Histoires courtes & Romans

ตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน ฉันก็ตายลง ผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือสามีของฉัน พอเขาได้ยินว่าเลือดของทารกคลอดก่อนกำหนดสามารถช่วยน้องสาวของฉันได้ เขาก็ร่วมมือกับคลินิกเถื่อน ผ่าท้องฉัน เอาเด็กออกมา หลังจากดูดเลือดของเด็กไป เขาก็จากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งทารกที่คลอดก่อนกำหนดไว้จนค่อย ๆ อ่อนแรงและสิ้นใจ หลังจากนั้น พ่อแม่ก็พูดว่า “นี่คือสิ่งที่เธอติดค้างเย่วเย่วไว้ ถึงเวลาที่ต้องชดใช้แล้ว” สามีพูดว่า “ต่อไปพวกเราก็ยังมีลูกได้อีกไม่ใช่เหรอ เด็กคนนี้จะสำคัญไปกว่าชีวิตของเย่วเย่วได้ยังไง?” ฉันอารมณ์พลุ่งพล่าน เลือดลมปั่นป่วน จนเกิดภาวะเลือดออกอย่างรุนแรงและเสียชีวิต จิตสำนึกของฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองดูพวกเขาวุ่นวายกับการเตรียมผ่าตัดให้น้องสาว จนไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนชุดศพที่สะอาดให้ฉัน ไม่มีใครร้องไห้ให้ฉัน ไม่มีใครคลุ้มคลั่งเพราะฉัน พวกเขาเข็นร่างฉันเข้าไปในห้องเก็บศพอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นทั้งครอบครัวก็พากันเฉลิมฉลองการฟื้นตัวของหลินเย่ว พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน วันที่ทั้งครอบครัวบีบบังคับให้ฉันหย่ากับเขา

ฉันตายไปแล้วสองเดือน ในที่สุดพ่อแม่ถึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนกลับเมืองหลังไปเที่ยวไม่ได้พาฉันกลับมาด้วยแล้ว พ่อขมวดคิ้วอย่างรำคาญ “ก็แค่ให้มันเดินกลับมาเอง จำเป็นต้องงอนถึงตอนนี้เลยหรือไง?” น้องชายเปิดหน้าแชทที่คุยกับฉัน ส่งอิโมติคอนที่แสนลำพองใจรูปหนึ่ง พร้อมคำพูดมาว่า “ทางที่ดีที่สุดพี่ควรตายอยู่ข้างนอกซะเลย แบบนี้สมบัติของคุณยายก็จะเป็นของผมกับพี่ซีซีแล้ว” เมื่อไม่มีการตอบรับ แม่ก็พูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ลูกบอกยัยเด็กนั่นไปว่า ถ้ามันโผล่มาที่งานวันเกิดของยายมันได้ทันเวลา แม่ก็จะไม่เอาเรื่องที่มันตั้งใจผลักซีซีตกน้ำ” พวกเขาไม่เชื่อว่าฉันไม่ได้ออกมาจากป่าแห่งนั้น แต่หลังจากทำการค้นหาอย่างละเอียด ในที่สุดก็ได้พบกับกระดูกของฉันที่อยู่ในป่าลึก

ฉันเห็นโพสต์คำปรึกษาในสื่อสังคมออนไลน์ เจ้าของโพสต์บอกว่าตนเองเป็นโรคร้าย แต่กลับปกปิดเรื่องนี้จากหญิงสาวที่กำลังจะหมั้นหมาย ยอดกดไลค์ก็สูงล้น ฉันรู้สึกสงสัยจึงกดเข้าไปอ่านอย่างละเอียด ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่า ทำไมหญิงสาวในเรื่องช่างเหมือนฉันเหลือเกิน?

ข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”

คุณชายที่อยู่ในกลุ่มคนนั้นคือแฟนของฉันเอง แต่เพื่อทำให้นักศึกษาหญิงคนหนึ่งหัวเราะ จึงได้ผลักฉันตกลงไปในทะเลตอนฉลองวันเกิดให้ฉันบนเรือยอร์ช แถมยังล้อเลียนฉันว่าเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นอีก แต่ฉันกลัวน้ำจริง ๆ สุดท้ายต้องเข้าห้องไอซียู และเขาก็เอาชนะใจเทพธิดาได้ หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาจับมือฉันและขอโทษ แต่ฉันกลับมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ “คุณ! คุณเป็นใคร?” หมอสมองบอกว่าฉันได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะ และทำให้สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเขา แต่เขาพูดอย่างบ้าคลั่งว่าเขาเป็นแฟนของฉัน ฉันทนไม่ไหวจึงโต้เถียงกลับไป “แฟนของฉันคือโจวจี้หลิ่นต่างหาก!” ทุกคนต่างรู้ดี ว่าโจวจี้หลิ่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเขา

"ครืด ๆ ~" "โอ๊ย เบาหน่อย ฉันไม่ไหวแล้ว" ของเล่นที่อยู่ในตัวฉันมันสั่นด้วยความเร็ว ฉันหนีบขาสองข้างแน่น ใบหน้าแดงก่ำอยู่ในมุมหนึ่งของโรงหนัง ข้างกาย เป็นแฟนหนุ่มที่วางรีโมทลง ก่อนจะกดหัวของฉัน พลางรูดซิปและดึงกางเกงลง......

หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ น้าสะใภ้เห็นว่าผมกลายเป็นคนปัญญาอ่อน จึงไม่เคยปกปิดร่างกายยามอยู่ต่อหน้าผมเลย แม้จะถูกผมแตะเนื้อต้องตัวก็ทำได้เพียงแค่เออออห่อหมกไปกับคนปัญญาอ่อนอย่างผมเท่านั้น ผมเริ่มรุกหนักขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ หยั่งเชิงขยับล้ำเส้นตายของน้าสะใภ้ไปทีละนิด จนวันหนึ่ง ผมอาศัยจังหวะที่น้าชายกำลังหลับลึก แอบปีนขึ้นไปบนเตียงของน้าสะใภ้ เพื่อเสพสุขกับเรือนร่างอันเย้ายวนที่ผมเฝ้ามองด้วยความหิวโหยมาแสนนาน น้าสะใภ้สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมกอดของผม ทั้งกลัวว่าน้าชายจะรู้ จึงทำได้เพียงกัดฟันอดกลั้นเสียงครางรัญจวนพลางพยายามปลอบประโลมผมที่เป็น "เด็กปัญญาอ่อน" จนค่อยๆ สูญสิ้นเรี่ยวแรงลงจากทั้งความเสียวซ่านและแรงสำนึกผิดที่โถมเข้าใส่พร้อมกัน... โดยที่เธอไม่รู้เลยสักนิดว่า แท้จริงแล้วผมกลับมาเป็นปกติตั้งนานแล้ว

คนในหนานเฉิงต่างรู้กันดีว่า เวินซูเยว่กับฉีเหย่เป็นคู่ที่ขึ้นชื่อว่าเข้ากันไม่ได้ราวน้ำกับไฟ ในฐานะว่าที่คู่หมั้นของฉีเหย่ที่เป็นเพียงในนาม เวินซูเยว่ตั้งกฎ “ข้อห้ามสามข้อ” ให้เขาไว้ : ห้ามเขาแข่งรถ ห้ามกลับบ้านดึกและยิ่งห้ามไปหาเซี่ยอวิ๋นซู ผู้เป็นรักแรกในใจของเขา แต่เขากลับทำตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง ไม่ไปแข่งรถจนขับวนถนนภูเขารอบหนานเฉิงก็ออกไปดื่มในคลับทั้งคืนจนเมาไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังในวันเกิดของเธอ ตั้งใจพาเซี่ยอวิ๋นซูไปจูบกันใต้พลุไฟที่สว่างเต็มท้องฟ้า เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนแหลกละเอียด ทุกคนต่างรอดูละครฉากใหญ่ เพราะพวกเขาเดาว่าด้วยนิสัยของเวินซูเยว่ ผู้เป็นคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง เมื่อเห็นภาพจูบที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วนั้น เธอต้องบุกไปอย่างเอาเรื่อง แล้วลากตัวผู้ชายเจ้าสำราญคนนั้นกลับบ้านแน่ หลังภาพนั้นถูกแชร์ว่อนบนโลกออนไลน์เพียงหนึ่งชั่วโมง เวินซูเยว่ก็ปรากฏตัวขึ้นจริง แต่เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยว หรือบังคับพาเขากลับบ้าน เพียงเดินเข้าไปยืนต่อหน้าฉีเหย่อย่างสงบ แล้วเอื้อมมือออกไป เสียงเบาจนเหมือนจะสลายไปในอากาศ “ฉีเหย่ เมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันเคยให้ผ้าคุ้มครองกับนาย ตอนนี้…คืนให้ฉันได้ไหม” ในห้องส่วนตัว เงียบกริบจนได้ยินแม้เข็มตกกระทบพื้น ฉีเหย่ถึงกับชะงักไป เผลอยกมือขึ้นแตะสร้อยคอที่ห้อยเครื่องรางสีแดงนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเกิดอุบัติเหตุจากการแข่งรถ ต้องเข้าห้องไอซียูและกู้ชีพอยู่ทั้งวันทั้งคืน และตอนที่ฟื้นขึ้นมา คนแรกที่เขาเห็นก็คือเวินซูเยว่

“ท่านประธานเสิ่น คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะปล่อยรูปและวิดีโอพวกนี้ของคุณลู่กับคุณสวีในวันแต่งงาน?” เสิ่นโย่วหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างหนักแน่น “ฉันแน่ใจ” “จริงสิ ช่วยทำวีซ่าให้ฉันด้วย วันแต่งงานฉันจะไปต่างประเทศ อย่าแพร่งพรายออกไปล่ะ” หลังจากวางสาย เสิ่นโย่วหนิงยืนนิ่งอยู่ในห้องเป็นเวลานาน เพิ่งเมื่อเช้านี้เอง ที่เสิ่นโย่วหนิงได้ค้นพบรังรักของคู่หมั้นกับรักแรกของเขา “สวีม่าน ในเมื่อคุณตัดใจเรื่องที่ผมจะแต่งงานไม่ได้ งั้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าคุณก็มาแย่งตัวเจ้าบ่าวสิ!” เสิ่นโย่วหนิงเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงลู่ซือเฉินตะโกนประโยคนั้นใส่สวีม่าน วินาทีต่อมา ทั้งสองก็โผเข้ากอดจูบกันอย่างหักห้ามใจไม่อยู่ เสิ่นโย่วหนิงมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หัวใจแทบจะระเบิด เธอข่มความรู้สึกที่อยากจะผลักประตูเข้าไป แล้วหันหลังเดินจากมา ในวินาทีนั้นเอง เธอได้แอบตัดสินใจทำเรื่องที่จะทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง ในงานแต่งงานอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ก่อนที่แผนการชิงตัวเจ้าบ่าวของพวกเขาจะเริ่มขึ้น... เธอจะเป็นฝ่ายหนีงานแต่งไปเอง!

เพื่อนเล่นสมัยเด็กของคู่หมั้นฉันรู้ดีว่าฉันป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด เธอจึงจงใจผสมเครื่องดื่มชูกำลังที่มีความเข้มข้นสูงลงในแชมเปญของฉัน หลังจากที่ฉันดื่มมันเข้าไป อัตราการเต้นของหัวใจก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นเข้าสู่หัวใจระลอกแล้วระลอกเล่า ด้วยความตื่นตระหนก ฉันรีบแกะซองยาผงฉุกเฉินเพียงซองเดียวที่พกติดตัว แต่ทว่าน้ำที่ใช้สำหรับชงยากลับถูกเปลี่ยนเป็นน้ำมะนาวเข้มข้น ทันทีที่ฉันดื่มมันลงไป ใบหน้าของฉันก็ซีดเผือกทันที จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ล้มลงไปกองกับพื้น “น้ำมะนาวมีวิตามินซีนะ ช่วยแก้แฮงก์และดีต่อสุขภาพมากกว่าอีก” ชาร์ล็อตต์หัวเราะจนตัวงอ เธอกอดอกแล้วหันไปมองคู่หมั้นของฉัน ซึ่งเป็นถึงบอสของแก๊งโรลลิ่งสโตน “อีธาน คู่หมั้นที่เป็นนักแสดงของคุณนี่เล่นงิ้วเก่งจริงๆ เลยนะ” “ฉันเป็นหมอมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นใครแค่ดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวแล้วจะมีอาการเจียนตายขนาดนี้เลย” ฉันกัดริมฝีปากจนแทบจะมีเลือดซึมออกมา พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเพราะความทรมาน พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงขากางเกงของอีธานที่อยู่ตรงหน้า “ที่รัก รีบเรียกรถพยาบาลที ฉันไม่ไหวแล้ว” แววตาของอีธานสั่นคลอนไปชั่วครู่ แต่ก็ถูกบรรดาแขกเหรื่อรอบข้างพูดขัดขึ้นเสียก่อน “พอได้แล้ว เลิกแสดงสักทีเถอะ ใครเขาจะตายเพียงเพราะดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวกัน” “นั่นสิ เธอแค่ตาร้อนที่ชาร์ล็อตต์ได้เลื่อนตำแหน่ง เลยไม่อยากชนแก้วแสดงความยินดีกับเขาล่ะสิ?” พริบตานั้น สีหน้าของอีธานก็กลับมาเย็นชาดังเดิม เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วสะบัดมือฉันที่จับขากางเกงเขาอยู่ออกอย่างแรง “ชาร์ล็อตต์เป็นหมอ มีเธออยู่ด้วย คุณไม่มีวันเป็นอะไรในงานปาร์ตี้นี้หรอก” ฉันไม่ร้องขออ้อนวอนเขาอีกต่อไป แต่ตัดสินใจส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาพ่อของฉันโดยตรง

ฉันเติบโตอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แม่กลัวว่าฉันจะไปหาลูกเขยฝรั่งมาให้ เลยจัดการหาคู่หมั้นที่ทั้งเก่งและหน้าตาดีไว้ให้ฉันที่เมืองจิง แล้วเรียกให้ฉันกลับมาเพื่อหมั้นหมายกัน ฉันไปที่ร้านแบรนด์หรูเพื่อเลือกชุดหมั้น พอเห็นชุดเดรสยาวเกาะอกสีขาวนวลชุดหนึ่งที่ถูกใจ กำลังจะหยิบไปลองสวมใส่ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหลือบมองชุดเดรสในมือของฉัน ก่อนจะหันไปบอกพนักงานว่า “ชุดนี้ดีไซน์ค่อนข้างเก๋เลย เอามาให้ฉันลองหน่อยสิ” พนักงานรีบเข้ามาอย่างหยาบคาย คว้าชุดเดรสไปจากมือของฉันทันที ฉันพูดอย่างไม่พอใจว่า “ทำอะไรก็ต้องมีมาก่อนมาหลัง ชุดนี้ฉันเป็นคนเห็นก่อนนะ พวกคุณยังมีเหตุผลกันอยู่ไหม?” แต่เธอกลับมองฉันอย่างดูแคลน แล้วพูดว่า “ชุดนี้ราคาเก้าแสนสี่หมื่นนะ คนจนอย่างเธอซื้อไหวเหรอ?” “ฉันเป็นน้องสาวบุญธรรมของประธานกู้ซื่อกรุ๊ป กู้เหวินอวี่ ที่เมืองจิง คำว่า ‘เหตุผล’ มีแค่ตระกูลกู้เท่านั้นที่มีอำนาจตัดสิน!” บังเอิญจริงๆ กู้เหวินอวี่ก็คือคู่หมั้นของฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันเลยโทรหากู้เหวินอวี่ทันที “น้องสาวบุญธรรมของคุณมาแย่งชุดหมั้นของฉัน เรื่องนี้จะเอายังไงกันดี?”

ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาว และพบว่าตัวเองได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ ฉันได้ยินพี่สาวพูดว่า “ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้” จากนั้น เธอก็รีบร้อนดึงตัวสามีผู้แสนอ่อนโยนที่ฉันเคยแต่งงานด้วยในชาติที่แล้วไป และทิ้งผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงที่ตบตีเธอทุกวันในชาติที่แล้วไว้ให้ฉัน ฉันหัวเราะ เธอคิดว่าคนที่ฉันแต่งงานด้วยเมื่อชาติก่อน นิสัยดีจริง ๆ งั้นเหรอ

ในวันเกิดครบยี่สิบปีของฉัน เพื่อนมหาเศรษฐีของคุณปู่ได้วางรูปภาพหลายรูปไว้ตรงหน้าฉัน และให้ฉันเลือกคนใดคนหนึ่งเป็นสามี ฉันเลือกเฉิงหวายจิ่น บุตรชายคนที่หกของตระกูลเฉิงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ทุกคนที่อยู่ในงานต่างตกตะลึงกันหมด เพราะใครๆ ก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินนั้นมีใจให้กับคุณชายสามแห่งตระกูลเฉิงเพียงผู้เดียว ตามจีบเขามานานหลายปี สารภาพรักต่อหน้าสาธารณชนนับครั้งไม่ถ้วน ชาติที่แล้ว ฉันได้แต่งงานกับเฉิงหวายอันตามที่ปรารถนา เขาก็เลยได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินส่วนใหญ่ของคุณปู่เฉิง แต่หลังจากแต่งงาน เขากลับไปนอกใจฉัน ไปคบกับฉินโหรวน้องสาวของฉัน พ่อแม่ของฉันโกรธมาก จึงส่งน้องสาวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ จึงทำให้เฉิงหวายอันเกลียดฉันเข้าไส้ นับจากนั้นมา เขาก็มีแต่ผู้หญิงสวยๆ มาวนเวียนอยู่รอบตัวอย่างไม่ซ้ำหน้า แต่ละคนต่างก็ดูคล้ายกับฉินโหรวเล็กน้อย เขาปล่อยให้ผู้หญิงเหล่านั้นดูถูกเหยียดหยามฉัน ทำให้ฉันเป็นโรคซึมเศร้าอย่างรุนแรง สุดท้าย เขาแอบเปลี่ยนยาของฉันเป็นยาพิษเรื้อรัง ทำให้ฉันตายขณะตั้งครรภ์ พร้อมกับความแค้นในใจ เมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง ฉันตัดสินใจทำให้พวกเขาได้สมหวังกัน แต่คิดไม่ถึงว่า เมื่อข่าวการหมั้นหมายของฉันกับเฉิงหวายจิ่นแพร่กระจายออกไป เขากลับบ้าคลั่งไปเลย

ฉันเป็นแค่นักศึกษาที่ไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียน เป็นเวลากว่าห้าปีแล้วที่ฉันเป็นคนรักลับ ๆ ของหัวหน้าแก๊งมาเฟีย ดันเต้ คอสเตลโล ต่อหน้าคนทั่วไป ฉันคือช่างซ่อมงานศิลป์ส่วนตัวของเขา ในที่ส่วนตัว เขามักใช้เวลายามค่ำคืนทำให้ฉันเป็นของเขา ทั้งกอดฉันไว้แน่น และจูบจนฉันแทบขาดใจ ต่อมาครอบครัวของเขาก็จัดการเรื่องการหมั้นหมายให้เขา กับอิซาเบลล่า รอสซี่ คุณหนูผู้สูงส่งจากตระกูลฝ่ายตรงข้าม ในงานเลี้ยงฉลองงานหมั้นของพวกเขา อิซาเบลล่าใช้เศษแก้วแทงเข้าที่หลังมือของฉัน เขาบังคับให้ฉันขอโทษเธอ โทษฐานที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย ฉันกลั้นน้ำตาไว้ แล้วก้มศีรษะให้อิซาเบลล่า พออิซาเบลล่าแพ้พนัน แล้วต้องเล่นเกมรัสเซียนรูเล็ต โดยมีกระสุนหนึ่งนัด ต่อลูกโม่ปืนหกช่อง เขาก็บังคับให้ฉันไปเล่นแทนเธอ มือฉันสั่นขณะที่ยกปืนจ่อศีรษะตัวเอง “คุณเคยช่วยชีวิตฉันไว้ครั้งหนึ่ง” ฉันบอกเขา “ตอนนี้คุณเอามันคืนไปได้เลย” ในตอนที่ฉันหายไปจากโลกของเขาแล้ว หัวหน้าแก๊งมาเฟียผู้ไร้ความปรานี ผู้ซึ่งควบคุมทุกอย่างอยู่ในกำมือ… กลับเสียสติไปอย่างสิ้นเชิง

น้องสาวบุญธรรมใส่ร้ายว่าฉันทำให้เธอเกิดอาการแพ้ พี่ชายทั้งสามคนจึงจับฉันขังไว้ในห้องใต้ดินที่แคบและอากาศไม่ถ่ายเท แถมยังใช้โซ่ล็อกประตูไว้ด้วย ฉันใช้แรงทั้งหมดทุบประตูห้องใต้ดิน ขอร้องให้พี่ชายทั้งสามคนปล่อยฉันออกไป ก่อนไปพี่ชายคนโตที่เป็นบุคคลแถวหน้าในวงการธุรกิจ พูดตำหนิด้วยสีหน้าเย็นชา “ปกติเธอกลั่นแกล้งเหล่ยเหล่ย ฉันยังพอทนได้ แต่รู้อยู่แก่ใจว่าเหล่ยเหล่ยแพ้อาหารทะเล เธอยังจงใจให้เหล่ยเหล่ยกินอีก นี่มันตั้งใจทำร้ายกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง? เธอทบทวนการกระทำของตัวเองอยู่ในนั้นก่อนแล้วกัน!” พี่ชายคนรองที่เป็นนักร้องเสียงเทพซึ่งเป็นดาวดวงใหม่ของวงการ รวมถึงพี่ชายคนที่สามที่เป็นจิตรกรมือหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คนร้ายกาจอย่างเธอยังมีหน้ามาหาข้ออ้าง แสร้งทำเป็นน่าสงสารอีก อยู่รับสภาพในนั้นไปเถอะ!” เมื่อพูดจบ พวกเขาอุ้มน้องสาวบุญธรรมที่ตัวสั่นงันงกไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ออกซิเจนค่อยๆ ลดลง ฉันรู้สึกหายใจลำบากขึ้นทุกครั้ง สุดท้ายก็สิ้นใจอยู่ในนี้ หลังผ่านไปสามวัน พวกพี่ชายพาน้องสาวบุญธรรมกลับมาจากโรงพยาบาล จึงนึกถึงฉันขึ้นมาได้ แต่ไม่รู้เลยว่าฉันขาดอากาศหายใจตายอยู่ในห้องใต้ดินที่คับแคบแล้ว

"อื้อ... เบาหน่อยสิคะ... สามียังไม่วางสายเลยนะ..." ฉันหมอบลงกับพื้น พลางโก้งโค้งสะโพกขึ้นสูง บิดส่ายร่างกายเปลี่ยนท่วงท่าไปตามคำสั่งของสามีที่ดังมาตามสาย ทว่าทางด้านนี้ ครูฝึกฟิตเนสกลับคว้าเข้าที่เอวคอดของฉันไว้แน่น เขาฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายอย่างแรง ก่อนจะสวนกระแทกกายเข้ามาอย่างหนักหน่วงภายใต้คำชี้แนะของสามีฉันเอง...

ผมเป็นพนักงานส่งอาหาร ในวันนี้ผมได้รับออเดอร์จากร้านขายอุปกรณ์สำหรับผู้ใหญ่ พอไปส่งกลับพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งเปลือยกายนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง สะโพกอันอวบอิ่มกำลังหันมาทางผม โดยที่ลับมีเพียงกางเกงในจีสตริงปกปิดไว้เท่านั้น ในขณะนี้หน้าจอแชทของแอปส่งอาหารเด้งข้อความขึ้นมาว่า "หยิบของเล่นไฟฟ้าที่สั่งไปออกมา แล้วช่วยทำให้เธอมีความสุขหน่อย ถ้าทำได้ดีจะให้รางวัลห้าแสนบาท"

ฉันกับลี่สุยอันคบหากันมาเป็นเวลา 15 ปี ทุกอย่างดูเหมือนจะหวานชื่นจนกระทั่งมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาในชีวิตเขา เขาเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน ใช้ทุกวิถีทางเพื่อบีบให้ฉันหย่าร้าง ฉันยังคงพยายามรั้งเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเขาไป แม้จะบอบช้ำเพียงใด แต่ก็ยังคิดว่าเขาจะกลับใจได้ แต่ต่อมา ฉันก็เริ่มตระหนักได้แล้วว่าความสัมพันธ์ของเราคงต้องบอกลากันจริงๆ แล้วเสียท

ทุกคืนวันคริสต์มาสอีฟ ทายาทตระกูลมาเฟียมาร์โก—เอเดรียน มาร์โก ต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของตระกูล จับสลากหนึ่งใบ เพื่อตัดสินว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับฉันหรือไม่ เพราะฉัน—ไอรีน แคสต์ ไม่ได้เกิดในตระกูลมาเฟีย หากเขาไม่ได้จับได้กระดาษที่มีชื่อฉัน เขาจะไม่มีวันรับฉันเป็นภรรยา ตลอดสี่ปี เอเดรียนจับสลากมาแล้วสี่ครั้ง และไม่เคยมีสักครั้งที่เขาได้ชื่อของฉัน ฉันเคยคิดเสมอว่าเขาต่อสู้กับตระกูลเพราะฉัน— ว่าเขายอมเสี่ยงเสียตำแหน่งหัวหน้ามาเฟีย เพียงเพื่อเลือกฉัน ทุกครั้งที่เขาล้มเหลว เขาจะกอดฉันแน่นและกระซิบว่า “ไม่เป็นไรนะ ปีหน้ายังมีโอกาส” และฉันก็รักเขาจนมันเจ็บปวด เจ็บมากพอจะยอมรอเขา ปีแล้วปีเล่า ปีนี้ ฉันบอกกับตัวเองว่า ถ้าเขายังไม่ได้ชื่อฉันอีก… ฉันจะแอบสลับผลสลาก ฉันย่องไปที่หน้าประตูห้องทำงานของเอเดรียน และได้ยินน้องชายของเขาถามว่า “บอส… ทุกปีคุณก็จับได้ชื่อไอรีน ทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ล่ะ หรือเพราะคุณยังปล่อยเซร่าไปไม่ได้?” แต่เขากลับตอบเพียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เซร่าต้องการความช่วยเหลือด่วนจากฉัน ทำเหมือนเดิมนะ สลับชื่อไอรีนเป็นกระดาษเปล่า” เขาเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา แทนที่จะสลับ เขากลับโยนกระดาษเปล่าลงถังขยะ ทิ้งใบที่มีชื่อฉันไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินตามเอเดรียนไป ฉันเข้าไป หยิบกระดาษเปล่าจากถังขยะ แล้วสลับกับใบที่มีชื่อฉัน มองชื่อของตัวเองร่วงลงสู่กองขยะ เอเดรียน… ฉันไม่อยากรอเพื่อแต่งงานกับคุณอีกแล้ว ฉันจะให้สิทธิ์ในการเลือกให้คุณเอง

“คุณเซี่ย หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว พบว่าทะเบียนสมรสของคุณมีข้อมูลไม่เป็นความจริง ตราประทับเหล็กบนเอกสารถูกปลอมแปลง” คำพูดสั้น ๆ เบา ๆ ของเจ้าหน้าที่ ทำให้เซี่ยจือเหยาที่มาขอทำทะเบียนสมรสใหม่ถึงกับงงไปชั่วขณะ “เป็นไปไม่ได้ค่ะ ฉันกับสามีของฉัน ฝู่หยุนถิง จดทะเบียนสมรสกันเมื่อห้าปีก่อน รบกวนคุณช่วยตรวจสอบให้ฉันอีกครั้งเถอะ...” เจ้าหน้าที่กรอกหมายเลขบัตรประชาชนของทั้งสองคนเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง “ระบบแสดงว่าฝู่หยุนถิงมีสถานะสมรสแล้ว แต่คุณยังคงเป็นโสด” เซี่ยจือเหยาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฝู่หยุนถิงคือใคร?” “ถังหลิน” เซี่ยจือเหยากำแน่นที่พนักเก้าอี้ พยายามทรงตัวเอาไว้ไม่ให้ล้มลง สมุดเล่มเล็กสีแดงสดถูกยื่นมาให้ ตัวอักษรคำว่า “ใบทะเบียนสมรส” บนหน้าปกพร่าจนทำให้ดวงตาเธอแสบและร้อนผ่าว ถ้าจะบอกว่าในตอนแรกเซี่ยจือเหยายังสงสัยว่าเป็นความผิดพลาดของระบบ ทันทีที่ได้ยินชื่อ “ถังหลิน” ความคิดนั้นก็สลายไปทันที ภาพฝันทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่เมื่อห้าปีก่อน คู่รักตัวอย่างที่รักใคร่ผูกพันกันตลอดห้าปี และชีวิตแต่งงานที่เธอเคยภาคภูมิใจ ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง เซี่ยจือเหยาถือใบทะเบียนสมรสปลอมที่ไม่มีผลทางกฎหมายไว้ในมือ ก่อนกลับถึงบ้านด้วยหัวใจที่สิ้นหวังและหมดเรี่ยวแรง ทันทีที่กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงดังแว่วออกมาจากข้างใน เป็นทนายความประจำตระกูลฝู่ เขาพูดขึ้นว่า “ประธานฝู่ ผ่านมาห้าปีแล้วนะครับ คุณยังไม่คิดจะให้ภรรยาได้รับการยอมรับตามกฎหมายเหรอครับ?” เซี่ยจือเหยาชะงักเท้า หยุดหายใจนิ่งเงียบทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงทุ้มต่ำของฝู่หยุนถิงก็ดังขึ้น “รออีกหน่อย ตอนนี้หลินหลินยังทำงานอยู่ต่างประเทศ ถ้าไม่มีตำแหน่ง ‘คุณนายฝู่’ เธอจะยืนหยัดอยู่ในวงการธุรกิจที่เต็มไปด้วยบรรดาเจ้าสัวได้อย่างไร?” ทนายประจำตระกูลเตือนขึ้นว่า “ความสัมพันธ์ของคุณกับภรรยาเป็นแค่ในนาม หากวันหนึ่งเธอเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา ก็สามารถจากไปได้ทุกเมื่อครับ”