Short Stories & Novels

เข้าสู่การแต่งงานปีที่ห้า ลู่อวี่เซินหลงรักนักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง เด็กสาวคนนั้นฐานะยากจน แต่กลับดูเย็นชาและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี เธอปฏิเสธแบล็กการ์ดที่ลู่อวี่เซินยื่นให้ พร้อมกับเอ่ยว่า “ฉันไม่เป็นนกน้อยในกรงทองของใครทั้งนั้นค่ะ” เพียงประโยคเดียวนี้ก็ทำให้ลู่อวี่เซินหลงใหลราวกับโดนมนตร์สะกด เขาตามจีบนักศึกษาหญิงคนนั้นจนกลายเป็นข่าวไปทั่วเมือง แต่กลับลืมไปว่าที่บ้านยังมีภรรยา ซึ่งในอดีตเขาต้องใช้จดหมายรักถึง 99 ฉบับเพื่อกล่อมให้เธอมาแต่งงานด้วย เฉียวชิงซุ่ยไม่ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย เธอเพียงแค่เผาจดหมายรักทิ้งหนึ่งฉบับ ทุกครั้งที่เขาทำร้ายจิตใจเธอเพราะเด็กสาวคนนั้น กระทั่งจดหมายทั้ง 99 ฉบับถูกเผาจนหมดเกลี้ยง วันนั้นจะเป็นวันที่เธอจากเขาไป วันที่จดหมายรักฉบับแรกถูกเผา คือวันที่เขาผิดนัดเธอในวันครบรอบแต่งงาน แล้วรีบไปที่ร้านชานมซึ่งเด็กสาวทำงานพาร์ตไทม์อยู่ เขาไปนั่งรออยู่ทั้งวันเพียงเพื่อรอให้เธอเลิกงาน วันที่จดหมายรักฉบับที่ 36 ถูกเผา คือวันที่เขาทิ้งเธอซึ่งกำลังมีไข้สูง 40 องศาไว้บนทางด่วนในคืนที่ฝนตกหนัก เพียงเพราะรีบร้อนไปอยู่เป็นเพื่อนเด็กสาวที่กลัวเสียงฟ้าร้อง วันที่จดหมายรักฉบับที่ 72 ถูกเผา คือวันที่เขาถอดรูปแต่งงานของพวกเขาออกจากห้องนั่งเล่น แล้วแทนที่ด้วยภาพวาดเล่นของเด็กสาวคนนั้น เพียงเพื่อเอาใจให้เธอมีความสุข

เหลียงหมิงเจา คือองค์หญิงน้อยที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดแห่งราชวงศ์ ฮ่องเต้ทรงคัดเลือกคุณชายจากสี่ตระกูลใหญ่อย่างพิถีพิถันมาเลี้ยงดูและอบรมไว้ตั้งแต่เล็ก เพื่อให้เป็นพระสวามีในอนาคตขององค์หญิง ในชาติที่แล้วเมื่อถูกถามว่าต้องการอภิเษกกับผู้ใด นางก็หน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะเลือกเสิ่นเยี่ยนชิงบุรุษผู้เย็นชาดุจจันทราผู้นั้น ทว่าอภิเษกสมรสได้ไม่ถึงหนึ่งปี เขากลับจากโลกนี้ไป พระนางจึงครองตัวเป็นหม้ายเพื่อเขาไปตลอดชีวิต จนกระทั่งช่วงบั้นปลายชีวิตพระนางกลับได้พบเขาโดยบังเอิญที่เจียงหนาน บุรุษที่ควรตายไปนานหลายปีแล้ว กำลังกอดจูบกับหลินเจินเจินคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีอยู่ใต้ต้นท้อ ในวินาทีนั้นพระนางจึงเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าแท้จริงแล้วเขามีสตรีในดวงใจอยู่ก่อนแล้ว การแกล้งตายก็เพียงเพื่อละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและหนีไปใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อครองคู่กับคนรักของเขา

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคหัวใจให้พี่สาว พ่อแม่ก็ส่งฉันขึ้นเตียงของคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ใคร ๆ ต่างพูดกันว่าคุณชายใหญ่เป็นคนที่ห้ามเข้าใกล้ และในใจของเขามีผู้หญิงในฝันอยู่คนหนึ่งมาโดยตลอด ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับไม่คาดคิดว่าเขาจะทะนุถนอมฉันราวกับยกขึ้นหิ้ง แต่งงานกันมาสามปี เขามักชอบพันพัวกับฉันในสถานที่ต่าง ๆ แม้แต่ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำ เขายังตามมา แล้วกดฉันไว้บนเคาน์เตอร์ล้างมือ พวกเราไม่เคยป้องกัน แต่กลับไม่เคยตั้งครรภ์เลย จนกระทั่งวันที่ฉันคิดว่าตัวเองท้องและไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจ ถึงได้บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหยียนหนาน เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบเอาหัวใจของเวินซู่ว่านไปปลูกถ่ายให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมหลอกเธอว่าเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอจริง ๆ เหรอ” “ไม่มีทางเลือก ชิงหว่านหัวใจไม่แข็งแรง ถ้ามีลูกไม่ได้คงต้องโดนทางบ้านสามีกดดัน มีแค่หัวใจของเธอเท่านั้นที่เข้ากันได้” เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยกลับเย็นเฉียบจนแปลกตา ที่แท้ความรักและการเยียวยาที่ฉันเชื่อมั่นมาตลอด ก็เป็นเพียงคำลวงอีกครั้งเท่านั้น ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จากไปเสียจะดีกว่า

เพื่อนสมัยเด็กของแฟนแนะนำตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันว่าเธอคือ “มือปราบไฮโซจอมปลอม” ที่เก่งกาจที่สุด บนโต๊ะอาหารเธอเอาแต่สั่งสอนฉันไม่หยุดหย่อน “ผู้หญิงเราน่ะไม่ควรแต่งตัวจัดเกินไปนะคะ ถ้าไม่ใช่อาเซิ่นบอกเองว่าเธอเป็นแฟนเขา ฉันคงจัดเธอไปอยู่ในกลุ่มพวกไฮโซจอมปลอมที่ฉันเคยแฉไปแล้วแน่ ๆ” แฟนของฉันก็พยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ “เธอแต่งตัวฉูดฉาดเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ ฟังที่เยว่เยว่บอกแล้วเอาไปปรับปรุงหน่อยเถอะ” ฉันขี้เกียจจะใส่ใจจึงหาข้ออ้างไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับได้ยินผลการประเมิน “ไฮโซจอมปลอม” ของเว่ยเยว่ดังมาจากหลังประตู “อาเซิ่น ท่าเดินกับวิธีพูดของผู้หญิงคนนี้มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าผ่านการฝึกมาแบบพวกไฮโซจอมปลอม ที่เธอเข้าใกล้นายก็เพื่อเงินของนายทั้งนั้นแหละ!” “ทั้งนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ กระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ด แล้วก็รถสปอร์ตราคาหลายสิบล้านของเธอ หมอที่ไหนจะจ่ายไหว” ฉันโกรธจนไฟลุกโชน อดรนทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว จึงหมุนตัวเดินไปโทรศัพท์หาพ่อซึ่งเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง “พ่อคะ โอนเงินให้หนูสักสองร้อยห้าสิบล้านสิคะ หนูจะไปซื้อสตูดิโอ “มือปราบไฮโซจอมปลอม” จะได้ให้ยัยนั่นรู้ซะบ้างว่าคนรวยก็มีลูกสาวได้เหมือนกัน!”

เลขาสาวผู้เย็นชาของสามียุ่งจนไม่มีเวลากินข้าว เพื่อที่จะเซ็นสัญญามูลค่าหลายร้อยล้านให้สำเร็จ สามีจึงช่วยแกะกุ้งให้เธอไปสามตัว หลังจากที่ฉันมาเห็นเข้า ฉันก็ต่อสายหาทนายต่อหน้าเขาทันที “ทนายจ้าวคะ ช่วยร่างหนังสือสัญญาหย่าให้ฉันที ฉันจะหย่า” สามีที่ยุ่งกับการเซ็นสัญญาใหญ่จนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาหลายวันมองฉันด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ“แค่เพราะผมแกะกุ้งให้ตู้เสวี่ยสามตัว คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ?” “ใช่”

ในวันที่เฮ่อหลานฉือได้เลื่อนตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี ทันทีที่กลับถึงจวน ประโยคแรกที่เขาพูดกับเซี่ยหลิงหลัวคือ เขาต้องการรับกู้อวิ๋นเหยาเข้ามาเป็นภรรยาร่วมศักดิ์ เซี่ยหลิงหลัวพยักหน้าอย่างเฉยชา จากนั้น นางก็ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่ก่อน เพียงได้ยินว่าเฮ่อหลานฉือเหลือบมองบ่าวสาวใช้ผู้ใดมากเป็นพิเศษ นางก็จะโกรธอยู่หลายวัน ทว่าบัดนี้ นางกลับเป็นผู้จัดเตรียมพิธีรับภรรยาร่วมศักดิ์เข้าจวนด้วยตัวเอง พิธีการดูยิ่งใหญ่ ทุกขั้นตอนพิถีพิถัน จนยิ่งใหญ่กว่างานแต่งของตัวนางเองเสียอีก แต่ก่อน นางมักจะหาข้ออ้างนำน้ำซุปหรือของว่างไปส่งให้เขาที่ห้องหนังสือ ทว่าบัดนี้ นางเก็บตัวอยู่ในเรือน และไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก แต่ก่อน นางมักจะแต่งตัวอย่างพิถีพิถันทุกวัน หวังว่าจะได้รับการโปรดปรานจากเขาบ้าง ทว่าบัดนี้ นางกลับปล่อยหน้าสด เก็บตัวไม่ออกไปไหน แม้กระทั่งตอนที่เฮ่อหลานฉือเข้ามาในเรือนของนาง และโน้มกายหมายจะมาจุมพิต นางก็ยังผลักเขาออกไปอย่างแผ่วเบา! “วันนี้ข้ามีรอบเดือนมาเยือน เกรงว่าจะปรนนิบัติท่านได้ไม่รอบคอบ น้องอวิ๋นเหยาเพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่นาน นางย่อมต้องการความเห็นใจและการดูแลจากท่านพี่ ท่านพี่ไปหาน้องอวิ๋นเหยาที่เรือนเถิดเจ้าค่ะ”

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการการพนัน ฉันเกิดมาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายและการนองเลือดมาตลอด พ่อเพื่อปกป้องฉัน ตั้งแต่ฉันยังเด็กก็ฝึกคนไว้คอยเอาตัวบังแทนฉันถึงเก้าคน พอฉันโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ให้ฉันเลือกหนึ่งคนจากทั้งเก้าคนนั้นมาเป็นคู่หมั้น แต่ฉันกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กลับเลือกเลี่ยงห่างจากเจียงเย่ คนที่ฉันแอบรักมานาน เพียงเพราะในชาติก่อน ในวันงานหมั้นของฉัน ฉันถูกศัตรูลักพาตัวไป ตอนที่พวกเขาใช้ตะปูเหล็กชุบพิษตอกทะลุฝ่ามือของฉันอย่างโหดเหี้ยม… ฉันสั่นเทาโทรไปหาเจียงเย่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับคำตอบที่เย็นชาจากเขา “เสิ่นชิงฮวน เลิกเล่นละครไร้สาระแบบนี้เถอะ ตำแหน่งของคุณยังแสดงว่าอยู่ในห้องสวีทของโรงแรมชัด ๆ!” “เพื่อจะครอบครองผมคนเดียวถึงกับใช้แผนทำร้ายตัวเองเรียกความสงสาร น่าขยะแขยงจริง ๆ!” ฟังเสียงหัวเราะออดอ้อนของผู้หญิงในสาย ฉันก็ฉันหลับตาลงอย่างหมดสิ้นความหวัง เมื่อกรงเหล็กจมลงสู่ก้นทะเล น้ำทะเลเย็นเยียบก็ทะลักเข้าปากเข้าจมูก ฉันก็สิ้นลมหายใจลงในที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาอยู่ในวันที่พ่อให้ฉันเลือกคู่หมั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันขีดชื่อเจียงเย่ออกจากรายชื่อเป็นคนแรก! แต่ในงานหมั้นของฉันกับมู่เฉินโจว แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาร้องไห้ ขอให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง?

คนทั่วไปล้วนรู้ดีว่าองค์รัชทายาทฉีมู่บริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งลมโชยจันทร์กระจ่าง สุภาพสง่างามดั่งหยก เป็นบุรุษในฝันที่เหล่าสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงมากมายต่างใฝ่ฝันถึง ทว่ากลับหามีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า ยามค่ำคืนยามที่เขากดมู่เซิงเกอไว้บนเตียงแล้วพลิกคว่ำพลิกหงายนั้น ท่าทางของเขาจะบ้าคลั่งเพียงใด ในคืนที่หนึ่งพันเอ็ดของการลักลอบพบกับเขาในอุโมงค์ลับ มู่เซิงเกอนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ท่ามกลางผ้าห่มแพรไหมที่ยับย่น จ้องมองฉีมู่ผู้เปี่ยมด้วยความอิ่มเอม ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปาก “อีกครึ่งเดือน องค์รัชทายาทก็ต้องแต่งพี่หญิงเข้าสู่ตำหนักบูรพาแล้ว...” ปลายนิ้วของนางจิกแน่นที่มุมผ้าห่ม น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “พอจะรับหม่อมฉันเป็นอนุในวันเดียวกันได้หรือไม่?” มือที่กำลังผูกสายรัดเอวของฉีมู่ชะงักไปชั่วครู่ “ไม่ได้หรอก” เขาหันกายกลับมา ใบหน้าอันหล่อเหลาดูไร้ความรู้สึกเป็นพิเศษภายใต้แสงเทียน “เราเคยรับปากจืออวี่ไว้ ชาตินี้จะมีนางเพียงผู้เดียว และจะไม่รับอนุเด็ดขาด” มู่เซิงเกอสีหน้าซีดเผือดลงในพริบตา “เช่นนั้น…หม่อมฉันนับเป็นตัวอันใดกัน?”

เช้าวันหนึ่ง ขณะฉันออกจากบ้าน ก็เจอทารกถูกนำมาทิ้งไว้ข้างทาง ในตอนที่กำลังจะอุ้มทารกกลับบ้าน จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงในใจของเขา [พ่อฉันนี่ฉลาดจริง ๆ จงใจเอาฉันมาทิ้งไว้ตรงหน้าลู่ซีซี ให้เธอเก็บฉันไปเลี้ยง แบบนี้ฉันก็จะเข้าทะเบียนบ้านตระกูลลู่ได้อย่างถูกต้อง] [ตอนนั้นลู่ซีซีอาศัยฐานะของตระกูล แยกพ่อกับแม่ฉันออกจากกันอย่างใจร้าย ตอนนี้กลับต้องมาเลี้ยงลูกนอกสมรสให้พ่อฉัน นี่แหละคือกรรมของเธอ!] [พอฉันได้เป็นคุณชายตระกูลลู่เมื่อไหร่ ฉันจะรีบช่วยพ่อกำจัดลู่ซีซี ยัยผู้หญิงชั่วให้ตาย แล้วรับแม่มาอยู่ด้วยกัน ให้ครอบครัวสามคนของพวกเราได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา] ทารกที่นอนอยู่บนพื้นยังคงอ้าปากยิ้มให้ฉัน แต่ฉันกลับได้ยินเสียงในใจของเขาอย่างชัดเจนทุกคำ มุมปากฉันยกยิ้ม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก ในเมื่อเป็นลูกนอกสมรส ก็ไปในที่ที่เขาควรไปเถอะ!

สามีแพ้สารคัดหลั่งของผู้หญิง แค่ผิวหนังสัมผัสโดนก็จะเกิดผื่นแดงบวมเป่งขึ้นมาทันที แต่งงานกันมาสามปี เราไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเลยสักครั้ง กระทั่งลูกก็ยังต้องพึ่งการทำเด็กหลอดแก้ว หลังจากทำเด็กหลอดแก้วล้มเหลวไปถึงสามครั้ง ในที่สุดฉันก็ตั้งครรภ์ลูกของเราได้สำเร็จ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้รับคลิปวิดีโอหนึ่ง ในคลิปนั้นสามีกำลังร่วมรักกับผู้หญิงอีกคนด้วยท่วงท่าสารพัด ผิวพรรณของเขาขาวเนียน และนอกจากรอยจูบที่อีกฝ่ายฝากไว้บนหน้าอกแล้ว บนตัวเขาก็ไม่มีรอยแดงบวมเลยแม้แต่น้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง สามีก็กำลังก้มหน้าก้มตาปอกแอปเปิลให้ฉันอยู่ ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากอนามัย ปกเสื้อติดกระดุมจนถึงเม็ดแรก แถมที่มือยังสวมถุงมือ ป้องกันตัวมิดชิดราวกับสวมชุดเกราะ เวลาที่แสดงในคลิปเพิ่งผ่านไปได้แค่วันเดียวเท่านั้น ฉันยื่นมืออันสั่นเทาออกไปหมายจะปลดกระดุมเสื้อของเขา แต่กลับถูกเขาปัดออกอย่างแรง “อย่ามาแตะตัวผม! ถอยไปห่าง ๆ!” สายตาของเขามองมา ราวกับกำลังมองของสกปรก ในที่สุดฉันก็ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้แพ้สารคัดหลั่งของผู้หญิง เขาแค่แพ้ฉันต่างหาก ตอนสามีเดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันจึงตัดสินใจต่อสายหาเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกตัวเองบล็อกทิ้งมาตลอดห้าปี ปลายสายตอบกลับมาแทบจะในวินาทีนั้น “ส่งโลเคชันมาให้ผม ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้”

ฉันใช้เวลาห้าปีในฐานะภรรยาในชื่อของโดมินิก ซานโตโร ห้าปีที่ถูกซ่อนไว้หลังประตูที่ปิดตาย ถูกฝังอยู่ใต้ผ้าปูที่นอนของเขา และถูกลบออกไปจากโลกของเขา ตอนที่เขายอมตกลงพากลับชิคาโกในที่สุด—เพื่อให้ไปยืนเคียงข้างเขา ให้มีตัวตนในสายตาคนอื่น—ฉันคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายชนะ ฉันซื้อชุดเดรสตัวใหม่ มันทั้งนุ่มนวล หรูหรา และคู่ควรกับผู้หญิงของดอน คืนก่อนที่เราจะออกเดินทาง เขาแต่งตัวพลางมองฉันผ่านกระจกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ล้างเครื่องสำอางออกซะ แล้วไปเปลี่ยนเป็นกางเกง" ฉันถามเขาว่าเพราะอะไร เขาปรับกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตราวกับว่าเสียงของฉันเป็นเพียงแค่เสียงนกเสียงกา "จูเลียน่า แลนคาสเตอร์ กลับมาแล้ว คืนนี้เป็นงานหมั้นของเรา" มาเฟียรัสเซียบรัตวา สายเลือดแลนคาสเตอร์ การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง เมื่อเห็นฉันเงียบไป เขาก็หัวเราะออกมา—เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความแยแสและโหดร้าย "สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง?ตอนเราแต่งงานกันก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? ภราดรภาพ ความภักดี แต่ไม่มีความรัก" จากนั้นเขาก็หันกลับมา สายตาคมกริบและเผยให้เห็นความเย้ยหยัน "วิกตอเรีย มิลเลอร์... เธอไม่ได้ตกหลุมรักฉันเข้าจริงๆ หรอกใช่ไหม?" ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายแข็งทื่อ เพราะในกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัดตัวในของเขา— คือใบตรวจครรภ์ของฉัน และดอนแห่งชิคาโกไม่มีทางรู้เลยว่า ผู้หญิงที่เขากำลังจะเขี่ยทิ้งเพื่อผลประโยชน์ กำลังตั้งท้องทายาทของเขาอยู่

ภรรยาที่ไม่ชอบพกกุญแจนั้น เปลี่ยนกุญแจรหัสที่บ้านกลับไปใช้กุญแจแบบเก่าโบราณ แม้แต่ตอนอาบน้ำก็ยังต้องล็อกประตู ผมกลับบ้านต้องโทรหาเธอก่อน เธอมาเปิดให้แล้วผมถึงจะเข้าไปได้ ผมทนรับความอัปยศแบบนี้ไม่ได้ ในงานสังสรรค์ของครอบครัว ผมหยิบใบหย่าขึ้นมา ทุกคนต่างคิดว่าผมแค่เมาแล้วพูดเล่น ภรรยาฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผมอย่างแรง ก่อนจ้องเขม็งผมด้วยความโกรธ： “แค่โทรมาบอกก่อน มันยากนักหรือไง? ไหนบอกว่าจะเคารพฉันไปทั้งชีวิตไม่ใช่เหรอ!” ผมมองเธออย่างเย็นชา ก่อนหัวเราะเยาะ： “หย่าแล้วผมจะไม่กลับไปอีกเลย แบบนี้มันยิ่งเคารพคุณกว่าไม่ใช่เหรอ?”

ในปีที่เจ็ดหลังจากขาดการติดต่อ พี่สาวพบชื่อฉันในรายชื่อผู้บริจาคของศูนย์ปลูกถ่ายอวัยวะ เธอมองเอกสารในมือพยาบาล มองรูปถ่ายและชื่อเดิมของฉันที่อยู่บนนั้น ก่อนขมวดคิ้วแน่น “คนนี้อยู่ไหน?” “อยู่หอผู้ป่วยระยะสุดท้าย ชั้นสิบสองค่ะ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขายังรู้สึกตัวได้ พรุ่งนี้จะเข้ารับการผ่าตัด” สีหน้าเธอหม่นลง ก่อนเดินขึ้นไปชั้นบน พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นฉันกำลังเขียนจดหมายลาตาย “ลู่จี้” ฉันเงยหน้ามองเธอ ยิ้มบาง ๆ อย่างสงบ "คุณคงจำคนผิดแล้ว ผมชื่อจี้วั่ง ไม่ใช่ลู่จี้" เธอเดินมาหยุดข้างเตียง น้ำเสียงแข็งกระด้าง “กลับบ้านกับฉัน ไปขอโทษอาเซวียน ฉันจะหาหมอที่ดีที่สุดให้...” “ไม่จำเป็น ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษใคร” ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้า ก่อนเขียนลายเซ็นเสร็จบนหนังสือยินยอมบริจาคอวัยวะ

คืนที่ฉันตาย ครอบครัวของฉันทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการฉลองวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเอเลน่า พี่สาวฝาแฝดของฉัน ทุกคนต่างคิดว่าเอเลน่าจะต้องตายในวันรุ่งขึ้น พวกเราเป็นเอลฟ์ พ่อของฉันทำงานเป็นผู้พิทักษ์เผ่า และหลังจากแม่ให้กำเนินฉันกับเอเลน่าที่เป็นฝาแฝดกันเธอก็เลิกทำงานไปโดยสิ้นเชิง พวกเราควรจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข แต่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ฉันกับเอเลน่าก็ถูกผูกมัดด้วยคำสาปของแม่มด เพราะเอเลน่าเกิดก่อนฉันหนึ่งนาที เธอจึงต้องแบกรับความรับผิดชอบของคำสาปนั้นไว้เต็มๆ เธอไม่ควรจะมีชีวิตอยู่เกินอายุสิบแปดปีด้วยซ้ำ นับตั้งแต่วันที่เราเกิด เอเลน่าคือสมบัติล้ำค่าของครอบครัว พ่อกับแม่ปฏิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นหนี้อะไรบางอย่างกับเธอ ของเล่นชิ้นใหม่ต้องตกเป็นของเธอก่อน ชุดใหม่ๆ เธอก็ได้เลือกเสมอ ทุกคืน แม่จะเข้าไปนั่งในห้องของเอเลน่าอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงก่อนจะปิดไฟ ส่วนฉันต้องนอนหลับไปตามลำพังเสมอ คืนหนึ่งฉันฝันร้ายและวิ่งเท้าเปล่าไปหาแม่ เธอกำลังกอดเอเลน่าอยู่และไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยซ้ำ "กลับไปนอนซะ อย่ามาทำตัววุ่นวาย" ฉันคอยบอกตัวเองเสมอว่า เธอใกล้จะตายแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาต้องใจดีกับเธอ แต่ทุกครั้งที่ฉันยอมปล่อยวาง เสี้ยนหนามในอกของฉันมันกลับยิ่งแทงลึกขึ้นเรื่อยๆ แล้ววันที่คำสาปควรจะส่งผลก็มาถึงจนได้ และแน่นอนว่ามันเป็นวันที่ฉันปวดท้องอย่างรุนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว พ่อกับแม่ไม่ลังเลเลยสักนิด พวกเขาผลักฉันเข้าไปในห้องใต้ดินแล้วล็อกจากข้างนอก ฉันคุกเข่างอตัวอยู่บนพื้นหินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นพลางทุบประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แม่คะ... พ่อคะ... หนูปวดท้องมากเลย ทนยืนไม่ไหวแล้ว... ให้หนูออกไปเถอะนะ ได้โปรด..." มีเพียงประโยคเดียวที่ตอบกลับมาผ่านบานประตู "พี่สาวของแกกำลังจะตายคืนนี้นะ! แกจะให้เวลาพวกเราสักวันไม่ได้หรือไง! แค่วันเดียวเอง!" "แต่... แม่คะ... หนูกลัวมาก..." หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงตอบรับจากใครอีกเลย ห้องใต้ดินเงียบสนิท เปลือกตาของฉันเริ่มหนักอึ้ง ความคิดสุดท้ายของฉันคือ ถ้าหากฉันเป็นคนที่ต้องตายด้วยคำสาป พวกเขาจะมากอดฉันแบบนี้บ้างไหม

วันดับเบิ้ลอีเลฟเว่น ผู้ช่วย “ลุคใสซื่อ” ของคู่หมั้นฉัน ขายเพชรขนาดหนึ่งกะรัตออกไปในราคาแค่หนึ่งสตางค์ ภายในเวลาสั้นๆ เพียงยี่สิบนาที บริษัทก็ขาดทุนไปถึงพันล้าน ฉันโกรธจนตัวสั่นไปหมด สวีจื้อเหิงกลับเข้ามากอดฉันเอาไว้พร้อมปลอบว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง” แต่คืนนั้น ซูเจิ่นเยว่กลับโพสต์สเตตัสอวดรูปยอดเงินโอนห้าแสนบาท พร้อมเขียนแคปชั่น [วันนี้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่บอสกลับคอยปลอบใจฉัน แถมเขายังกำชับฉันอีกว่าอย่าไปโกรธเคืองยัยแม่เสือคนนั้นเลย ต้องเป็นเด็กดีนะ~] ฉันเข้าไปคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นว่า [ขอให้รักกันนานๆ นะ] ซูเจิ่นเยว่ลบโพสต์ทิ้งในไม่กี่วินาที จากนั้นสวีจื้อเหิงก็พังประตูพรวดเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงฉาดหนึ่ง “คุณเข้าไปคอมเมนต์ให้เยว่เยว่ด้วยเจตนาอะไร ตอนนี้เธออับอายจนแทบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว!” “ก็แค่เสียเงินไปพันล้านเองไม่ใช่รึไง คุณถึงกับต้องบีบให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอ?” เขาพูดออกมาด้วยความมั่นใจว่าตัวเองถูกและไม่เกรงกลัวอะไรเลยสักนิด แต่หลังจากนั้น ตอนที่เขาไม่มีแม้แต่เงินหนึ่งร้อยบาทจะซื้อข้าวกิน ทำไมถึงร้องไห้ออกมาล่ะ?

แม่เป็นผู้พิชิตภารกิจ หลังจากแม่พิชิตภารกิจสำเร็จ แม่ก็จากโลกนี้ไป ทิ้งพ่อไว้ให้ฉันสี่คน พ่อใหญ่เป็นประธานบริษัทที่ร่ำรวยมหาศาล พ่อรองเป็นนักแสดงเจ้าของรางวัลที่โด่งดังไปทั่วประเทศ พ่อสามเป็นหมอฝีมือเยี่ยม ส่วนพ่อสี่มีตำแหน่งสูงและอำนาจล้นมือ พ่อทั้งสี่คนตามใจฉันมาตลอดสิบหกปี อยากได้ดาวก็ไม่เคยให้พระจันทร์ จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อน เวินหย่า ลูกสาวของรักแรกในใจของพวกเขากลับมา นับจากวันนั้นเป็นต้นมา พ่อทั้งสี่ก็เชื่อแต่เธอ ไม่เคยเชื่อฉันอีกเลย เธอบอกว่าฉันด่าเธอหยาบยิ่งกว่าด่าหมาจรจัด ไม่คู่ควรจะอยู่ในบ้าน พ่อ ๆ ก็ให้ฉันกินอาหารหมา นอนในกรงหมา เธอบอกว่าฉันพาเพื่อนที่โรงเรียนไปรังแกเธอ พ่อ ๆ ก็จัดการให้ฉันลาออกจากโรงเรียน แล้วจ้างนักเลงสามคนมาซ้อมฉันที่บ้านนานสามเดือน หลังจากเวินหย่ากล่าวหาว่าฉันผลักเธออีกครั้ง พ่อ ๆ ก็ขังฉันไว้ในกรงหมา ไม่ให้อาหารสามวันสามคืน เพื่อสั่งสอนให้ฉันรู้จักเชื่อฟัง ตอนที่ฉันใกล้จะอดตาย ฉันก็ได้ยินเสียงของแม่ “หนานหนาน ลูกอยากกลับมาอยู่กับแม่ไหม”

ปู่ของฉันเป็นหัวขโมย เขาขโมยชื่อและตัวตนของย่าไป ใช้มันเพื่อพาตัวเองหนีออกไปจากซอกมุมอันยากจนและถูกลืมเลือนของชนบททางตะวันตก จากนั้นก็หนีตามไปกับผู้หญิงอีกคน กลายเป็นศาสตราจารย์ด้านกฎหมาย ยืนอยู่บนโพเดียมและบรรยายเรื่องความยุติธรรม ส่วนผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นจิตรกรชื่อดัง ให้สัมภาษณ์เรื่องความซื่อสัตย์สุจริต ย่าของฉันใช้ทั้งชีวิตติดอยู่ในผืนดินทำกินที่กำลังโรยราแห่งเดิมนั้น ทุกคนต่างตราหน้าว่าย่าเป็นแม่ม่ายขึ้นคาน ย่าไม่เคยหยุดรอเขาเลย แม้กระทั่งในวาระสุดท้ายของชีวิต ห้าสิบปีต่อมา ฉันตะเกียกตะกายพาตัวเองออกจากสถานที่ที่พระเจ้าทอดทิ้งแห่งนั้นด้วยแรงใจจากคนสองรุ่น ทั้งย่าและแม่ของฉัน จนได้ก้าวขึ้นมาเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายชั้นนำ มันเป็นช่วงฤดูกาลจบการศึกษา ฉันนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานกรรมการสัมภาษณ์ ตรงข้ามฉันมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอช่างดูดี มีความมั่นใจ และเป็นบัณฑิตที่โดดเด่นที่สุดจากคณะนิติศาสตร์ที่ดีที่สุดในรัฐ ฉันเปิดดูเรซูเม่ของเธอ พลิกอ่านไปทีละหน้า แล้วฉันก็ชะงักตรงส่วนข้อมูลครอบครัว ฉันจ้องมองชื่อนั้นอยู่นานแสนนาน ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วพูดเรียบๆ "คุณไม่ได้งานนี้"

หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันแต่งงาน โลเรนโซเปลี่ยนชื่อในใบสมัครแต่งงานเป็นชื่อของอาของเขา—เอนโซ ผู้เป็นเจ้าพ่อมาเฟียคนใหม่ เพื่อนของเขาเอ่ยถามด้วยความตกใจ "นายบ้าไปแล้วเหรอ? เซเลนารอนายมาตั้งเจ็ดปีนะ จนเธอแทบจะขึ้นคานอยู่แล้ว! แล้วนี่นายกลับยกเธอให้คุณอาที่โหดเหี้ยมที่สุดของนายเนี่ยนะ?" โลเรนโซยิ้มอย่างไม่แยแส "เลนากับฉันพนันกันไว้ แล้วฉันก็สัญญาว่าจะทำตามคำขอของเธอเรื่องหนึ่ง" "อีกอย่าง พอเซเลนารู้เรื่องเปลี่ยนชื่อขึ้นมา เดี๋ยวเธอก็ตื่นตระหนกจนต้องวิ่งแจ้นมาหาฉันเพื่อขอให้แก้ไขมันอยู่ดีนั่นแหละ" "แถมคุณอาของฉันจะไปแต่งงานกับเซเลนาได้ยังไง? พอเขารู้เรื่องเข้า เขาต้องยกเลิกการหมั้นหมายแน่นอน สุดท้ายแล้ว เซเลนาก็ยังต้องแต่งงานกับฉันอยู่ดี" น้ำเสียงของเขาช่างดูเบาสองและละเลย ทำเอาคนกลุ่มนั้นระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ฉันแอบฟังอยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน หัวใจค่อยๆ เย็นเยียบลงไปทีละนิด และเมื่อวันแต่งงานมาถึง ฉันก็ปรากฏตัวตามกำหนดการ ทว่าโลเรนโซ ผู้ซึ่งเคยหยิ่งยโสและอยู่เหนือใครมาโดยตลอด กลับแทบคลั่งในตอนที่พยายามจะพังประตูเข้าไปในโบสถ์: "ฉันคือเจ้าบ่าว! ฉันต่างหากที่ควรจะเป็นเจ้าบ่าว!"

เมื่อเสียงระฆังนับถอยหลังข้ามปีดังขึ้น สือจิงเชวี่ยก็ได้รับของขวัญชิ้นแรกของปีนี้ เป็นภาพถ่ายสนิทสนมของสามีกับผู้หญิงคนอื่น เมื่อสิบนาทีก่อน เขายังอุ้มลูกสาวจุดพลุอยู่เลย แต่สิบนาทีต่อมาเขากลับขึ้นเตียงกับผู้หญิงอีกคนแล้ว แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น หัวข้อข่าว "คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงแอบพบดาราสาวดาวรุ่งคืนข้ามปี" ก็พุ่งทะยานขึ้นเทรนด์ร้อนแรง กวาดกระแสไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเจียง แขกทุกคนที่มาร่วมงานต่างหันมามองสือจิงเชวี่ยเป็นตาเดียว รอปฏิกิริยาจากเธอ "คุณผู้หญิง..." ผู้ช่วยรีบเดินเข้ามา สีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย "เรื่องที่ติดเทรนด์ เราจะใช้วิธีเดิมช่วยโหมกระแสให้ดังยิ่งขึ้นไหม" น้ำเสียงของสือจิงเชวี่ยเรียบเฉย "ไม่ต้อง ติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ แล้วกดข่าวลง" ผู้ช่วยชะงักไปทันที

มู่ซูหนิงเป็นมะเร็งสมอง มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือน วันที่ได้ผลตรวจ จู่ๆ ระบบก็ติดต่อหาเธอ [โฮสต์ คุณกลับมาที่โลกทำภารกิจหน่อยได้ไหม?] [ลู่หยวนเฉิ่งที่เคยเป็นเป้าหมายในภารกิจของคุณพยายามใช้ระบบแฮกหาพิกัดคุณ ทำให้พื้นที่ในมิติเสียสมดุล อีกอย่างลู่จิ่งลูกชายคุณก็มีปัญหาทางด้านจิตใจอย่างรุนแรงด้วย......] เสียงอันเย็นยะเยือกของระบบทำให้เธอนึกถึงภารกิจเมื่อสิบปีก่อน ภารกิจที่เธอเกือบลืมไปแล้ว ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของมู่ซูหนิงกำผลตรวจแน่น [คุณกลับมาดูแลความเรียบร้อยแค่เดือนเดียว หลังจากนั้นคุณก็จะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริง ฉันจะช่วยรักษาโรคมะเร็งให้คุณ นอกจากนี้ยังมีเงินรางวัลก้อนโตด้วยนะ] เรื่องรักษาโรคมะเร็งดึงดูดความสนใจเธอมาก แต่พอคิดว่าจะต้องเจอสามีที่นอกใจเธอไปคบกับเพื่อนสนิท สามีที่ทำให้ลูกสาวเธอต้องตาย รวมถึงลูกชายเนรคุณคนนั้น มู่ซูหนิงรู้สึกเหมือนแผลในใจที่ไม่มีวันหายมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง แต่เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ใครจะไม่ทำบ้างล่ะ