Short Stories & Novels

ฉันเป็นแค่เด็กจากสลัม ที่ดันไปหลงรัก เดม่อน วิทาเล่ เจ้าพ่อมาเฟียที่น่ากลัวที่สุดของนิวยอร์ก ตลอดห้าปี ฉันเป็นของเขา ฉันรับกระสุนแทนเขาถึงเก้านัด เขาจะจูบแผลเป็นของฉันขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุดเพื่อเขา กอดฉันไว้แน่นๆ คล้องสร้อยคอของราชินีไว้ที่คอฉัน แล้วพอฉันหายดี เขาก็เอาฉันจนไม่เหลือสติ ด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ฉันคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ฉันคิดว่าเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันคิดว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในคืนที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าของเรา เขาบอกฉันว่าเขาหมั้นแล้ว กับบิอังก้า เจ้าหญิงมาเฟียจากตระกูลคู่แข่ง ฉันกลั้นน้ำตาไว้ เขาแค่จับคางฉัน พ่นควันใส่หน้า แล้วก็หัวเราะ “เธอไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าจะได้แต่งงานกับฉัน นอร่า เอาให้ชัดนะ เราแค่เอากัน แค่นั้น เธอไม่ใช่คู่ชีวิต เธอคือของสะสม งานศิลป์ชิ้นหนึ่ง…สัตว์เลี้ยงที่ฉันเป็นเจ้าของ” สัตว์เลี้ยง นั่นแหละคือทั้งหมดที่เขาต้องการจากฉัน แทนที่จะร้องไห้ ฉันกลับหยิบโทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้งขึ้นมา [ฉันรับข้อเสนอของคุณ สามวัน พาฉันออกจากนิวยอร์กนรกนี่ให้พ้นที]

แม่เผลอดึงฉันเข้าไปในกลุ่มที่ชื่อว่า “ครอบครัวสุขสันต์” ในกลุ่มมีสมาชิกอยู่แค่สามคน แม่ พ่อ และเด็กผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ถูกเมมชื่อไว้ว่า “ลูกรัก” พวกเขากำลังคึกคักกับการเตรียมงานวันเกิดให้เด็กคนนั้น ขณะที่วันพรุ่งนี้คือวันเกิดของฉัน วันที่พวกเขาลืมมาติดต่อกันเป็นปีที่สิบ แม่พูดว่า “สถานที่จัดงานต้องเหมือนเทพนิยาย ให้เขาได้เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ตัวจริง” พ่อส่งอั่งเปาก้อนโตมา พร้อมข้อความว่า “เงินไม่ใช่ปัญหา แค่อย่าให้พี่ชายของลูกรู้เข้า เดี๋ยวจะไม่สบายใจ” ฉันแคปหน้าจอไว้เงียบ ๆ เตรียมหาโอกาสฉีกหน้ากันให้มันจบสิ้นไปเลย ตอนนั้นเอง น้องสาวผู้ทั้งเรียนดีและประพฤติดีของฉันก็ทักแชตส่วนตัวมาพร้อมภาพแคปหน้าจอ เป็นบันทึกการสนทนาระหว่างเธอกับแม่ “แม่ งานปาร์ตี้เซอร์ไพรส์วันเกิดของพี่จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? แม่รับปากหนูแล้วนะว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หลอกพี่”

เมื่อสามีที่เป็นซีอีโอของฉันรู้ว่าฉันยอมยกโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านให้ผู้ช่วยสาวคนโปรดของเขาอย่างเต็มใจ เขาก็คิดว่าการทำสงครามเย็นกับฉันมาตลอดสามเดือนนั้นได้ผล เขาจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวว่าจะพาฉันไปฮันนีมูนที่ไอซ์แลนด์ ทว่าเมื่อผู้ช่วยสาวรู้เรื่องเข้ากลับหึงหวงอย่างหนัก และโวยวายจะลาออกจากบริษัท สามีที่คอยตามใจเธอมาตลอดถึงกับลนลาน หลังจากตามง้อเธออยู่สามวันสามคืน เขาก็ใช้ข้ออ้างเรื่องไปคุยงานเพื่อเททริปฮันนีมูนอีกครั้ง แล้วเอาตั๋วฮันนีมูนอีกใบไปให้เธอ หลังจากนั้นเขาก็อธิบายกับฉันอย่างไม่ใส่ใจนักว่า "เรื่องความรักเป็นแค่เรื่องเล็ก เรื่องงานสำคัญที่สุดต่างหาก ในฐานะเจ้านายผมต้องเอาเรื่องงานมาเป็นอันดับแรก" "คุณเป็นภรรยาของผม คงจะสนับสนุนผมใช่ไหม" ฉันมองดูโพสต์ที่ผู้ช่วยสาวเพิ่งลงในมือถือ รวมถึงรูปคู่ที่ทั้งสองคนเอาหัวพิงกันและทำมือเป็นรูปหัวใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงแค่พยักหน้า สามีคิดว่าฉันกลายเป็นคนใจกว้างและรู้ความ เขาพอใจมาก พร้อมทั้งลั่นวาจาว่ากลับประเทศมาเมื่อไหร่จะชดเชยทริปฮันนีมูนที่โรแมนติกยิ่งกว่านี้ให้ฉัน แต่เขาไม่รู้เลย ว่าฉันได้ยื่นใบลาออกไปแล้ว และเขาก็ได้เซ็นหนังสือหย่าไปตั้งนานแล้วเช่นกัน เขากับฉัน จะไม่มีอนาคตร่วมกันอีกต่อไป

ในวันที่สามีของข้าพลีชีพในสนามรบ จ้าวถางที่เป็นญาติผู้น้องก็ร่ำไห้ฟูมฟายจะขอตายตกตามเขาไป ทว่ากลับไม่มีใครถามความเห็นของข้าเลยสักคำ กว่าข้าจะเร่งรุดไปถึง พวกเขาก็ตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้ว… ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า จะให้จ้าวถางเข้าพิธีฝังร่วมหลุมกับเซี่ยชิงเยี่ยนสามีของข้า ณ สุสานบรรพชนตระกูลเซี่ยในฐานะภรรยาเอก เมื่อเดินเข้าไปในโถงตั้งศพ ข้าก็เห็นจ้าวถางเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม บนหน้าผากพันผ้าแพรสีขาวไว้ทุกข์ไว้รอบหนึ่ง แม่สามีกำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นางด้วยตนเอง ส่วนบุตรชายของข้ากลับต้องคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพมานานถึงสามชั่วยาม จนขาทั้งสองข้างบวมเป่งและสั่นเทาไม่หยุด ไม่มีใครบอกให้เขาลุกขึ้น และไม่มีใครหาเบาะนุ่มมาให้เขารองเข่าเลยสักคน แม่สามีเหลือบตาขึ้นมองข้าแวบหนึ่ง “กลับมาแล้วหรือ? อีกเจ็ดวันถางถางจะเข้าสุสานบรรพชนในฐานะภรรยาเอก เจ้าไปจัดการเตรียมงานเสีย” ชาติที่แล้ว ข้ามิกล้าขัดคำสั่งแม้เพียงครึ่งคำ นั่นก็เพราะคนทั่วเมืองหลวงต่างพากันยกย่องว่าจ้าวถางเป็นผู้รักลึกซึ้งมั่นคง เพราะแม่สามีบอกว่านางคือหญิงใจเด็ดเดี่ยว และเพียงเพราะข้าขมวดคิ้วนิดเดียว ก็จะมีปากนับไม่ถ้วนรอรุมประณามว่าข้านั้นใจคอคับแคบ ไร้เมตตาต่อผู้อื่น ทว่าในอีกเจ็ดวันให้หลัง เซี่ยชิงเยี่ยนกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเสียดื้อๆ ข้าถึงเพิ่งได้รู้ในตอนนั้นเองว่า เขากินยาแกล้งตายเข้าไป ทั้งหมดก็เพื่อจะได้แต่งจ้าวถางเข้าเรือนมาเป็นภรรยาอย่างมีเกียรติและผ่าเผย ส่วนตัวข้าจากภรรยาเอกกลับถูกลดขั้นเป็นเพียงภรรยารอง และโดนจ้าวถางโขกสับไปชั่วชีวิต ส่วนบุตรชายของข้า ก็พลอยถูกลดสถานะจากบุตรภรรยาเอกกลายเป็นบุตรอนุ หมดสิ้นวาสนาที่จะได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ ทำได้เพียงใช้ชีวิตจมปลักปะปนอยู่กับสามัญชนตามร้านตลาดไปชั่วชีวิต เมื่อได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครา ข้าย่อตัวลง ประคองบุตรชายให้ลุกขึ้นจากพื้นศิลาเขียว ก่อนจะหันไปจับจ้องแม่สามี “ในเมื่อรักลึกซึ้งมั่นคงถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ลงโลงตายตามกันไปเสียวันนี้เลยเถิด!”

ด่านชายแดนถูกตีแตก แม่ทัพน้อยตระกูลกู้ลงนามในหนังสือทัณฑ์บนทหารว่า “หากไม่ทำลายล้างโหลวหลาน จะไม่ขอหวนคืนกลับมา” เสด็จพ่อทรงพระเกษมสำราญยิ่ง ตัดสินพระทัยประทานสมรสพระราชทาน ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้ว่ากู้อวี่หลานกับเสด็จพี่หญิงของข้ามีใจปฏิพัทธ์ตรงกัน ทว่าเขากลับเลือกข้า คืนวันวิวาห์ เขายืนอยู่หน้าเตียงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชา “เดินทางไปชายแดนครานี้ มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ กระหม่อมไม่อยากให้เหยาเอ๋อร์ต้องมาเผชิญคราวเคราะห์นี้” “พระมหากรุณาธิคุณยากจะปฏิเสธ กระหม่อมจำต้องเลือกท่าน ทำให้ท่านต้องน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว” ข้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง อดมิได้ที่จะย้อนถามกลับไป “เช่นนั้นข้านับเป็นตัวอันใดเล่า?” เขายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาเหินห่าง “ถือว่ากระหม่อมติดค้างท่านก็แล้วกัน” เขาผลักประตูแล้วเดินจากไป ข้าถึงได้ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กู้อวี่หลานหารู้ไม่ว่า ตัวข้าเองก็มีบุรุษในดวงใจอยู่ตั้งนานแล้ว ถือว่าต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างกัน เฝ้าด่านชายแดนเจ็ดปี เผชิญความตายสิบส่วนรอดเพียงส่วนเดียว ข้าอยู่เคียงคู่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขา ถูกลอบสังหาร ถูกซุ่มโจมตี เคยได้รับบาดเจ็บ เคยหนีตายเอาชีวิตรอด... ข้าไม่เคยตัดพ้อบ่นว่า ทว่ากลับทุ่มเทสุดจิตสุดใจช่วยเขาตรึงขวัญกำลังใจของกองทัพ และดูแลสะสางงานพลาธิการ กระทั่งยามที่กู้อวี่หลานบาดเจ็บสาหัส จำต้องใช้ดีงูที่มีพิษร้ายแรงเพื่อขับพิษ ข้ายังยอมเสี่ยงอันตรายด้วยตนเอง ไปเสาะหาดีงูมาได้จากถ้ำเบญจพิษ ในที่สุด กู้อวี่หลานก็ตีทัพโหลวหลานจนแตกพ่าย ผนวกซีอวี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินมาตุภูมิ ภายหลังยกทัพกลับด้วยชัยชนะ เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งเขาขึ้นเป็นอ๋องต่างแซ่ และทรงตรัสถามว่าเขาต้องการรางวัลพระราชทานใด “กระหม่อมกราบทูลขอลดขั้นภรรยาเอกกลายเป็นอนุ เปลี่ยนมาตบแต่งองค์หญิงอวิ๋นเหยาเป็นภรรยาเอกแทนพ่ะย่ะค่ะ” ในท้ายที่สุด เขาก็ยังคงเลือกตบแต่งเสด็จพี่หญิงอยู่ดี ทว่ายังดีที่ในที่สุดข้าเองก็สมปรารถนาตามที่หวัง สามารถจากไปเสียที

อวิ๋นหนีเคยเป็นดาวเจิดจรัสของเมืองเป่ย เธอเป็นอิสระดั่งสายลม ร้อนแรงดั่งเปลวไฟ ใช้ชีวิตอย่างมั่นใจ ไม่แคร์สายตาใคร แต่เธอดันแต่งงานกับจี้กวนหลาน ประธานผู้ร่ำรวยที่ทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่าเข้มงวดและเจ้าระเบียบที่สุด ชายหนุ่มเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอย่างแม่นยำและมีความละเอียดสูง นอกจากเข้มงวดกับตัวเองแล้ว ยังเข้มงวดกับคู่ชีวิตด้วย เธอเป็นคนรักสนุก ชอบเที่ยวผับ ชอบจีบนายแบบ เขาสั่งให้ผับทั่วทั้งเมืองเอาชื่อเธอเข้าแบล็คลิสต์ เธอรักอิสระ มีความสุขกับแดดร้อนแรงของแอฟริกา เพลิดเพลินกับแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งรถหรือกระโดดร่ม เธอถนัดหมดทุกอย่าง แต่เขายึดพาสปอร์ตเธอ ควบคุมการไปไหนมาไหนของเธอ

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

ตอนฉันอายุเจ็ดขวบ พ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต แม่พาฉันไปแต่งงานใหม่กับรักแรกของเธอ ในการกินข้าวร่วมกันมื้อแรกหลังย้ายเข้าบ้าน พ่อคนใหม่ได้ประกาศกฎใหม่ของบ้าน [ต่อจากนี้ไป บ้านของเราจะใช้ระบบหารจ่าย] ฉันคีบเนื้อวัวกินไปหนึ่งชิ้น พ่อคนใหม่กลับให้เด็กเจ็ดขวบอย่างฉันจ่ายค่าอาหารให้เขาหนึ่งหมื่นห้าพันบาท ฉันมองดูพี่สาวต่างพ่อที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย “พี่สาวก็กินเนื้อวัวเหมือนกัน ทำไมพ่อถึงไม่ให้พี่สาวจ่ายค่าข้าวด้วยล่ะคะ?” “เพราะพี่สาวเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของพ่อ พ่อรักพี่สาว พี่สาวเลยมีสิทธิพิเศษทางสายเลือดยังไงล่ะ” พ่อใหม่ตอบ ฉันปรายตามองไปทางแม่ พ่อใหม่จึงอธิบายต่อ “แม่ของแกเป็นภรรยาของพ่อ พ่อรักแม่ แม่ก็เลยมีสิทธิพิเศษเหมือนกัน” “ส่วนแก เราไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน ทั้งยังไม่มีความผูกพันใด ๆ ฉันจึงไม่มีหน้าที่ที่จะต้องเลี้ยงดูแก”

ลั่วเซิงและเจียงซื่อคือคู่สร้างคู่สมที่ทุกคนในโรงเรียนต่างยอมรับ เจียงซื่อเป็นเดือนโรงเรียนสุดฮอตที่ใคร ๆ ก็รุมล้อม เขารูปร่างสูงโปร่ง ขายาว มีใบหน้าหล่อเหลาดุดันสะกดสายตา มักจะอยู่ในชุดแจ็กเก็ตกันลมสีดำที่ดูเย็นชาอยู่เสมอ ทั้งมาดกวนและกร้าวใจ ทำเอาสาว ๆ นับไม่ถ้วนยอมพุ่งเข้าหาประหนึ่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ทว่าในสายตาของเขากลับมีเพียงลั่วเซิงมาโดยตลอด พวกเขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน ตอนอายุ 1 ขวบในพิธีเสี่ยงทายก็คว้าตัวกันและกันไว้ อายุ 7 ขวบผู้ใหญ่ก็จับหมั้นหมาย อายุ 14 มอบจดหมายรักให้กัน อายุ 16 สารภาพรัก พออายุ 18 ก็สัญญาว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน...จนกระทั่งปีที่อยู่มัธยมปลายปีสาม มีนักเรียนย้ายมาใหม่ในห้องชื่อว่าซูม่าน ตอนที่ครูประจำชั้นจัดกิจกรรม “เพื่อนช่วยเพื่อน” ก็ตั้งใจจับคู่ซูม่านให้กับเจียงซื่อ พร้อมกับย้ำแล้วย้ำอีกว่า “ถ้าเธอไม่รับ ก็อย่าหวังว่าจะได้คบกับลั่วเซิงในโรงเรียนอีกเลย”

ในวันที่ฉันตาย แฟนฉันยังไปคั่วกิ๊กอยู่ เขาเป็นผู้ชายที่ฉันช่วยออกมาจากกลุ่มเศรษฐีนี โดยมีเงื่อนไขว่าให้อยู่เป็นแฟนฉันสามปี ซึ่งเขาตกลง ฉันให้เงินเขาใช้ ช่วยเรื่องการลงทุน ส่งให้เขากลายเป็นคนดัง เขากลับบอกฉันว่าเราเป็นแฟนกันไม่ได้ แต่อีกด้านกลับไปสร้างกระแสจับคู่กับหญิงอื่นไม่เลือก คู่จิ้นของเขาฝากข้อความไว้ให้ฉัน ’ถ้าไม่ใช่หวังไต่เต้า ใครจะมาสนใจหล่อน จืดชืดยังกะอะไรดี’ แต่ทำไมพอฉันตาย เขากลับคลุ้มคลั่งเสียอย่างงั้น

ในวันที่ตระกูลถูกสั่งยึดทรัพย์ สหายวัยเยาว์ผู้พลิกผันจากนักโทษประหารกลายมาเป็นขุนนางใหญ่ ได้ประคองป้ายอาญาสิทธิ์ละเว้นโทษตาย คุกเข่าก้าวขึ้นสู่ท้องพระโรงทีละก้าว เพื่อทูลขอสมรสพระราชทานกับข้า ในคืนเข้าหอ พวกเราอยู่ในห้องหับพลิกพลิ้วพัวพัน เรียกหาน้ำชำระกายไปถึงแปดครา ทว่าเพียงไม่กี่เดือนให้หลัง ในตอนที่ข้าอุ้มครรภ์แก่ยกน้ำชาไปให้เขา กลับบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับกลุ่มที่ปรึกษา “ใต้เท้า ตอนนั้นไอ้โจรชั่วตระกูลเสิ่นมันทำร้ายครอบครัวของท่านจนต้องตายอย่างอนาถนับร้อยชีวิต หลังจากท่านแก้แค้นได้แล้ว เหตุใดจึงยังต้องช่วยชีวิตบุตรสาวของศัตรู ซ้ำยังแต่งนางเข้ามาเป็นภรรยาอีกเล่า?” “ก็เพื่อทรมานอย่างไรเล่า เหตุใดมีเพียงข้าที่ต้องแบกรับความแค้นลึกล้ำเท่าทะเลโลหิต เจ็บปวดปางตายอยู่ฝ่ายเดียว นางเสิ่นชิงอวิ๋นก็สมควรมาทนทุกข์อยู่กับข้า อยู่มิสู้ตาย แม้นอยากจะตายก็มิอาจตายได้” ท่ามกลางความใจสลายตรอมตรมถึงขีดสุด ข้าได้คลอดบุตรก่อนกำหนด ทารกน้อยจึงมีร่างกายที่อ่อนแอและขี้โรคยิ่งนัก ถูจิ่งมองตรงมาที่ข้า แววตาคู่นั้นมีเพียงความเฉยชาไร้หัวใจ “เด็กที่สืบทอดสายเลือดของตระกูลเสิ่น สุดท้ายก็เป็นแค่สวะไม่เอาไหนจริงๆ” “ก็เหมือนกับเจ้านั่นแหละ” หกปีหลังจากนั้น ข้าเคยคิดที่จะสังหารเขาถึงร้อยสามสิบสองครั้ง เพื่อพาบุตรหนีไปให้ไกลแสนไกล แต่ทุกครั้งกลับลงเอยด้วยความล้มเหลว จนกระทั่งบุตรเผลอทำกล่องไม้ถานมู่ตกลงพื้นโดยไม่ทันระวัง จึงถูกเขาลงทัณฑ์ให้คุกเข่าในศาลบรรพชนจนสลบไสลไม่ได้สติ

อันโตนิโอสังเกตว่าฉันไม่ได้เอ่ยปากขอเงินจากเขามาหนึ่งสัปดาห์แล้ว นาน ๆ ครั้งเขาถึงจะส่งข้อความมาหา แต่คราวนี้กลับเป็นคำชม “ที่รัก ในที่สุดคุณก็รู้จักวางตัวเป็นภรรยาเจ้าพ่อที่เหมาะสมเสียที” “ยาพิเศษของแม่คุณสัปดาห์นี้ ผมให้คนไปส่งแล้ว แค่คุณเชื่อฟัง อย่าโลภมาก ผมให้คุณได้ทุกอย่าง” เขาไม่รู้เลยว่า ตอนที่ฉันอ่านข้อความนั้น ฉันกำลังสั่งพิมพ์สัญญาหย่าอยู่ ฉันยังสวมเดรสเก่าจากเมื่อสามปีก่อน ไม่มีใครเชื่อหรอกว่า ภรรยาเจ้าพ่อที่ดูสง่างามในสายตาคนนอก แท้จริงแล้ว แม้แต่เงินซื้อผ้าอนามัยแบบสอด ยังต้องไปขอจากเอเลน่า ที่ปรึกษาของเขา แม้แต่การจะออกไปข้างนอก ยังต้องยื่นคำขอล่วงหน้าสามวัน อันโตนิโอมักพูดเสมอว่านี่คือการปกป้องฉัน “ข้างนอกมันอันตรายเกินไปนะ ที่รัก คุณแค่อยู่บ้านดี ๆ ก็พอ” แต่เมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนที่แม่อาการทรุดหนัก ฉันขอร้องเอเลน่าให้ช่วยข้ามขั้นตอนพวกนั้น ทว่าเธอกลับจงใจยื้อเวลาอยู่ถึงห้าวัน กว่าจะยอมให้ฉันออกไป ก็หลังจากที่แม่สิ้นลมหายใจไปแล้ว ยาพิเศษงั้นเหรอ…? แม่ฉันตายไปแล้ว ฉันจะไม่ทนอีกต่อไป

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”

"เสี่ยวอวี่ นายอย่าแกล้งพี่เลยนะ... พี่คันจะแย่อยู่แล้ว..." ภายในห้องนอน พี่สาวข้างบ้านนอนแยกขาออกอย่างคุมไม่อยู่ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อด้วยความทรมาน คอเสื้อหลุดลุ่ย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียด ผมไม่อาจสะกดกั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป จึงคลานขึ้นไปทาบทับบนร่างกายของเธอ "พี่ครับ คันจนทนไม่ไหวเลยใช่ไหม? ให้ผมช่วยพี่นะ?"

ฉันมองดูผู้ชายที่หน้าตาเหมือนสามีทุกประการตรงหน้าฉัน หวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เพราะฉันได้รับข้อความฉบับหนึ่ง "เขาไม่ใช่สามีคุณ!" ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือชื่อผู้ส่งข้อความที่แสดงในโทรศัพท์มือถือคือ "สามี"! ฉันควรจะเชื่อใครดี?

ผมเป็นผู้ชาย แต่กลับเป็นโรคประหลาดที่สามารถผลิตน้ำนมได้ เพื่อไม่ให้ใครมองว่าผมเป็นพวกวิปริต...ผมจึงพยายามเก็บเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด จนกระทั่งอาการมันแย่ลงเรื่อยๆ ผมเลยต้องแอบไปที่โรงพยาบาล แต่สิ่งที่ผมไม่คาดคิดคือ. หมอศัลยศาสตร์เต้านมที่ผมได้เจอจะเป็นรุ่นพี่สุดหล่อที่ผมแอบปลื้มมานาน! …

สามพี่น้องตระกูลสวี่ที่เคยมองว่าฉันสำคัญยิ่งกว่าชีวิต กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ในยามที่ฉันทุกข์ทรมานกับเนื้องอกในสมองชนิดร้ายแรงอยู่ การผ่าตัดอาจทำให้สูญเสียความทรงจำ ฉันไม่อยากลืมพวกเขา จึงโทรไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขา แต่ทันทีที่รับสายแล้ว กลับถูกพวกเขาด่าทออย่างไม่ไว้หน้า “ซ่งเสี่ยวหรู วันนี้เป็นวันเกิดของอาเหยียน เธออย่ามาสร้างปัญหาได้ไหม?” ฉันเจ็บจนหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันก็เห็นข้อความในมือถือที่เสิ่นเหยียนส่งมา “ซ่งเสี่ยวหรู พี่ชายทั้งสามให้เครื่องรางคุ้มภัยฉันตั้งสามอันแน่ะ” ในภาพนั้น คือเครื่องรางคุ้มภัยที่ฉันก้าวหนึ่งก้าว ก้มกราบหนึ่งครั้ง และคุกเข่าอยู่ท่ามกลางสายฝนนานถึงเจ็ดชั่วโมง กว่าจะขอมาให้พี่น้องทั้งสามได้ ในที่สุดฉันก็ยอมตัดใจ เดินทางไปผ่าตัดที่ต่างประเทศเพียงลำพัง เพื่อจะลืมพวกเขา จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันเห็นชายแปลกหน้าสามคนคุกเข่าอยู่หน้าบ้านฉัน ร้องขอฉันให้อภัยพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง

ใครๆ ในแวดวงไฮโซฮ่องกงต่างก็รู้ดีว่า คุณชายตระกูลไป๋ผู้แสนเย็นชา ยอมสละได้แม้กระทั่งวงศ์ตระกูลและชีวิตของตัวเอง เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อมาเขาก็ได้แต่งงานกับหญิงในดวงใจสมปรารถนา เรื่องราวความรักอันงดงามของพวกเขาถูกเล่าขานไปทั่วทั้งวงการ และผู้หญิงคนนั้นก็คือฉันเอง ฉันเคยคิดว่าเราจะมีความสุขด้วยกันตลอดไป จนกระทั่งวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีคลิปวิดีโอหนึ่งส่งเข้ามาในมือถือ เป็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนัวเนียกันอย่างเร่าร้อน เสียงหายใจหอบถี่ของไป๋เหิงที่พยายามข่มกลั้นดังลอดผ่านลำโพงออกมา “ที่รัก คุณหอมจัง” ฝ่ายหญิงมีท่าทีขัดขืนพองาม พลางส่งเสียงครางออดอ้อนไม่ขาดปาก ฉันกดดับหน้าจอทันที หน้าจอดำสนิทสะท้อนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของฉัน ฉันกับไป๋เหิงคบกันตั้งแต่สมัยเรียนจนเข้าสู่ประตูวิวาห์ สิบห้าปีที่ผ่านมาเรารักกันหวานชื่นเหมือนวันแรก จนกลายเป็นคู่สามีภรรยาต้นแบบที่ใครๆ ต่างก็ยกย่อง แต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่า หัวใจของไป๋เหิงได้เปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว เขาไปตกหลุมรักผู้ช่วยที่ฉันคัดมาให้เขากับมือ ในเมื่อความรักของฉันไม่อาจทนให้มีรอยด่างพร้อยได้แม้แต่นิดเดียว ดังนั้น ในวันเกิดของเขา ของขวัญที่ฉันมอบให้เขาก็คือการจากลาและไม่ขอพบเจอกันอีกตลอดกาล

เป็นองครักษ์เงาของอ๋องผู้สำเร็จราชการเข้าสู่ปีที่เก้า เจียงเยี่ยถังตัดสินใจจะไปจากเขา นางเดินเข้าไปในร้านขายยาที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง ใช้เงินสิบตำลึงซื้อยาแสร้งตายหนึ่งเม็ด เถ้าแก่ร้านบอกกับนางว่าหลังจากกินยาเข้าไปแล้ว ชีพจรจะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และหยุดหายใจอย่างสิ้นเชิงในวันที่เจ็ด สามวันหลังจากนั้นถึงจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เจียงเยี่ยถังกินยาเม็ดนั้นเข้าไป แล้วเดินกลับไปที่จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ หิมะที่ร่วงลงบนบ่าของนาง มันเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูก นางพลันนึกถึงฤดูหนาวเมื่อเก้าปีก่อนขึ้นมาอย่างฉับพลัน ผู้คนอดอยากล้มตายทั่วแผ่นดิน นางที่อายุเพียงเจ็ดขวบ จำเป็นต้องขายตัวเองให้พ่อค้าทาสในราคาห้าตำลึง เพื่อเลี้ยงดูน้องสาวไม่ให้อดตาย

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก