Todo

"นั่นลูกสาวเธอเหรอ" เขาไม่ปล่อยให้มีช่องว่าง รีบเอ่ยถามเมรินทันที "ใช่ค่ะ ลูกฉันเอง" เมรินตอบเพียงสั้นๆ แต่ในใจก็เกรงกลัวเมฆินเหลือเกิน เพราะใครๆ ก็รู้ว่าเขามีอิทธิพลมากแค่ไหน "ลูกเธอ แล้วใช่ลูกฉันด้วยไหม" ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงดุดัน ถามตรงๆ แบบต้องการคำตอบ ไม่อยากอ้อมโลกแล้ว เขาต้องการความจริงจากปากเมรินเดี๋ยวนี้ เพราะหากเป็นลูกตนเองจริง ก็เท่ากับว่าเธอใจดำมากที่ไม่ยอมบอกเรื่องนี้ให้เขารู้เลย "ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ลูกนายเหมือง" เมรินตอบสวนทันที แม้ลึกๆ จะกลัวมากแค่ไหน แต่ก็ต้องโกหกออกไปเพราะไม่อยากวุ่นวายกับคนอย่างเขาอีก

ถ้าคำว่ารักเดียวใจเดียวมันจะทำให้ฉันต้องมานั่งเสียใจแบบนี้ฉันคงจะเลือกมากรักเช่นเดียวกับคุณ ในเมื่อคุณไม่รู้จักพอฉันเองก็จะไม่พอเช่นกัน คุณมีอีกหนึ่งคนเข้ามา ฉันก็จะมีอีกสองและสามเข้ามา แต่ฉันคงจะไม่ให้โอกาสคุณถ้าคุณพยายามกลับมาหาฉันและขอคืนดีฉันไม่เอาคุณแล้ว หนังสือเล่มแรกคุณเป็นคนทำพัง ส่วนหนังสือเล่มที่สองฉันจะเป็นคนที่ขีดเขียนและสร้างขึ้นมาใหม่ในแบบที่ฉันต้องการ…

ยศสรัน แฮร์ริส ผู้ชายที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง ชีวิตนี้เขาไม่เคยขาดอะไรเลย ยกเว้นทายาทสืบสกุล คนโลกส่วนตัวสูง เกลียดการผูกมัด แต่ถูกกดดันจากมารดาให้ต้องมีทายาทสืบสกุล ด้วยวิธีใดก็ได้ ทำไงดีอยากมีลูกแต่ไม่อยากมีเมีย? และทางออกที่ดีที่สุดของเขานั่นก็คือการขอให้ เปมนีย์ เด็กในอุปถัมภ์ ผู้หญิงที่เขาไว้ใจที่สุด ฝากไข่ จนกระทั่งเขาได้เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวสมใจ แต่มันไม่ได้ง่ายแบบที่คิด เมื่อฝาแฝด ยี่หวา กับ หญ้าหวาน กลายเป็นแฝดคนละฝา หน้าตาไม่เหมือนกัน คนหนึ่งหน้าเหมือนพ่อ ส่วนอีกคนหน้าเหมือนใคร? ปมปัญหาหน้าไม่เหมือน ทำให้ยศสรันต้องพาแม่ของลูกเคยไล่ออกไปจากชีวิตกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงเพราะอยากให้ลูกได้มีแม่ แต่เขายังอยากมีเธออยู่ในชีวิตตลอดไป... แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เป็นเขาเองที่ถูกเมียเท เปมนีย์หันมาขอบคุณยศสรันก่อนที่จะเดินจากไป เธอเตรียมข้าวของไว้เรียบร้อยแล้ว ราวกับไม่ต้องใช้เวลาในการตัดสินใจอะไร แปลว่าเธอตั้งใจที่จะจากเขากับลูกๆ ไปแต่แรก เขาก็ได้แต่พูดในใจโดยไม่ออกเสียง ใจร้ายชะมัด ผู้หญิงอะไร ทิ้งลูก ทิ้งผัวได้ลงคอ

หมอเขื่อน ขุนเขื่อน หมอหนุ่มรูปหล่อมาดขรึม นิสัย: ขี้เก็ก ปากกับใจไม่ค่อยตรงกัน คลั่งรัก อายุ 27ปี สตางค์ วริศรา สาวร่างเล็ก นักเขียนนิยาย นิสัย:ปากกับใจตรงกัน ไม่ชอบสังคม ทะเล้นนิดๆ อายุ 27ปี ขุนเขื่อนและสตางค์เป็นเพื่อนที่สนิทกันตั้งแต่สมัยมัธยม ทั้งคู่พบกันในกิจกรรมชมรมเขียนกลอนในโรงเรียน ทั้งที่นิสัยต่างกันสุดขั้ว แต่กลับเข้ากันได้ดี ขุนเขื่อนเป็นหนุ่มที่ดูขรึมและขี้เก็ก ชอบเก็บความรู้สึกไว้และมักแสดงออกไปในทางตรงข้ามกับที่คิด บ่อยครั้งที่ทำให้เพื่อนๆ เข้าใจผิด เขาเป็นหมอหนุ่มที่ทุ่มเทให้กับการรักษาผู้ป่วย มีมุมอ่อนโยนแต่ไม่ค่อยยอมแสดงออก เว้นแต่กับคนที่เขารักมากจริงๆ ส่วนสตางค์เป็นนักเขียนนิยายที่ตรงไปตรงมา เธอเปิดเผยทั้งคำพูดและความรู้สึก เป็นคนทะเล้นเล็กๆ ไม่ค่อยชอบสังคมใหญ่ ชอบอยู่กับหนังสือและใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย แต่แฝงความสนุกสนาน สตางค์มักจะเป็นคนชวนขุนเขื่อนคุยหรือแหย่เขาให้ยิ้ม ถึงแม้เธอจะเห็นท่าทางเก๊กๆ ของเขาแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เธอมองว่าเป็นเอกลักษณ์ของขุนเขื่อนที่น่ารักในแบบของเขา

ความรัก ความสัมพันธ์ที่เรียบง่าย ไม่หวือหวา หล่อหลอมก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นคำว่ารัก...

“เยี่ยมมาก อกเล็กแต่หลายอย่างในตัวเธอใหญ่ดี คนแบบนี้ฉันชอบ” เขาชมจริงหรือทำไมสายตาเขาไม่หยุดที่น่าแต่มันเริ่มมองไปที่... แต่ยลรดารีบร้องบอกต่อท้าย “อ่อ แต่ฉันไม่นอนเปลือยกับคุณนะคะ ฉันไม่เคย” เควินพยักหน้ารับคำ พร้อมกับเขยิบไปนั่งลงข้างๆ ร่างเล็กที่พยายามวางท่าสบายๆ เขาก้มไปกระซิบข้างหูเล็กขาวสะอาด ‘ไม่เป็นไรเธอนอนใส่เสื้อผ้าได้ ฉันจะถอดให้ภายหลัง’ “เยลลี่...” ยลรดาขนลุกไปทั้งตัวปลายจมูกเขาอยู่ชิดริมหูจนได้กลิ่นน้ำหอมปนกับกลิ่นบรั่นดีจากลมหายใจของเขา “เธอไม่เปลือยก็ไม่เป็นไร เพราะว่าบางครั้งฉันก็ชอบจินตนาการเอง” เขาตอบเธอกลางๆหมีตัวน้อยจะได้ไม่ตกใจมาก ยลรดาอ้าปากค้างก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมาได้ “โรคจิต” “โรคนอนหลับยากต่างหาก” เควินขำก่อนจะแกล้งหาว “แต่ตอนนี้ฉันง่วงแล้ว นอนกันเถอะ ฉันอยากจะหลับสักตื่น เธอช่วยฉันนะ” พูดจบร่างสูงกำยำก็ลุกขึ้น เควินสลัดกางเกงที่สวมอยู่ออกไปจนเหลือแต่กางเกงชั้นใน ยลรดาเห็นแล้วหน้าแดงก่ำ รีบหลับตาเบือนหน้าหนี พอรู้สึกตัวอีกทีก็รู้สึกว่าเตียงข้างหลังยวบลงไป “อุ๊ย”

"ทำไม นอนกับผมมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอคุณถึงได้กลัวว่าผมจะทำอะไรคุณอีก ผมรุนแรงกับคุณหรือยังไง งั้นผมคงต้องรีบทำใหม่เพื่อแก้ตัว" "คุณหมอ!" เมรีญาหันไปจ้องหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง พร้อมกับตำหนิเขาในใจที่กล้าพูดเรื่องแบบนั้นออกมาอย่างหน้าไม่อาย "ว่าไง ตอบมาสิว่าผมทำให้คุณไม่ประทับใจหรอถึงต้องตั้งเงื่อนไขบ้าๆ นี้ขึ้นมา" เวทัสถามด้วยค วามโมโห ถ้าเป็นสองข้อแรกเขาพอเข้าใจและรับได้ แต่สำหรับข้อสามต่อให้เขารับปากเธอตอนนี้ในอนาคตเขารู้ตัวดีว่าคนอย่างเขาต้องผิดสัญญาแน่นอน เขาไม่มีทางห้ามใจตัวเองไม่ให้ยุ่งกับเธอได้! "ทำไมคุณมันเข้าใจอะไรยากแบบนี้ ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่อยากนึกถึงเรื่องพวกนั้นอีก" หญิงสาวพยายามอธิบายกับชายหนุ่มด้วยเหตุผล แม้จะรู้ดีว่าคนข้างๆ เริ่มไม่มีเหตุผลกับเธอแล้ว "ผมไม่สัญญา" เวทัสตอบกลับทันทีพร้อมกับสต๊าทรถออกจากโรงแรมด้วยความไม่พอใจ

เป็นเรื่องราวของดารินและธีรภพทั้งคู่เคยเป็นแฟนกันสมัยเมื่อสิบปีก่อน ธีรภพคือรักแรกของเธอเมื่อทั้งสองต้องมาเจอกันอีกครั้งด้วยความบังเอิญ เรื่องราวความรักที่ซับซ้อนในอดีตจะหวนคืนสู่ปัจจุบัน ท่ามกลางบทพิสูจน์ของหัวใจ ทั้งสองจะสามารถเดินหน้า

'ศราวิน' คือเพลย์บอยนักธุรกิจที่ใช้ชีวิตอยู่กับงานและปาร์ตี้ในวันหยุด ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา จนกระทั่งในวันเกิดครบรอบที่สามสิบสามปีทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเพื่อนสนิทได้จัดของขวัญดิ้นได้มาเป็นของกำนัล

# อยากหย่าก็ได้ ฉันจะหย่าให้ถ้าเธอมีลูกให้ฉันได้ครบ 8 คนซะก่อน!! แวบแรกที่ ชาร์ลส์ สราวิน เฮอร์นันเดส เห็นเลขาฯ สาวอย่าง นารา ก็ถูกตาต้องใจ หน้าสวยอกโต เอวเล็ก สเปกบอส ยิ่งเธอปล่อยความเปิ่น โก๊ะ กัง มันยิ่งจี้จุดเขาเข้าอย่างจังปักหมุดเธอไว้เลย...พอได้จังหวะที่เธอตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ก็เป็นเวลาของเทพบุตรขี่ม้าขาววางกลอุบายให้เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแบบดิ้นไม่หลุด สัญญาผูกมัดสลัดตำแหน่งเลขาฯ มาเป็นภรรยาของบอส ลืมคำว่า "หย่า" ไปได้เลย จนกว่าเธอจะมีลูกให้เขาได้ครบแปดคน! ร้ายกาจจริง ๆ

คีริน กิตติวัฒน์ ประธานกรรมการบริหารวัย38ปี ภาคิน รัตนากร รองประธานบริษัทวัย37ปี พิมพ์ดาว วัฒนกุล เลขาชั่วคราววัย26 ปี เรื่องนี้ไม่เน้นปมใดๆดำเนินเรื่องโดยมีความสัมพันธ์ของ คีรินxภาคินxพิมพ์ดาวเป็นหลัก

ค่ำคืนงานเลี้ยงสังสรรค์จบลง ปริญ เมาหนัก เขาฝันแบบเดิมที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้ เขาได้เผด็จศึกเพื่อนสนิทที่แอบคิดไม่ซื่ออย่างพีรดา แบบจัดเต็มให้เธอทั้งคืน และพอลืมตาตื่น ก็ต้องขยี้ตาซ้ำ เมื่อพบว่า พีรดาอยู่ในสภาพแรกเกิดบนเตียงยับเยินดั่งสมรภูมิรบ! มันไม่ใช่ฝัน เขากินเพื่อนตัวเองเข้าไปแล้ว... แล้วก็ดันอยากกินอีก! ------------------------------------------------ "ฉันมาพบคุณปริญ" พีรดาเดินเข้ามาที่โรงแรมเดอะริเวอร์ด้วยความบุคลิกมาดมั่นแม้ว่าตอนนี้ในใจจะร้อนรุ่มด้วยความโมโหก็ตาม "นัดไว้หรือเปล่าคะ" พนักงานต้อนรับเอ่ยถามอย่างเป็นหน้าที่ "บอกเขาว่าพีรดามาขอพบ" เธอตอบเสียงนิ่ง และไม่นานพนักงานต้อนรับก็เป็นฝ่ายเดินนำไปเพื่อพบกับชายหนุ่มที่ชั้นของผู้บริหาร