Short Stories & Novels

สามเดือนหลังจากภรรยาหายตัวไปจากอุบัติเหตุเล่นสกี ฉันกลับเจอเธอในบาร์แห่งหนึ่ง เธอกำลังพิงไหล่เพื่อนชายที่โตมาด้วยกัน หัวเราะอย่างมีความสุข “ต้องขอบคุณที่นายออกความคิดนี้ให้ ไม่อย่างนั้นฉันคงลืมไปแล้วว่าความเป็นอิสระรู้สึกยังไง” เพื่อนสนิทและกลุ่มเพื่อนรอบตัวเธอพากันยกแก้วชนกับเธอไม่ขาดสาย พร้อมถามว่าเมื่อไหร่เธอจะยอมโผล่ออกมาเสียที เธอก้มตาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อีกสักสัปดาห์แล้วกัน รอให้เขาตามหาฉันจนแทบเป็นบ้า แล้วฉันค่อยโผล่ออกไป” ฉันยืนอยู่ในมุมมืด มองดูเธอกำลังดื่มด่ำกับอิสรภาพ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนที่ทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎรทันที

นี่เป็นครั้งที่หกแล้วที่ดันเต้ ฟัลโคเน่สะบัดหนังสือหย่าเฮงซวยนั่นลงตรงหน้าฉันเพื่อบีบให้ฉันเซ็นชื่อ แต่ครั้งนี้ ฉันไม่ได้ขัดขืนหรอก เขาวางปากกาหมึกซึมในมือลง วินาทีนั้น ความเงียบอันน่ากดดันก็แผ่ปกคลุมอากาศ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลุ่มลึกคู่นั้นจ้องฉันไม่ละสายตา ราวกับอยากจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ "ครั้งนี้ทำไมถึงเชื่อฟังจังล่ะ โซเฟีย หรือว่าคุณจะเล่นลูกไม้อะไรอีก อย่าลืมสถานะของตัวเองสิ คุณนายฟัลโคเน่" ฉันถอดแหวนทับทิมที่เป็นสัญลักษณ์ของนายหญิงของตระกูลออก เป็นวงเดียวกับที่เขาเคยสวมให้ตอนขอฉันแต่งงานที่เกาะซิซิลี ฉันวางมันลงเบา ๆ บนโต๊ะทำงานที่เคยเต็มไปด้วยเลือดและธนบัตร ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ไม่ต่างจากคนตาย "ไม่มีหรอกดันเต้ ฉันก็แค่...เหนื่อยแล้ว โลกของคุณมันหนวกหูเกินไป"

ฉันถูกเลือกให้เป็นคู่หมั้นของลอเรนโซ่ ทายาทผู้สืบทอดอำนาจแห่งมาเฟีย ทว่าในงานกาล่าของตระกูล ลอเรนโซ่กลับถูกเคียร่า ลูกสาวของพ่อค้าอาวุธตามตอแยอย่างเปิดเผย เคียร่าไม่เหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ที่เคร่งครัดในกฎระเบียบ เธอขับรถสปอร์ตแต่งซิ่งไปตามท้องถนน ใช้มีดพกเกรดทหารตัดปลายซิการ์ และกระดกวิสกี้แรงๆ โดยไม่ผสมอะไรเลย เธอมันดื้อรั้น ไร้การควบคุม และมีไฟราคะบางอย่างที่ทำให้ลอเรนโซไม่อาจละสายตาได้ เขาเคยบ่นกับผู้อาวุโสในตระกูลว่า "ผู้หญิงแบบนั้นจะเป็น 'มารดา' และดูแลคนทั้งตระกูลของเราได้ยังไง?" คำพูดของเขาดูแคลนความมุทะลุของเธอ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เธอ ติดตามทุกการเคลื่อนไหวขณะที่เธอยกแก้วขึ้นดื่ม จนกระทั่งในวันเกิดของลอเรนโซ่ เขาก็ประกาศความตั้งใจที่จะให้เคียร่ามาเป็นอนุภรรยาของเขา แต่เคียร่าปฏิเสธ "ผู้หญิงในตระกูลของฉันต้องเป็นเมียแต่งเท่านั้น ไม่เป็นเมียน้อยใคร และหัวใจของสามีฉันต้องเป็นของฉันคนเดียว" ลอเรนโซ่เดินมาหาฉันด้วยน้ำเสียงอึกอัก "อเลสเซีย มันก็แค่หัวโขน ฉันอยากให้เธอสละตำแหน่งนี้ให้เคียร่าได้ไหม? เธอไม่เข้าใจธรรมเนียมตระกูลเราเลย และเธอก็กำลังอาละวาดเรื่องการแต่งงานกับฉัน เราแค่ต้องทำเพื่อให้เธอสงบลงก่อน ต่อให้เธอแต่งงานกับฉัน แต่คนที่จะคอยจัดการทุกอย่างในตระกูลก็ยังเป็นเธออยู่ดี" ขณะที่ฉันยืนลองชุดเจ้าสาว พลันเม็ดคริสตัลแหลมคมบนตัวเสื้อก็ทิ่มลงที่นิ้ว หยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมลงบนผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์ ชุดนี้พังยับเยินเสียแล้ว.. แต่การแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไป ในเมื่อฉันเป็นเมียแต่งของทายาทไม่ได้ ฉันก็จะก้าวขึ้นเป็นผู้หญิงของหัวหน้ามาเฟียแทน

ผมรักลู่ซีมานานถึงห้าปี จนในที่สุดหล่อนก็ยอมตกลงมาเป็นคู่หมั้นของผม ทว่าในยามที่คุณปู่ของผมกำลังป่วยหนักใกล้จะสิ้นใจ ลู่ซีกลับเลือกที่จะนิ่งดูดายไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลยสักนิด เพียงเพราะไอ้ลูกบุญธรรมของตระกูลคนนั้น มันดันไปยื่นข้อเสนอให้หล่อน บอกให้หล่อนอาศัยโอกาสทองในครั้งนี้ ลดทอนความดื้อรั้นในตัวผมลงไปบ้าง และถือโอกาสบีบบังคับให้ผมแข็งแกร่งขึ้นมา สุดท้ายคุณปู่ต้องจากโลกนี้ไปอย่างโดดเดี่ยว และผมเองก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนตามความต้องการของหล่อน ความดื้อรั้นในตัวถูกบดขยี้จนหมดสิ้น กลายมาเป็นคนเด็ดเดี่ยว และไม่คิดจะไปตามตอแยสร้างความรำคาญใจให้แก่หล่อนอีกต่อไป และแน่นอนว่า ผมไม่ได้รักหล่อนอีกแล้ว

สามปีหลังจากที่เจียงสืออี๋แต่งงานกับฟู่เยี่ยนฉือ เธอก็ได้รับข่าวดีข่าวหนึ่ง ในที่สุด เธอก็สามารถจากเขาไปได้เสียที “อีกหนึ่งเดือน พี่สาวของหนูก็จะกลับมาแล้ว หนึ่งเดือนนี้เธอก็แสดงบทเป็นเค้าต่อไปให้ดีล่ะ” ปลายสายโทรศัพท์ เสียงของแม่เจียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย “พอทุกอย่างจบลง ฉันจะให้เงินเธอหนึ่งแสนห้าหมื่น แล้วปล่อยให้เธอไปใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองต้องการ” “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเบา ๆ น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับสายน้ำที่ตายแล้ว หลังวางสาย เจียงสืออี๋เงยหน้ามองภาพถ่ายชุดแต่งงานขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง

“น้าเขยคะ... ใหญ่จัง ผู้ชายทุกคนเป็นแบบนี้หมดเลยเหรอคะ...” หลานสาวของเมียหน้าแดงซ่านยามถูกผมสัมผัส มือนุ่มเนียนที่ยังดูเก้ๆ กังๆ ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้ากางเกงมาโดนของรักของผม ผมมองดูร่างกายของเธอที่มีปฏิกิริยาตอบสนองจากการถูกผมสัมผัส จึงแกล้งเย้าแหย่เธออย่างจงใจ “ไม่ใช่แค่แบบนี้หรอกนะ ผู้ชายยังจะเอาไอ้เจ้านี่เสียบเข้าไปข้างหลังของหนูด้วยล่ะ” พูดจบ ผมก็ขยับช่วงล่างกระแทกเข้าหาฝ่ามือนุ่มนิ่มของเธออย่างมีนัยยะ นึกไม่ถึงว่า มืออีกข้างของเธอจะเลิกชายกระโปรงตัวเองขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็รั้งเสื้อผ้าของผมออก แล้วกำรอบแก่นกายที่ตั้งตระหง่านอยู่ก่อนแล้ว สิ่งที่ขยายใหญ่บดเบียดเข้ากับหน้าท้องนวลเนียนของเธอ ใบหน้าของเธอแดงก่ำถึงขีดสุด มือหนึ่งกำสิ่งนั้นไว้แล้วถูไถไปมาเบาๆ บนท้องน้อยของตัวเอง แถมยังมีทีท่าว่าจะเลื่อนต่ำลงไปอีกด้วย...

เจ็ดวันเจ็ดคืนบนหอดูดาว เซียวจิ่งเหยียนไม่แม้แต่จะมาเหลียวแลอวิ๋นเจาเลยสักแวบเดียว เขากักขังนางไว้ถึงสามปี ทุกวันที่ลงท้ายด้วยเลขสามและเลขเจ็ดของทุกเดือนจะต้องกรีดเลือดนางสามจอก แต่นางกลับไม่เคยร้องเจ็บสักคำ เขาบอกว่าจะส่งนางเข้าวังเพื่อไปตายแทนหลินชิงหลาน นางก็ตอบตกลง เซียวจิ่งเหยียนคิดว่านางเปลี่ยนไปแล้ว ยอมอ่อนข้อให้แล้ว และในที่สุดก็ยอมเชื่องแต่โดยดี เขาไม่รู้เลยว่า นางเพียงแค่ไม่อยากเจ็บปวดเพราะเขาอีกต่อไปแล้ว ในคืนที่เข้าวัง อวิ๋นเจาหยิบยาแกล้งตายที่เขาเคยให้ไว้ออกมา โดยไม่รู้ว่าหลินชิงหลานได้สับเปลี่ยนมันเป็นยาพิษที่ทำให้ตายจริงไปตั้งนานแล้ว ขณะที่นางเงยหน้ากลืนยานั้นลงไป ทว่าจ้าวเหยียนที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรกลับคว้าข้อมือนางไว้ แล้วก้มลงมองนางด้วยขอบตาที่แดงก่ำ ต่อมาเมื่อเซียวจิ่งเหยียนยกทัพกลับมาอย่างผู้ชนะจากชายแดนเหนือ เขาบุกเข้าไปในวังเพื่อตามหานางราวกับคนบ้าคลั่ง ทว่าในตอนนั้น ราชโองการพระราชทานสมรสได้ถูกประกาศลงมาเสียแล้ว เซียวจิ่งเหยียนเฝ้ารออวิ๋นเจาอยู่ภายนอกสวนซวงหัวตลอดทั้งฤดูใบไม้ร่วง อวิ๋นเจารินเหล้าด้วยมือตนเองหนึ่งจอก แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเซียวจิ่งเหยียน เขามองหน้านาง หยาดน้ำตาไหลรินลงมาจากหางตา ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดจอกทั้งรอยยิ้ม "ชาติหน้า" เขาเอ่ย "กระหม่อมจะจำพระองค์ให้ได้ตั้งแต่สบตาครั้งแรกพะยะค่ะ" ยามที่เขาล้มพับลงไป มุมปากยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม อวิ๋นเจายื่นมือออกไป ลูบโครงหน้าของเขาผ่านความว่างเปล่าอย่างแผ่วเบา จากนั้นปาดน้ำตาที่หางตาของตนเองออก ชาติหน้า เดินให้ช้าลงหน่อยเถิด เซียวจิ่งเหยียน

ได้นอนเตียงเดียวกับผู้ชายครั้งแรก แถมยังมีเพื่อนรักนอนคั่นกลางด้วย ตอนเช้านักเรียนชายคนนั้นขโมยจูบฉัน และให้สัญญากับฉัน ในอนาคตจะรับผิดชอบฉันแน่นอน

รักแรกของสามีป่วยเป็นโรคไตวายเฉียบพลัน และฉันเป็นเพียงคนเดียวที่ผลตรวจเนื้อเยื่อเข้ากันกับเธอได้ เพื่อช่วยชีวิตเธอ เขาบังคับให้ฉันไปทำแท้งในตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้หกเดือน เขาใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเอ่ยคำพูดที่กรีดแทงใจที่สุดออกมา “คุณหัดมีเมตตาบ้างได้ไหม คุณแค่เสียลูกไปหนึ่งคน แต่สิ่งที่เธอต้องเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” ฉันไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด แต่เขากลับเอาความตายมาขู่บังคับฉัน บนเตียงผ่าตัด ฉันและลูกในท้องต้องสิ้นใจไปพร้อมกัน ส่วนรักแรกของเขาได้รับการปลูกถ่ายไตจนสำเร็จ และรอดชีวิตมาได้อย่างปลอดภัย ผลลัพธ์ของเรื่องราวเป็นไปตามที่เขาต้องการแท้ๆ แต่เขากลับกลายเป็นคนเสียสติไปหลังจากที่ได้รับข่าวการตายของฉัน

"ฉันไม่ได้ใส่กางเกงใน" ตอนที่เพื่อนสาวสุดสวยที่นั่งโต๊ะข้างกันยัดกระดาษโน้ตแผ่นนั้นใส่มือผม หัวใจผมก็เต้นแรงราวกับกลองรัวทันที จากนั้นเธอก็ยื่นกระดาษโน้ตแผ่นที่สองให้ผม "อยากหาอะไรยัดปาก นายมีอะไรแนะนำไหม..."

เมื่อสหายวัยเยาว์ทั้งสามมาหาเจียงหลินหลาง บอกว่าวันคล้ายวันเกิดของเจียงไต้เยว่ใกล้จะมาถึงแล้ว นางอยากได้พิณหงส์เป็นของขวัญวันเกิด และหวังว่านางจะยอมตัดใจยกให้ เจียงหลินหลางกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ได้” เซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ต่างนิ่งงันไปตามกัน เพราะพิณหงส์ตัวนี้ พวกเขาทั้งสามเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมหาศาล เสาะหาวัสดุชั้นเลิศทั่วหล้า เชิญอาจารย์ทำพิณผู้วางมือไปนานแล้วกลับมาสร้างพิณ ใช้เวลาถึงหนึ่งปีเต็ม กว่าจะทำขึ้นเป็นของขวัญวันเกิดสำหรับนางเพียงผู้เดียว วันมอบพิณ พวกเขาเคยหัวเราะหยอกล้อกันว่า “หลินหลาง พิณตัวนี้คือของแทนใจที่พวกเราสามคนมอบให้เจ้า คนอยู่พิณอยู่ เจ้าต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี ชั่วชีวิตก็ห้ามทำหาย” บัดนี้ เจียงไต้เยว่เพียงเอ่ยขึ้นมาว่าชอบ พวกเขากลับลังเลอยู่เนิ่นนาน กว่าจะรวบรวมความกล้ามาเอ่ยปากขอ ก่อนจะมาที่นี่ พวกเขายังนึกภาพปฏิกิริยาของเจียงหลินหลางเอาไว้แล้ว ว่านางอาจมีขอบตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากแล้วบอกว่า “ไม่ได้” หรือไม่ก็เอ่ยถามพวกเขาด้วยความน้อยใจว่า “เหตุใดต้องนำของที่มอบให้ข้าไปยกให้ผู้อื่นด้วย”

พี่ชายกับพ่อรักพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก และรังเกียจฉัน ในงานเลี้ยง ฉันถูกรังแก เป็นกู้ถิงเฉิน หัวหน้ามาเฟียที่ออกมาช่วยฉันไว้ และประกาศต่อหน้าทุกคนว่าฉันคือคนที่เขารักที่สุด ใครกล้ารังแกฉันอีก เขาจะไม่ปล่อยไว้แน่ กู้ถิงเฉินซื้อปราสาทกลางป่าลึกให้ฉัน ปลูกทิวลิปที่ฉันชอบที่สุดจนเต็มพื้นที่ และจัดงานแต่งงานในปราสาทที่สร้างความฮือฮาไปทั่วประเทศให้ฉัน ชั่วข้ามคืน ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงทั้งประเทศต่างอิจฉา เมื่อตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน ฉันไปร่วมงานวันเกิดของพ่อ แต่กลับเกิดไฟไหม้อย่างกะทันหัน พ่อและพี่ชายที่ลำเอียงพาพี่สาวหนีออกมา ทิ้งฉันเกือบตายในกองเพลิง สุดท้ายเป็นกู้ถิงเฉินที่ช่วยฉันออกมาได้ เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันกลับเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจฉันแตกสลาย “ใครให้พวกคุณสร้างไฟไหม้ครั้งนี้” กู้ถิงเฉินหน้าตาเคร่งเครียด “เธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน พวกคุณก็รีบอยากให้เธอคลอดก่อนกำหนด แบบนี้ไม่ใช่คิดจะฆ่าเหยียนเหยียนกับลูกในท้องของเธอหรอกเหรอ” พี่ชายกับพ่ออธิบายเสียงเบา “อาการมะเร็งเม็ดเลือดขาวของเสี่ยวเสวี่ยรอไม่ได้ หมอบอกว่าต้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด ต้องใช้ไขกระดูกของเด็ก……” “ผมเป็นห่วงชีวิตของเสี่ยวเสวี่ยยิ่งกว่าพวกคุณเสียอีก” “ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่แต่งงานกับเหยียนเหยียน” “แต่พวกคุณห้ามทำร้ายเหยียนเหยียนเด็ดขาด ผมก็มีแผนของผมเอง” กู้ถิงเฉินเอ่ยเตือนด้วยความเด็ดขาด “เป้าหมายของพวกเราคือช่วยเสี่ยวเสวี่ย แต่ไม่ใช่จะไม่สนความเป็นความตายของเหยียนเหยียนเพื่อช่วยเสี่ยวเสวี่ย ผมไม่ยอมนะ” ฉันรีบหนีออกมาจากตรงนั้น อย่างตื่นตระหนก ที่แท้เขาแต่งงานกับฉันไม่ใช่เพราะรักฉัน แต่เพื่อช่วยพี่สาว ที่แท้ความดีทั้งหมดที่เขามอบให้ฉัน ก็ล้วนเพื่อพี่สาว ที่แท้เขาก็ไม่ต่างจากพ่อและพี่ชาย ที่ชอบพี่สาวและไม่เคยชอบฉันเลย ในเมื่อไม่มีใครรักฉัน งั้นฉันจากไปก็แล้วกัน

สามภพไม่เคยมีพญาหงส์ปรากฏขึ้นมานับพันนับหมื่นปีแล้ว ปีที่พี่หญิงถือกำเนิด ปักษานับร้อยน้อมคารวะพญาหงส์ เมฆมงคลหลากสีสันแผ่กระจายเต็มผืนฟ้า ส่วนปีที่ข้าถือกำเนิด มวลบุปผาทั่วสามภพร่วงโรยสิ้น แม้แต่หญ้าสักต้นก็ไม่อาจงอกเงย ทั้งสามี บิดามารดาผู้ให้กำเนิด และสรรพชีวิตในสามภพต่างกล่าวว่าพี่หญิงคือพญาหงส์ที่จะนิพพานกลับชาติมาเกิด แล้วมองข้าเป็นตัวอัปมงคล รุมกลั่นแกล้งหยามเกียรติ พรากบุตรในครรภ์ และปลิดชีพมิตรสหายของข้า ท้ายที่สุดพวกเขาคุมตัวข้าขึ้นแท่นประหารเซียน ถลกหนังเลาะกระดูก และตอกตะปูสลายวิญญาณเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเล่มเข้าสู่ร่าง

วันแรกของการเกิดใหม่ ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องของเผยหานเซียวผู้เป็นเจ้าพ่อมาเฟีย แล้วปลดเปลื้องเสื้อผ้าออก นั่นก็เพราะในชาติที่แล้ว ฉันกับเผยจื่อโม่ลูกชายของเขา เป็นคู่แต่งงานไร้รักที่โด่งดังในแวดวงมาเฟียแห่งนิวยอร์ก เผยจื่อโม่คิดว่าฉันเป็นตัวการสำคัญที่ทำลายความรักระหว่างเขากับรักแรก และจงใจเดินเข้าไปในห้องของเขาตอนที่เขาโดนยาปลุกเซ็กส์ ดังนั้นตลอดแปดปีหลังแต่งงาน เขาจึงเมาหัวราน้ำอยู่ข้างนอกทุกคืนไม่ยอมกลับบ้าน แม้กระทั่งตอนที่ฉันคลอดลูกยากจนเจียนตาย เขาก็ไม่เคยเอ่ยถามไถ่เลยสักคำ จนกระทั่งพายุเฮอร์ริเคนพัดถล่ม นิวยอร์กได้รับผลกระทบจากคลื่นพายุซัดฝั่งจนเขื่อนกั้นท่าเรือพังทลาย เรือที่จะใช้อพยพเหลือที่นั่งเพียงที่เดียว ทุกคนต่างก็คิดว่าเขาจะเก็บโอกาสรอดชีวิตนี้ไว้ให้ตัวเอง แต่เผยจื่อโม่กลับผลักฉันขึ้นเรือไปอย่างแรง “เธอไปซะ!” “ไป๋จิ้งชิว ฉันยกโอกาสรอดชีวิตนี้ให้เธอ… ชาติหน้าฉันไม่ต้องการให้เธอมาช่วย ฉันแค่อยากอยู่กับเว่ยหย่าซวน” วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็ถูกม้วนกลืนหายลงไปในผืนน้ำทะเลอันมืดมิด ส่วนฉัน หลังจากได้รับความช่วยเหลือก็ถูกแก๊งศัตรูฟันจนตาย เขาไม่รู้เลยว่า ในคืนนั้นคนที่โดนยาไม่ได้มีแค่เขา แต่ยังมีพ่อของเขาด้วย… เจ้าพ่อมาเฟียเผยหานเซียว ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้อง ตอนนั้นยาปลุกเซ็กส์เพิ่งจะออกฤทธิ์ เจ้าพ่อตระกูลเผยกำลังอดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างยากลำบาก ครั้งนี้ ฉันเดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เจ้าพ่อคะ ฉันมาช่วยถอนฤทธิ์ยาให้ค่ะ”

ภายในห้องรับรองวีไอพีของคาสิโนใต้ดิน เมฟ เจ้าหญิงแห่งตระกูลฟัลโคนถูกมอมด้วยเหล้าแรงจนเมาหนักมาก ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สูบฉีด ใครบางคนพยายามบังคับให้เธอพูดเปิดเผยเรื่องที่ไร้ยางอายที่สุดที่เธอเคยทำเพื่อพิชิตใจท่านหัวหน้ามาเฟีย เธอกวัดแกว่งแก้วในมือ ชี้มาทางฉันที่กำลังแจกไพ่อยู่หลังโต๊ะ แล้วเงยหน้าหัวเราะ "เจ็ดปีก่อน ตอนที่เดแคลนนอนโคม่าหลังเหตุการณ์ดวลปืน ฉันเอาโทรศัพท์ส่วนตัวของเขามา แล้วลบข้อความขอความช่วยเหลือที่อีตัวดีนั่นส่งมาหาเขา ลบทิ้งทุกอย่างจนเกลี้ยง จากนั้นฉันก็ตอบกลับไปในนามของเขาว่า: เธอมันเป็นตัวภาระ ไปตายซะเถอะ" "พวกนายทายไม่ถูกหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ ยัยโง่นั่นยืนตากฝนอยู่หน้าเซฟเฮาส์ทั้งคืนเหมือนหมาจรจัดข้างถนนเลย ฉันขำจนแทบจะบ้าตาย..." ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะอย่างหยาบคายออกมาพร้อมกัน มีเพียงชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะคนเดียวที่ยังคงเงียบงัน แก้วคริสตัลที่มีเหล้าวิสกี้ในมือของเขาแตกละเอียดส่งเสียงดังเพล้ง หยดเลือดผสมปนกับน้ำสีอำพัน ไหลรินผ่านเส้นเลือดบนหลังมือเขาก่อนจะหยดลงบนพรม ดวงตาแดงก่ำของเขาที่เต็มไปด้วยรังสีอาฆาตจ้องเขม็งมาที่ฉัน ฉันวางไพ่ใบสุดท้ายลงตรงหน้าเขาอย่างใจเย็น พลางยื่นผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวสะอาดให้ "ท่านหัวหน้ามาเฟียเดแคลน ควรเช็ดมือหน่อยนะคะ เลือดที่เปื้อนบนผ้ากำมะหยี่บนโต๊ะไพ่มันเป็นลางไม่ดี" เพราะท้ายที่สุดแล้ว คราบสกปรกบางอย่าง... ก็ไม่มีวันล้างออก

เสิ่นอี้ฮวนแอบส่งตัวนกน้อยในกรงทองของลู่เฉินโจวออกนอกประเทศโดยปิดบังไม่ให้เขารู้ คืนนั้นเอง เขาจึงจับตัวพ่อแม่ของเธอไป โดยจะใช้ชีวิตของพ่อแม่เธอแลกกับเบาะแสของนกน้อยตัวนั้น ลู่เฉินโจวเลื่อนโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าเธอ ภาพบนหน้าจอคือพ่อแม่ของเธอที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ บนหน้าอกมีระเบิดเวลาติดเอาไว้ ตัวเลขเคานต์ดาวน์กำลังขยับลดลงเรื่อย ๆ

ภรรยาเคยรักผมขนาดไหนน่ะเหรอ? ตอนนั้นเธออยากแต่งงานกับผมมาก ถึงกับขอผมแต่งงานตั้ง 99 ครั้ง จนกระทั่งครั้งที่ 100 ในที่สุดผมก็พ่ายแพ้ให้กับความมั่นคงของเธอ วันแต่งงานผมเอาบัตรขอคืนดีให้เธอ 99 ใบ ผมสัญญาว่าถ้ายังใช้บัตรขอคืนดีไม่หมด ผมก็จะยังอยู่เคียงข้างเธอ แต่งงานกันมาได้ห้าปี เธอใช้บัตรขอคืนดีทุกครั้งที่ออกไปอยู่กับหนุ่มในดวงใจ เมื่อเธอใช้บัตรขอคืนดีถึงใบที่ 97 จู่ๆ ภรรยาก็สังเกตเห็นว่าผมเปลี่ยนไป ผมไม่ร้องไห้โวยวายและไม่รั้งเธออีกแล้ว ตอนเธอขาดสติเพราะเลขาหนุ่มหล่อไทป์หมาเด็ก ผมถามเธอด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ถ้าเธอไปอยู่กับเขา ฉันใช้บัตรขอคืนดีได้ไหม?” หญิงสาวชะงักเล็กน้อย เธอใจอ่อนอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก “ได้สิ เพิ่งใช้ไปได้แค่ 60 กว่าใบเอง นายอยากใช้ก็ใช้สิ” ผมขานรับและปล่อยให้เธอออกไป ที่แท้เธอไม่รู้เลยสินะว่าเธอใช้บัตรขอคืนดีไป 97 ใบแล้ว และบัตรขอคืนดีของเราเหลือเพียงแค่ 2 ใบสุดท้าย

แต่งงานจัดพิธีมาแล้วสามปี แต่ภรรยาที่เป็นนักบินกลับยกเลิกการจดทะเบียนสมรสกับผมถึง 18 ครั้ง ครั้งแรก ลูกศิษย์หนุ่มของเธอต้องทำการฝึกบินทดสอบ ผมยืนรออยู่ที่หน้าสำนักงานเขตตลอดทั้งวัน ครั้งที่สอง ระหว่างทางเธอได้รับสายจากลูกศิษย์หนุ่มคนนั้นแล้วรีบกลับรถทันที ทิ้งผมไว้ข้างทางอย่างไม่ใยดี หลังจากนั้นเป็นต้นมา ขอเพียงแค่ผมกับเธอนัดแนะกันไปจดทะเบียน ลูกศิษย์หนุ่มของเธอก็จะมีปัญหาต่างๆ นานาเกิดขึ้นเสมอ ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินจากเธอไป แต่เมื่อผมก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ปารีส เธอกลับตามมาถึงปารีสอย่างคลุ้มคลั่งเหมือนคนเสียสติ

วันที่กู้หานชวนกลับมาฮ่องกงหลังจากไปเคาะระฆังที่วอลล์สตรีท ธรณีประตูตระกูลเสิ่นก็แทบถูกเหยียบจนพัง ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่นผู้เอาแต่ใจอย่างเสิ่นหนานถังตาถึงจริง ๆ ที่เก็บลูกเขยมากความสามารถมาจากสลัมได้ แต่หลายวันมานี้ เสิ่นหนานถังกำลังหงุดหงิดอย่างมาก สาเหตุก็คือ เธอถูกผีผู้หญิงตนหนึ่งตามติด นับตั้งแต่วันที่กู้หานชวนไปอเมริกา จู่ ๆ ก็มีผีบ้าตนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ข้างกายเธอ มีเพียงเสิ่นหนานถังเท่านั้นที่มองเห็น และอ้างตัวว่าเป็นเธอในอนาคต ผีผู้หญิงตนนั้นมีใบหน้าเหมือนเธอทุกประการ แต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เสียงแหบแห้ง ดวงตาไร้จุดโฟกัส เส้นผมแห้งกรังพันกันยุ่งเหยิง แถมยังมีร่องรอยไหม้เกรียมจากไฟ สติไม่สมประกอบ พูดจาไม่รู้เรื่อง เอาแต่ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน กระทั่งวันนี้ วันที่จัดงานฉลองความสำเร็จของกู้หานชวน เสิ่นหนานถังแต่งตัวอย่างประณีต ถือช่อกุหลาบไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะผลักประตูเข้าไป มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลของผีผู้หญิงกลับกดทับลงบนมือของเธอ “อย่าเข้าไป เกียรติยศของเขาไม่ได้เป็นของเธอ และตัวเอกของค่ำคืนนี้ก็ไม่ใช่เธอ”

ครอบครัวรอสซีมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง หากคุณต้องการจะก้าวขึ้นเป็นนายหญิงมาเฟียคนต่อไป คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ นั่นคือการหาเงินให้ได้สามร้อยล้านดอลลาร์ ซึ่งต้องเป็นเงินสะอาด ภายในเวลาแค่ปีเดียว โดยต้องทำด้วยตัวเองทั้งหมด ห้ามพึ่งพาความช่วยเหลือจากครอบครัวเด็ดขาด ฉันใช้เวลาถึงสิบปีพยายามทำให้สำเร็จเพื่อวินเซนต์ ฉันปลุกปั้นบริษัทถึงสิบแห่งขึ้นมาจากศูนย์ด้วยสองมือของตัวเอง แต่ทุกครั้ง พอฉันกำลังจะก้าวข้ามเส้นชัย ก็มักจะมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นเสมอ ทุกสิ่งทุกอย่าง... พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา จนกระทั่งปีนี้ ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ ฉันวิ่งไปที่ห้องทำงานของเขา ในมือถือรายงานการตรวจสอบบัญชีเอาไว้แน่น หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอก ฉันคิดว่าในที่สุดฉันก็คือผู้ชนะ แต่เปล่าเลย... ฉันกลับได้รู้ความจริงว่าชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดของฉันมันคือเรื่องหลอกลวง เขายกอาณาจักรทั้งหมดที่ฉันสร้างมากับมือให้กับเอวา—ลูกนอกสมรสของพ่อฉัน ทั้งหมดก็แค่เพราะข้ออ้างที่ว่าหล่อนเคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง และเขาต้องการดันให้หล่อนขึ้นเป็นนายหญิงตัวจริง ฉันพอแล้ว ฉันถอดใจจากเขา และทิ้งความฝันของครอบครัวที่หวังจะผงาดขึ้นมายิ่งใหญ่ไปพร้อมกับเขา จากนั้นฉันก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้น และต่อสายตรงถึงแก๊งมาฟีย ที่ชิคาโก "ข้อเสนอแต่งงานของคุณน่ะ" ฉันกรอกเสียงลงไป "ฉันตกลง"