Short Stories & Novels

ภรรยาที่เป็นผู้พิพากษา เพื่อจะช่วยชีวิตรักแรกของเธอที่ป่วยเป็นโรคไตวายเรื้อรัง ได้ถือวิสาสะตัดสินเอาไตข้างหนึ่งของผมไปให้รักแรกของเธอ ผมอธิบายให้ภรรยาฟังว่า ผมป่วยเป็นโรคไตวาย หากต้องปลูกถ่ายไตออกไปอีกข้าง ผมต้องตายอย่างแน่นอน แต่ภรรยากลับตะโกนใส่ผมด้วยความรังเกียจว่า "ทิงไป๋ป่วยหนักขนาดนี้แล้ว นายยังจะมามัวหึงหวงเรียกร้องความสนใจอยู่อีก! นายไม่มีหัวใจบ้างเลยหรือไง!" ภายใต้คำสั่งตัดสินบังคับของภรรยา ผมถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลเพื่อรับการผ่าตัดปลูกถ่ายไต ในท้ายที่สุด เพราะอาการไตวายที่กำเริบหนักขึ้น ผมจึงต้องตายอย่างอนาถในมุมที่ไร้ผู้คนของโรงพยาบาล

ปีที่สามหลังจากออกจากคุก เสิ่นจือจือเพื่อนเล่นในวัยเด็กก็ลากตัวผมออกมาจากสังเวียนมวยใต้ดิน เธอชกเข้าที่หน้าของผมหมัดหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "เซี่ยสือเยี่ยน ใครให้นายกล้าไม่กลับบ้าน แถมยังทำตัวเองจนกลายเป็นสภาพดูไม่ได้แบบนี้!" ผมเช็ดคราบเลือดออก และหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจอะไร "ท่านประธานเสิ่น หมัดละแสน ถ้ายังไม่หายแค้นคุณชกต่อได้เลยนะ จะได้ครบค่าเช่าบ้านของผมปีนี้" กำปั้นของเธอสั่นไม่หยุด แต่เสียงกลับอ่อนลงมา "กลับบ้านกับฉัน...ไปขอโทษชิงหรานซะ" "เขาใจดี ไม่ถือสาเรื่องที่นายใส่ร้ายเขาตั้งนานแล้ว " เมื่อสายตากวาดมองบาดแผลทั่วร่างของผม แววตาของเธอก็ดูซับซ้อน "ดูสภาพนายตอนนี้ที่หน้าตาเต็มไปด้วยเลือดสิ มันต่างอะไรกับหมาจรจัดในกองขยะล่ะ?" ตัวผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไปทันที เธอไม่รู้หรอกว่า ความคาวของเลือดที่อาบเต็มหน้าแบบนี้ คือวิธีเอาชีวิตรอดเพียงอย่างเดียวที่ผมได้เรียนรู้มาจากในคุก "นายอย่าลืมนะว่าฉันยังเป็นคู่หมั้นของนายอยู่!" เท้าของผมชะงักไป จะลืมได้ยังไงล่ะ? ในคืนวันหมั้นเมื่อสามปีก่อน ผมถูกเซี่ยชิงหรานมอมยาจนสลบแล้วส่งไปยังงานประมูลตลาดมืด คืนแรกของผมถูกตั้งราคาเอาไว้อย่างชัดเจน รอให้พวกเศรษฐีนีมาเลือกซื้อ คืนนั้นผมแสดงสภาพน่าสมเพชออกมาจนหมดเปลือก และกลายเป็นตัวตลกที่คนทั้งเมืองเจียงเฉิงต่างรู้กันไปทั่ว! และคนที่ลงนามเซ็นชื่อขายผม ก็คือคู่หมั้นของผมคนนี้นี่เอง

มีคนแท็กเรียกฉันบนแอป Nextdoor "เฮ้ย ยัยเพนท์เฮาส์ เธอโสดนี่นา จะเอาสวนดาดฟ้ากว้างๆ ไว้ทำไมคนเดียว? สามีฉันจะจัดงานปาร์ตี้ เราจะเริ่มใช้พื้นที่นั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป" "ไม่ต้องห่วงนะ เราจะจ่ายค่าดูแลให้เดือนละสองร้อยเหรียญ เธอได้เงินฟรีๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ น่าจะดีใจนะที่ได้เงินน่ะ" ฉันจ้องหน้าจอตาค้าง นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม? ฉันคือทายาทของดอน ริชชี ผู้ที่ถูกฝึกมาเพื่อปกครองเขตเซาท์ไซด์ แต่ฉันเลือกที่จะทิ้งชีวิตแบบนั้นมาจับพู่กันวาดรูป อพาร์ตเมนต์นี้คือวิหารอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นสถานที่หลบภัยอันเงียบสงบของฉัน สวนดาดฟ้าตรงนั้นไม่ใช่พื้นที่ส่วนกลางของตึก แต่มันเป็นของฉัน! ฉันควักเงินสดห้าแสนเหรียญซื้อกรรมสิทธิ์มันมาตอนที่ตัดสินใจซื้อที่นี่ ฉันเนรมิตให้มันกลายเป็นสตูดิโอห้องกระจกสำหรับวาดรูป แล้วดูนี่สิ... มีคนกล้าคิดว่าจะมายึดมันไปในราคาแค่สองร้อยเหรียญต่อเดือนงั้นเหรอ? ฉันพิมพ์ตอบกลับไปแค่สองคำ: "ฝันไปเถอะ" ฉันไม่นึกเลยว่าวันรุ่งขึ้นจะมีผู้จัดการตึกและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคนมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง มีคนไปร้องเรียนว่าฉัน "ใช้ทรัพยากรส่วนรวมในทางที่ผิด" และตอนนี้ เพื่อเห็นแก่สิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "ความปรองดองในหมู่เพื่อนบ้าน" พวกเขากำลังจะมาขอเรียกคืนกุญแจของฉันงั้นเหรอ? ได้เลย... ในเมื่อพวกเขาอยากโยนความเกรงใจทิ้งไปหน้าต่างงั้นหรือ? งั้นก็เตรียมตัวได้เลย พวกเขาจะได้รู้สักทีว่าอำนาจที่แท้จริงน่ะมันรู้สึกยังไง

เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เห็น 'เซเรน่า ชอว์' น้องสาวของฉันกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับกดมีดปอกผลไม้จ่อไว้ที่ข้อมือของตัวเอง "นอร่า ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันดื่มหนักไปหน่อย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับลูคัสไปจบลงแบบนั้นได้ยังไง..." ฉันแทบจะหลุดขำออกมา เพราะฉันเคยเห็นฉากนี้มาแล้ว ในชาติที่แล้ว เซเรน่าร้องไห้ฟูมฟายทำตัวเป็นเหยื่อหลังจากไปนอนกับ 'ลูคัส อาร์เดน' คู่หมั้นของฉัน ทุกคนต่างพากันปลอบโยนเธอ ลูคัสแต่งงานกับเธอเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของเธอ ส่วนฉันกลับถูกผลักไสให้ไปแต่งงานกับ 'แกรแฮม เวสต์' อดีตคู่หมั้นที่ถูกเซเรน่าทิ้ง ก่อนงานแต่งงาน ลูคัสโชว์รอยสักชื่อฉันบนข้อมือของเขาให้ดู และให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะรักแค่ฉันคนเดียว ฉันโง่เชื่อเขา ฉันสูญเสียเวลาไปถึงห้าปีกับการอยู่เคียงข้างสามีที่โหยหาน้องสาวของฉัน และเฝ้ารอคอยผู้ชายที่แต่งงานกับเธอไปแล้ว จากนั้น... เซเรน่าก็ตาย ฉันคิดว่าในที่สุดลูคัสก็จะกลับมาหาฉัน แต่เปล่าเลย... ฉันพบเขาที่งานศพ เขากำลังกอดรูปถ่ายของเธอไว้แน่นราวกับเพิ่งสูญเสียรักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตไป "เธอเป็นภรรยาของผม" เขาบอกกับฉัน "ปล่อยวางเถอะนะ นอร่า" ในงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ลูคัสกับแกรแฮมชกต่อยแย่งชิงเซเรน่ากันบนดาดฟ้า คนหนึ่ง... เคยแต่งงานกับเธอ ส่วนอีกคน... ไม่เคยหยุดโหยหาเธอ และในขณะที่พวกเขากำลังฟาดฟันกันเพื่อเธอ ฉันกลับถูกผลักตกลงไปบนถนนที่มีรถพลุกพล่าน และตายลงภายใต้แสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามา เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมายังจุดเริ่มต้น ครั้งนี้ ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่จำอดีตชาติได้ แต่ฉันคิดผิด ลูคัสจำได้... แกรแฮมก็จำได้... และถึงแม้จะมีโอกาสครั้งที่สอง ผู้ชายทั้งสองคนก็ยังคงเลือกเซเรน่า แต่ในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมเป็นสิ่งของที่ถูกนำไปแลกเปลี่ยน ถูกเลือก หรือถูกโยนทิ้งอีกต่อไป ครั้งนี้ ฉันจะสร้างอาณาจักรของตัวเอง... สิ่งที่พวกมันจะไม่มีวันแย่งชิงไปจากฉันได้

ปีที่แปดของการแต่งงาน ในที่สุดฉันก็ตั้งท้องลูกของคลาวด์ได้เสียที นี่คือการทำเด็กหลอดแก้วครั้งที่หกของฉัน และเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว หมอบอกว่า ร่างกายฉันจะทรมานไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ฉันดีใจจนแทบเก็บไว้ไม่อยู่ เตรียมจะเอาข่าวนี้ไปบอกเขา แต่หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันครบรอบแต่งงาน ฉันกลับได้รับรูปถ่ายนิรนามใบหนึ่งทางไปรษณีย์— ในรูปนั้น เขากำลังก้มลงจูบท้องของผู้หญิงอีกคนอย่างอ่อนโยน ผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันกับเขา เป็นเด็กสาวที่ครอบครัวเขาเฝ้ามองมาตั้งแต่เล็ก อ่อนโยน เรียบร้อย เอาอกเอาใจผู้ใหญ่เก่ง เป็นลูกสะใภ้ในอุดมคติของบ้านนั้น ที่น่าขันที่สุดก็คือทุกคนในครอบครัวเขารู้เรื่องเด็กคนนั้นกันหมด มีแค่ฉันคนเดียว ที่ถูกทำให้กลายเป็นตัวตลก ที่แท้ ชีวิตแต่งงานที่ฉันพยายามประคับประคองทั้งน้ำตาและบาดแผลมาตลอด ก็เป็นเพียงแค่คำโกหกแสนอ่อนโยนที่พวกเขาร่วมกันถักทอขึ้นมาอย่างตั้งใจ ช่างมันเถอะ ผู้ชายอย่างคลาวด์น่ะ ฉันไม่เอาแล้ว ส่วนลูกของฉัน จะไม่มีวันเกิดมาในคำลวงพวกนั้นเด็ดขาด ฉันจองตั๋วเครื่องบินเพื่อจากไป ในวันครบรอบแปดปีของพวกเรา วันนั้น เดิมทีเขาควรจะพาฉันไปดูทุ่งกุหลาบ นั่นคือคำสัญญาที่เขาให้ไว้ก่อนแต่งงาน ว่าจะมอบทะเลดอกไม้ที่เป็นของฉันคนเดียวให้ฉันสักครั้ง แต่ฉันไม่คิดเลยว่า สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นภาพที่เขากำลังกอดจูบเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังตั้งครรภ์อยู่หน้าสวนกุหลาบ หลังจากฉันจากไป เขากลับเริ่มออกตามหาฉันไปทั่วโลก “อย่าไปได้ไหม” เขาพูด “ผมผิดไปแล้ว คุณอย่าไปเลย” เขาปลูกกุหลาบที่สวยที่สุดในโลกเอาไว้เต็มสวนกุหลาบแห่งนั้น ในที่สุด เขาก็นึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับฉัน แต่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว

เมืองหลวงต้าเซี่ยมีเรื่องขบขันเล่าลือกันว่า เสิ่นจิงหลาน เทพสงครามหญิงแห่งต้าเซี่ย แต่งงานมาห้าปีแล้วแต่ยังคงเป็นสาวบริสุทธิ์ นั่นก็เพราะสามีของนางคือเซี่ยเสวียนจี้ ราชครูแห่งต้าเซี่ย กฎของบรรพชนตระกูลเซี่ยมีอยู่ว่า หากมีเรื่องสำคัญใดๆ ราชครูจะต้องเป็นผู้เสี่ยงทายด้วยตัวเอง ต้องได้ฤกษ์มงคลเท่านั้นถึงจะดำเนินการได้ มิฉะนั้นจะเกิดเภทภัยใหญ่หลวง เซี่ยเสวียนจี้เสี่ยงทายเพื่อจะเข้าหอกับเสิ่นจิงหลานมาแล้วถึงเก้าสิบแปดครั้ง แต่กลับไม่มีสักครั้งที่ได้ฤกษ์ดี ข่าวลือซุบซิบในเมืองหลวงจึงค่อยๆ แพร่สะพัดไปทั่ว “หรือว่าเสิ่นจิงหลานจะฆ่าคนมาเยอะเกินไป จนบรรพบุรุษตระกูลเซี่ยรับไม่ได้กันนะ!” “นั่นนะสิ เป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่ดันไปออกรบ ขลุกตัวอยู่กับผู้ชายเป็นฝูงในค่ายทหารทุกวี่ทุกวัน ป่านนี้คงแปดเปื้อนไปหมดแล้วมั้ง!” จนกระทั่งการเสี่ยงทายครั้งที่เก้าสิบเก้า เสิ่นจิงหลานถึงได้ตาสว่างว่าแท้จริงแล้วสามีที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกัน แอบเปลี่ยนคำทำนายจากดีเป็นร้ายมาตลอด เพียงเพื่อต้องการรักษาความบริสุทธิ์ของตนเองไว้ให้ซูเฉียนเยว่ ศิษย์น้องหญิงของเขา นางจึงบุกเข้าวังไปทูลขอพระราชทานอนุญาตหย่าขาด วันที่นางจากไป เซี่ยเสวียนจี้วิ่งตามหลังมาอ้อนวอนขอร้องไม่ให้นางไป “จิงหลาน ข้าเสี่ยงทายได้ฤกษ์มงคลแล้ว”

ผมกับนางเอกซูเปอร์สตาร์เคยสัญญากันไว้ ว่าขอแค่ผมไลฟ์สดคุกเข่าขอเธอแต่งงานครบเก้าสิบเก้าครั้งแบบเปิดเผย ในการขอแต่งงานครั้งที่ 100 ของผม เธอก็จะประกาศคบกับผมอย่างเป็นทางการ แต่ในการขอแต่งงานครั้งที่หนึ่งร้อยของผม เธอกลับไปอยู่เป็นเพื่อนดาราดาวรุ่งคนใหม่ ไปฝึกเทคนิคการจูบบนเรือยอชต์ส่วนตัวพร้อมรอยยิ้มหวานซึ้ง ผมกลายเป็นตัวตลกไปโดยสิ้นเชิง นางเอกซูเปอร์สตาร์ส่งข้อความมาหาผมด้วยความรู้สึกผิด "การขอแต่งงานครั้งที่ 101 ของนาย ฉันจะตอบตกลง" ครั้งนี้เธอแต่งตัวสวยเหมือนนางฟ้าจุติลงมาบนโลกมนุษย์ แล้วเดินเข้ามาในห้องไลฟ์สดของผม แต่ผมกลับจุดไฟเผาจดหมายขอแต่งงานหนึ่งร้อยฉบับที่เคยเขียนถึงเธอต่อหน้าเธอ เผาใบวินิจฉัยโรคมะเร็งกระเพาะอาหารของผมที่ซ่อนอยู่ในนั้นด้วย "ไม่มีครั้งที่ 101 อีกแล้ว คุณฟู่"

ในฐานะพยาบาลฝึกหัด งานประจำวันของฉันคือการดูแลผู้ป่วย แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องกลายมาเป็นผู้ป่วยเสียเอง แถมยังต้องนอนอยู่บนเตียงในห้องตรวจที่ฉันทำงานอยู่ทุกวัน ในขณะที่แพทย์เจ้าของไข้ของฉัน กำลังใช้สายตาประหนึ่งกำลังจ้องมองเหยื่อ กวาดมองไล่ไปตามเรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันทีละนิ้ว "ไม่ต้องกลัวนะครับ" เขาเอ่ย "นี่เป็นส่วนหนึ่งของการรักษา"

"...คือว่า ตรงนั้นมันแห้งมากเลยจ้ะ เวลาที่มีอะไรกันมันจะแห้งฝืดแล้วก็เจ็บมาก ทำตั้งนานก็ไม่มีน้ำหล่อลื่นออกมาเลย..." ผมจ้องมองน้าหลี่ที่กำลังใบหน้าแดงก่ำด้วยความขัดเขิน พลางเหลือบสายตาไปมองทรวดทรงองค์เอวที่เซ็กซี่ขยี้ใจของเธอ ผมลอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเอ่ยปากกลั้วยิ้ม "น้าครับ อาการแบบนี้ของน้าค่อนข้างซับซ้อนอยู่นะครับ ผมยังไม่กล้าด่วนสรุปหรอกครับ..." "เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ น้าเดินเข้าไปหลังม่านเถอะ เดี๋ยวหมอจะใช้เครื่องมือตรวจเช็กให้ละเอียดเองครับว่าตกลงแล้วมันเกิดจากสาเหตุอะไรกันแน่" "...อ้อ อย่าลืมถอดกางเกงออกให้หมดด้วยนะครับ"

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด

หกปีหลังจากที่น้องชายและคู่หมั้นของผมเสียชีวิต ผมก็ได้เลือกหลุมฝังศพให้ตัวเองเช่นกัน ก่อนที่จะเดินทางไปกวาดหลุมศพให้พวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย จู่ๆ แม่ของผมก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า "หมิงโจว ปีนี้ไม่ต้องไปแล้วล่ะ จริงๆ แล้วพวกเขายังไม่ตาย" ผมยืนอึ้งตะลึงงัน แล้วก็เห็นคนทั้งสองเดินออกมาจากห้องของน้องชาย ซ่งฉียิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คำเดิมพันนั้นผมชนะแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่มีวันรู้หรอก" "หลังจากนี้ใครจะอยู่ข้างบน? หืม? อวี๋เฉี่ยน?" สิ้นคำพูดนั้น ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยน้ำตาคลอเพียงเพราะเห็นผมถูกทำให้เสียใจเพียงนิดเดียว กลับมองผมด้วยสายตารังเกียจ "เฮ้อ คงได้แต่บอกว่าเขาโง่เกินไป พวกเราพักอยู่ห้องข้างๆ แท้ๆ เขายังไม่รู้ตัวเลย" ที่แท้ห้องนั้นที่แม่ไม่ยอมให้ผมเข้าไป ไม่ใช่เพราะเห็นแล้วจะเศร้าใจ แต่เป็นเพราะมันทะลุเชื่อมไปถึงห้องข้างบ้านต่างหาก ผมมันโง่เง่ามากจริงๆ ขนาดเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนก่อนจะตาย ก็ยังคิดแต่เรื่องที่จะไปกวาดหลุมศพให้พวกเขา

เพิ่งออกจากโรงพยาบาลหลังจากทำแท้ง ฉันได้ส่งข้อความไปหาสามี 【ฉันทำแท้งแล้ว】 ฮั่วหมิงโจว:【1】 ฉันจ้องมองตัวเลขนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกขำเล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก่อนที่ฉันจะไปทำงานที่มีความเสี่ยงสูง ได้รายงานให้เขาทราบ สิ่งที่ได้รับคือ【1】 เตือนเขาว่าถ้าติดต่อฉันไม่ได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง อย่าลืมตามหาฉัน สิ่งที่ได้รับก็ยังเป็น【1】 เมื่อฉันเจอเหตุการณ์ดินถล่ม ถูกฝังอยู่ด้านล่าง ขาดการติดต่อไปถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมงเต็มๆ ในความหวาดกลัวสุดขีด ฉันส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาฮั่วหมิงโจวทั้งหมดสามร้อยเก้าข้อความ เขาตอบกลับ【1】ให้ฉันสามร้อยเก้าครั้ง ถึงได้สะดุ้งรู้ว่า ที่ฉันได้รับมานั้น เป็นเพียงการตอบกลับอัตโนมัติมาโดยตลอด ฮั่วหมิงโจวไม่ดูข้อความของฉัน แน่นอนว่าก็ย่อมไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันได้บอกเขาแล้วว่าฉันจะไปปฏิบัติงานต่างพื้นที่ ฉันจะทำแท้งวันนี้ พลังและความกระตือรือร้นของเขา ล้วนเป็นของผู้หญิงคนนั้นที่คอยเติมเต็มไทม์ไลน์ของเขาเสมอ 【วันครบรอบหนึ่งพันวัน และเป็นวันเกิดของเฉียวอี๋ด้วย】 รูปประกอบคือบันทึกการสนทนาระหว่างเขากับเฉียวอี๋

ฉันมอบชีวิตสามสิบปีหลังสงครามสิ้นสุดลงให้จูเลียน มาร์เค็ตติ ฉันสร้างอาณาจักรให้เขา เลี้ยงดูลูก ๆ ของเขา และประคับประคองครอบครัวอยู่เบื้องหลัง แต่เมื่อเขาตาย พินัยกรรมของเขากลับไม่เอ่ยถึงชื่อฉันเลยแม้แต่คำเดียว ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของเขาตกเป็นของลูก ๆ ของพวกเรา ส่วนอีกครึ่งหนึ่งตกเป็นของลิเดีย คาร์เตอร์ ลูกสาวของชายผู้เคยช่วยชีวิตเขาไว้ที่นอร์มังดี ลิเดียคนเดียวกับที่ขโมยตัวตนของฉันไป ลิเดียคนเดียวกับที่สร้างทั้งชีวิตของเธอขึ้นมาบนซากปรักหักพังของชีวิตฉัน สิ่งเดียวที่เขาทิ้งไว้ให้ฉัน คือกระดาษโน้ตเพียงแผ่นเดียวที่เขียนหวัด ๆ ด้วยลายมือคุ้นตาของเขา ฉันรักเธอ พวกเรามีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกันมาตลอดสามสิบปี แต่ฉันติดหนี้ลิเดีย นี่คืออย่างน้อยที่สุดที่ฉันสามารถทำได้ ฉันล้มลงเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายตรงนั้นในห้องทำงานของเขา ขณะกำกระดาษน่าสมเพชแผ่นนั้นไว้แน่น เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็เกิดใหม่ในปี 1945 ตอนที่สงครามเพิ่งสิ้นสุดลง ครั้งนี้ ฉันจะไม่กลืนความโกรธลงคอและทนทุกข์อยู่เงียบ ๆ อีกต่อไป ฉันจะลุกขึ้นสู้ และจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันโดยชอบธรรมกลับมาให้หมด

หลังจากยอมรับความจริงได้แล้วว่าเฟิงเยี่ยนหลี่ไม่มีวันรักเธอ ซูอวี่อินก็เป็นฝ่ายขอหย่า และพาลูกชายเฟิงจื่อเยี่ยนจากไป แต่ผู้ชายที่เย็นชามาตลอดกลับเริ่มตามง้อภรรยาอย่างสุดชีวิตเพื่อขอคืนดี เขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากที่เคยเมินเฉย กลายเป็นขับรถมาดักรอซูอวี่อินทุกวันเพื่อขอให้เธอให้อภัย ใช้เวลาว่างทั้งหมดอยู่กับลูกชาย เตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์สารพัด แม้กระทั่งเพื่อปกป้องสองแม่ลูก เขายังถูกคนร้ายแทงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ภายใต้คำอ้อนวอนของลูกชาย ในที่สุดหัวใจของซูอวี่อินก็อ่อนลง และยอมกลับมาจดทะเบียนสมรสอีกครั้ง แต่ระหว่างทางกลับหลังจากจดทะเบียนสมรส ทั้งเธอและลูกชายกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังการช่วยชีวิตที่กินเวลานานกว่าสิบชั่วโมง ซูอวี่อินต้องสูญเสียไตไปหนึ่งข้าง ส่วนเฟิงจื่อเยี่ยนตาบอดทั้งสองข้าง และในวันรุ่งขึ้นหลังเกิดอุบัติเหตุ ขณะที่ซูอวี่อินจูงมือลูกชายเดินผ่านหน้าห้องพักแพทย์ เธอกลับได้ยินความลับอันน่าตกตะลึง

"ตัดไม่ขาดหรอก... มีแต่จะทำให้เธอนุ่มนิ่มขึ้นกว่าเดิมต่างหาก" "กลัวอะไรล่ะ? ผมก็แค่กำลังสั่งสอน ว่าต้องทำยังไงถึงจะเปิดข้อต่อในส่วนที่ลึกที่สุดของร่างกายออกได้ต่างหาก" ภายในห้องซ้อมเต้นไร้ผู้คนในยามดึกสงัด ฉันสวมชุดสำหรับฝึกซ้อมสีชมพูคู่กับกางเกงตัวจิ๋วบางเฉียบ ถูกเสิ่นจือเหยา มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งคลับหรูผู้มีท่าทางเคร่งขรึม กดร่างของฉันแนบลงกับแผ่นกระจกอันเย็นเยียบอย่างดุดัน ฉันถูกบังคับให้ทำท่วงท่าฉีกขาและแอ่นเอวลงต่ำในท่าสะพานโค้งอันแสนน่าอับอาย ทั่วทั้งตัวชโลมชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ฝ่ามือใหญ่หนาคู่นั้นของเขา ครูดผ่านผิวเนื้ออันอ่อนนุ่มและบอบบางตรงต้นขาด้านในของฉันไล่ขึ้นไปด้านบนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะบดขยี้และเค้นตรงจุดเสียวซ่านซ้ำ ๆ อย่างหยาบโลนและร้ายกาจ ทุก ๆ ท่วงท่าในการยืดเหยียดร่างกายจนสุดขีดจำกัด ต่างทำให้จุดซ่อนเร้นของฉันถูกเปิดเปลือยสะท้อนบนแผ่นกระจกตรงหน้า ความเสียวซ่านขั้นสุดยอดแล่นปราดจากปลายกระดูกสันหลังพุ่งตรงดิ่งขึ้นสู่สมอง เรียวขาทั้งสองข้างของฉันอ่อนเปลี้ยเพลียแรง หยาดน้ำหวานแห่งความกระสันรัญจวนหลั่งไหลจนเปียกชุ่มถุงน่อง ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้ส่งเสียงสะอื้นไห้วิงวอนขอความเห็นใจ ความเป็นชายอันใหญ่โตที่แข็งขึงและร้อนผ่าวภายใต้กางเกงสแลกตัวหรูของเขา ก็บดกระแทกเข้าใส่ร่องสะโพกอันอวบอิ่มของฉันอย่างแรง ก่อนจะโหมทะลวงแทรกเข้าใส่ร่างของฉันด้วยความกระหายจนทำให้ฉันแทบเป็นบ้า...

ตอนที่กู้เจาเจาฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่เห็นคือคนสองคน คนหนึ่งคือลู่จิ่นเหนียน คนรักที่คบกันมาสิบปี แต่เมื่อวันก่อนกลับบอกเลิกเธออย่างกะทันหัน อีกคนคือสวี่รั่วหลิง ผู้หญิงที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจ และเป็นคนที่เขารักในตอนนี้

ข้าคือองค์หญิงที่อดีตฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง การลดเกียรติลงมาตบแต่งเข้าจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นแล้ว วันอภิเษกสมรส เกี้ยวเจ้าสาวเพิ่งจะแตะพื้น หน้าประตูจวนแม่ทัพกลับปรากฏสตรีในชุดผ้าหยาบสีขาวล้วนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ ในอ้อมอกอุ้มทารกแบเบาะเอาไว้ เจ้าบ่าวฉีเซียวสวมชุดมงคลสีแดง ยืนขวางหน้าข้าไว้ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “องค์หญิง เสี่ยวหน่วนคือสตรีที่ข้าพบยามอยู่ชายแดน... นางคลอดบุตรชายให้ข้า บัดนี้นางไร้ที่พึ่งพิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “วันนี้ฤกษ์งามยามดี มิสู้ให้นางตบแต่งเข้าจวนมาพร้อมกันเสียเลย” “พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งภรรยาเอก ให้นางเป็นภรรยาเอกร่วม ถือเสียว่าช่วยสืบสายเลือดให้ตระกูลฉีของกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” แขกเหรื่อหน้าประตูจวนพากันแตกตื่นฮือฮา ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลฉีไม่แม้แต่จะคุกเข่าถวายบังคม กลับชิงเอ่ยปากขึ้นมาเสียก่อน “องค์หญิงทรงสูงศักดิ์ล้ำค่าถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ถือสากับอีแค่การแบ่งปันสถานะหรอกเพคะ” “แต่ตระกูลฉีของหม่อมฉันมีทายาทสืบสกุลสายตรงเพียงบุตรชายคนเดียวมาสามชั่วรุ่นแล้ว เด็กคนนี้คือรากฐานของตระกูลฉี จะปล่อยให้เขากลายเป็นลูกชู้ไร้สถานะได้อย่างไรกันเพคะ?” เหล่าทหารชายแดนพากันคุกเข่าลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง “ขอองค์หญิงโปรดทรงเมตตาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” ข้าก้มลงมองดูทารกในห่อผ้า สลับกับสายตาเว้าวอนของฉีเซียว ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ข้าถอดมงกุฎหงส์บนศีรษะออก วางลงบนโต๊ะมงคล แล้วหันกายกลับขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวพระที่นั่งของตนเอง “แม่ทัพฉี เจ้าอยากได้ทายาทสืบสกุล ข้าก็จะไม่ขัดขวาง” “แต่ราชโองการของอดีตฮ่องเต้ระบุไว้ชัดเจน ว่านี่คือการลดเกียรติลงมาอภิเษก มิใช่สิ่งของพระราชทาน” “ในเมื่อตระกูลฉีของเจ้าไม่มีปัญญารับราชโองการฉบับนี้ งั้นข้าก็จะขอทวงคืนเองก็แล้วกัน!”

หลังจากเพื่อนสนิทคลอดลูกเสร็จ ฉันก็อุ้มเด็กน้อยมาหยอกเล่น "เด็กดี นี่แม่ทูนหัวนะ ส่วนนี่ก็พ่อทูนหัว" สวี่จือหย่วนที่ยืนอยู่ด้านข้างพลันเอ่ยปากขึ้นมา "ไม่ใช่พ่อทูนหัวหรอก เป็นพ่อแท้ ๆ " ฉันคิดว่าตัวเองฟังผิดไป นึกไม่ถึงว่าเขาจะยกมุมปากยิ้มอย่างไม่หยี่ระ แล้วพูดซ้ำอีก "เด็กคนนี้เป็นลูกของฉันเอง ก็วันที่พ่อของเธอตายนั่นแหละ ฉันกับเจียงหนิงมีอะไรกันทั้งคืน ใช้ถุงยางไปทั้งกล่องเลย" ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ลำคอเหมือนถูกกรอกด้วยน้ำตะกั่ว หาเสียงตัวเองไม่เจอซะแล้ว ผ่านไปพักใหญ่กว่าฉันจะเค้นคำพูดออกมาได้ "แต่เราเพิ่งจะไปจดทะเบียนสมรสกันเมื่อวานนี้เองนะ" สวี่จือหย่วนหัวเราะขณะโอบกอดปลอบใจฉัน "ไม่ต้องห่วง ฉันกับยัยนั่นอย่างมากก็เป็นแค่คู่นอน ถ้าคิดจะแต่งงานคงแต่งกันไปนานแล้ว" พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดมุขตลกร้าย "เจียงหนิงยังไม่ได้บอกเธอสินะ พวกเราเคยคบกัน และฉันก็เป็นผู้ชายคนแรกของยัยนั่นด้วย"