลากพลัง เขาก็ถูกจับโดยคนที่ชอบทดลองกับมนุษย์อย่าง 'วิลเลียม สไตรเกอร์' ซึ่งเอาโลแกนไปทำให้กระดูกเป็นอะดาแมนเทียม (adamantium) ทำให้เขากลายเป็นเครื่องมือสังหารที่ทรงพลัง แต่นั่นก็แลกมาด้วยการสูญเสียความทรงจำ เมื่อความทรงจำกลับมา โลแกนต้องเผชิญทั้งอดีตทีมของตัวเอง โดยเฉพาะวิคเตอร์ที่กลายเป็นศัตรูสุดท้าย สุดท้ายโลแกนเลือกทางของตัวเอง — หนีออกจากความโกรธ แล้วไปหาชีวิตที่สงบมากขึ้น เหมือนฉากปิดที่เห็นเขาหลีกหนีความวุ่นวาย ข้อดีของหนังคือแอ็กชันจัดเต็มและมีฉากอารมณ์ส่วนตัว แต่ก็มีช่วงที่บทพยายามอธิบายอดีตหลายชั้นจนรู้สึกแน่น ๆ ในบางจุด จบแบบทิ้งร่องรอยให้คิดถึงว่าเขาจะกลายเป็นฮีโร่แบบไหนต่อไป

คำแรกที่โผล่ในหัวคือความเข้มข้นของฉากแอ็กชันและการแสดงที่ดุดันซึ่งหนังพยายามยกระดับให้ใกล้เคียงกับตำนานตัวละครมากขึ้น

ความทรงจำบางช่วงของผมยังคงติดตา โดยเฉพาะฉากต่อสู้หนึ่งที่ใช้มุมกล้องใกล้เน้นการบาดเจ็บของตัวละคร ทำให้ความรุนแรงมีน้ำหนักกว่าแค่โชว์สเต็ปต่อสู้เท่านั้น การแสดงหลักมีเสน่ห์และการแสดงอารมณ์ในซีนสุดท้ายทำได้ดีจนผมนึกถึงความโตของ 'Logan' แต่หนังใหม่เลือกเดินทางของตัวละครในโทนที่ต่างออกไปมากกว่าน้ำตาแบบเงียบ ๆ ซึ่งผมชอบตรงนั้น

โครงเรื่องบางจุดอาจทำให้แฟนคอมิกส์คิดว่าไม่ได้อ้างอิงต้นฉบับแบบตรงไปตรงมา เพราะธีมบางอย่างหยิบจับมาจากงานหลายชิ้น เช่น ความโดดเดี่ยวของฮีโร่สไตล์ 'Old Man Logan' แต่ผสมด้วยการเล่าเรื่องปัจจุบันและงานภาพร่วมสมัย จังหวะหนังช่วงกลางอาจรู้สึกกระชับไม่เท่าไหร่ แต่พอแลกด้วยภาพแอ็กชันที่มีชั้นเชิงและบรรยากาศที่มืดหม่น ความคุ้มค่าอยู่ที่การได้เห็นมิติตัวละครที่หลากหลาย

ถ้าต้องให้คะแนนแบบรวมผมให้ประมาณ 8/10 — ไม่ได้สมบูรณ์แบบและมีข้อบกพร่อง แต่เป็นหนังวูฟเวอรีนอีกก้าวที่ทำให้รู้สึกว่าเรื่องนี้ยังมีอะไรให้เล่าอีกมาก และผมก็ยังคุยถึงฉากโปรดนี้ได้อีกนาน

ข่าวลือรอบวงการทำให้ใจฉันเต้นเมื่อได้ยินชื่อ 'Deadpool & Wolverine' เป็นผลงานวูล์ฟเวอรีนที่คนรอคอยกันมาก แต่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการประกาศวันฉายในประเทศไทยแบบเป็นทางการจากผู้จัดจำหน่ายไทย

ฉันเคยติดตามการปล่อยหนังฮีโร่มาหลายเรื่องแล้ว เลยพอจับแนวทางได้ว่าภาพยนตร์ระดับบล็อกบัสเตอร์ที่มีสตูดิโอใหญ่หนุนหลังมักจะเลือกปล่อยในไทยใกล้เคียงกับการฉายในสหรัฐ — บางครั้งพร้อมกัน บางครั้งล่าช้าแค่สัปดาห์หรือสองสัปดาห์ ขึ้นกับการจัดตารางของผู้จัดจำหน่าย การให้คะแนนความเหมาะสม และแผนการตลาดท้องถิ่น นอกจากนี้การโปรโมตที่จัดขึ้นในไทยหรือกิจกรรมพิเศษก็มีผลต่อวันฉายด้วย

ฉันเองตั้งตารอแบบใจจดใจจ่อและชอบที่จะเช็กหน้ารายชื่อหนังของโรงใหญ่อย่าง Major Cineplex กับ SF Cinema รวมถึงติดตามเพจของสตูดิโอและผู้จัดจำหน่ายในไทยเพื่อรอประกาศอย่างเป็นทางการ ถ้าอยากได้ความแน่นอน คาดว่าเมื่อมีการยืนยันจะมีข่าวออกมาเร็ว และถ้าชอบบรรยากาศโรงหนังแบบเดียวกับที่เคยดู 'Deadpool' ภาคก่อนหรือหนังซูเปอร์ฮีโร่อื่น ๆ เตรียมป๊อปคอร์นได้เลย — นี่แหละความตื่นเต้นของการรอหนังที่แฟน ๆ เฝ้าดู

เสียงดนตรีใน 'Logan' มีพลังเงียบ ๆ ที่จับใจฉันตั้งแต่ฉากแรก — มันไม่พยายามจะโอ่อ่าหรือฮึกเหิมเหมือนหนังฮีโร่ทั่วไป แต่เลือกทำหน้าที่เป็นพื้นหลังทางอารมณ์ที่ค่อย ๆ ดันความรู้สึกของเรื่องให้พุ่งขึ้นเมื่อถึงเวลาที่มันจำเป็นที่สุด ฉากที่โลแกนพาโลร่าไปยังที่ปลอดภัยและการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายถูกขับเคลื่อนด้วยคอร์ดเปียโนบาง ๆ กับสตริงที่แผ่ว ๆ ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าของตัวละครและความเปราะบางของมิตรภาพระหว่างพวกเขา

เสียงเรียบง่ายที่มักจะวนกลับมาเป็นธีมหลักของหนังผูกติดกับภาพได้แนบแน่น — นี่ไม่ใช่เพลงที่คุณร้องตามได้ แต่เป็นเพลงที่คุณรู้สึกได้เมื่อภาพนิ่งและคำพูดหายไป ท่อนที่เด่นสุดสำหรับฉันคือช่วงที่ภาพนิ่งลงหลังจากเหตุการณ์รุนแรง เพลงในจังหวะช้าพร้อมสายไวโอลินที่ค่อย ๆ เลื่อนสูงขึ้นสร้างช่องว่างให้กับความเงียบ ที่ทำให้ฉากนั้นหนักแน่นขึ้นโดยไม่ต้องเติมอะไรให้เกินจริง

ความเรียบง่ายแบบนี้ทำให้ฉันนึกถึงความกล้าของผู้สร้างในการเลือกใช้ดนตรีแบบประหยัด — มันทำหน้าที่เหมือนตัวละครตัวหนึ่งที่ซ่อนอารมณ์ไว้ในเงามืด และเมื่อมันเปิดออกมาจริง ๆ ผลกระทบก็หนักแน่นจนลืมไม่ลง

หลายคนที่ติดตามแฟรนไชส์ X-Men มักจะนับว่า 'X-Men Origins: Wolverine' เป็นวูฟเวอรีนภาคแรกในเชิงภาพยนตร์เดี่ยว และผมก็มองแบบนั้นด้วยในแง่ของการเปิดตัวตัวละครแบบสแตนด์อโลน

รายชื่อนักแสดงนำที่โดดเด่นใน 'X-Men Origins: Wolverine' ได้แก่ Hugh Jackman ในบทโลแกน/วูฟเวอรีน, Liev Schreiber รับบท Victor Creed/เซเบอร์ทูธ, Ryan Reynolds ในบท Wade Wilson/เดดพูล, Lynn Collins เป็น Kayla Silverfox และ Danny Huston ในบท William Stryker นอกจากนี้ยังมีนักแสดงสมทบที่เป็นที่รู้จักอย่าง Taylor Kitsch และ Dominic Monaghan ซึ่งช่วยเติมความหลากหลายให้กับกองทัพตัวละครของเรื่อง

ในมุมมองของแฟนที่ชอบการเล่าเรื่องต้นกำเนิด ภาพยนตร์เรื่องนี้อาจไม่สมบูรณ์แบบแต่ก็ให้ภาพรวมของตัวตนและความสัมพันธ์ในอดีตของโลแกนได้ชัดเจน การแสดงของ Hugh Jackman ยังคงเป็นแกนหลักที่ดึงคนดู แม้โทนและโครงเรื่องจะถูกวิจารณ์ก็ตาม