Pendek โรแมนติก Cerita & Novel

ห้าปีของการแต่งงาน หลินซูหรานได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งแก่ฟู่ถิงเซิน เดิมทีเธอคิดว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป จนกระทั่งโจวลั่วหนิงกลับประเทศ เธอถึงได้เข้าใจว่าตัวเองเป็นแค่ส่วนเกิน ฟู่ถิงเซินทอดทิ้งเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อโจวลั่วหนิง แม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเธอก็ยังสนิทสนมกับโจวลั่วหนิงเท่านั้น แต่โชคดีที่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่สัญญา เจ็ดวันหลังจากนี้ หลินซูหรานก็จะเป็นอิสระอย่างเต็มตัวแล้ว

หลังจากกลับมาแต่งงานกันอีกครั้ง ผมก็ปล่อยเช่าภรรยาของตัวเอง เมื่อไหร่ที่เพื่อนสนิทชายของเธอโทรมาตามตัวเธอไปจากข้างกายผม ผมจะไม่โมโหอาละวาดอีกต่อไป แต่จะคิดเงินเป็นรายชั่วโมงแทน กลางวันชั่วโมงละห้าแสน กลางคืนชั่วโมงละหนึ่งล้าน ส่วนวันหยุดเทศกาลคิดสามเท่า หลังจากทำแบบนี้มาได้สามเดือน ในบัญชีของผมก็มีเงินเพิ่มขึ้นมาเกือบหนึ่งร้อยล้าน ทั้งที่นัดกันไว้ดิบดีว่าจะไปช่วยผมเลือกชุดสูทสำหรับงานเลี้ยงค่ำนี้ แต่เพื่อนสนิทชายกลับโทรมาบ่นว่าตัวเองหั่นผักแล้วบาดโดนมือ ผมไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ทำเพียงแค่ยื่นคิวอาร์โค้ดรับเงินไปตรงหน้าภรรยา กลางดึกคืนหนึ่งผมไข้ขึ้นสูงกะทันหัน ในระหว่างที่ภรรยากำลังขับรถพาส่งโรงพยาบาล เพื่อนสนิทชายก็โทรมาบอกว่าเขาเมาเหล้าจนทรมานและนอนไม่หลับ ผมหยิบร่มออกมาด้วยความเคยชิน แล้วบอกให้ภรรยาจอดทิ้งผมไว้ตรงทางแยกข้างหน้า เมื่อเห็นท่าทางอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างของเธอ ผมก็ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "อย่าลืมโอนเงินมาล่ะ" จนกระทั่งถึงวันที่ลูกชายต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลตามนัดปกติ เพื่อนสนิทชายโทรมาอีกครั้ง "หยาหย่าอยากไปสวนสนุกน่ะ สถานที่แบบนั้นยังไงก็ต้องมีผู้หญิงไปเป็นเพื่อนด้วยถึงจะสนุก..." หลังจากภรรยาวางสายเธอก็หันหลังกลับมา และกำลังจะย่อตัวลงเพื่อบอกกับลูกชาย ลูกชายก็เลียนแบบท่าทางของผมด้วยการยื่นมือไปตรงหน้าเธอ "ไม่เป็นไรครับแม่ แค่โอนเงินมาก็พอ วันนี้ต้องคิดสามเท่านะครับ"

ในปีที่ห้าของการแต่งงานกับเซวียโจว เขาขอให้พาอวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ย้ายไปอยู่ต่างประเทศด้วยกันเป็นครั้งที่สาม เผยฮวนวางอาหารที่เพิ่งทำเสร็จลง แล้วถามเขาถึงเหตุผล เซวียโจวเปิดเผยความจริงตรงๆ กับเธอ "ผมไม่อยากปิดบังคุณอีกต่อไป ความจริงแล้วเสวี่ยเอ๋อร์อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านข้างๆ ของเรา" "เธออยู่กับผมมาเก้าปีแล้ว ผมติดค้างเธอมาก ครั้งนี้ที่จะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ผมจะพาเธอไปด้วยให้ได้" เผยฮวนไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวายใดๆ เธอจองตั๋วเครื่องบินให้อวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ด้วยเสร็จสรรพ เซวียโจวคิดว่าในที่สุดเผยฮวนก็ยอมรับความจริงได้ แต่ในวันที่พวกเขาต้องไปต่างประเทศ เผยฮวนกลับไปส่งพวกเขาที่สนามบิน แล้วหันกลับไปขึ้นเครื่องสำหรับกลับบ้านพ่อแม่ของเธอแทน

สิบปีก่อน ฉันตาบอดเพราะช่วยกู้จั๋ว สิบปีต่อมา กู้จั๋วให้ชู้มาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกับฉัน หลังจากกล่อมฉันเข้านอนทุกคืน กลางดึกก็ไปคลุกคลีอยู่กับชู้ แม้แต่ลูกชายของฉันยังแอบเรียกชู้ว่าแม่ พวกเขาไม่รู้ว่า ฉันกลับมามองเห็นอีกครั้งแล้ว และยังเตรียมวางแผนไปจากพวกเขาด้วย

คบกับโจวจินหนานมาสามปี เขาก็ยังไม่ยินดีที่จะขอฉันแต่งงานสักที ภายหลัง เขาตกหลุมรักน้องสาวต่างมารดาของฉันตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบเธออย่างออกหน้าออกตา ครั้งนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้นั่งรอเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมา หลังจากเล่นสนุกจนเต็มที่เช่นแต่ก่อนอีก แต่กลับทิ้งของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ และตัดชุดแต่งงานที่แอบซื้อไว้จนขาดวิ่น ในวันคล้ายวันเกิดของเขา ทำแค่เพียงออกจากเมืองจิงตัวคนเดียว ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน จู่ ๆ โจวจินหนานก็ส่งข้อความวีแชตมาหาฉัน “ทำไมยังมาไม่ถึงอีก ทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ” ฉันหัวเราะ และไม่ได้ตอบกลับ ปิดกั้นช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขา เขาไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันตอบรับคำขอแต่งงานของกู้โย่วอัน รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยไปแล้ว หลังจากเครื่องบินลงจอดยังเมืองแห่งใหม่ พวกเราก็จดทะเบียนสมรสแต่งงานกัน

“ท่านประธานเสิ่น คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะปล่อยรูปและวิดีโอพวกนี้ของคุณลู่กับคุณสวีในวันแต่งงาน?” เสิ่นโย่วหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอย่างหนักแน่น “ฉันแน่ใจ” “จริงสิ ช่วยทำวีซ่าให้ฉันด้วย วันแต่งงานฉันจะไปต่างประเทศ อย่าแพร่งพรายออกไปล่ะ” หลังจากวางสาย เสิ่นโย่วหนิงยืนนิ่งอยู่ในห้องเป็นเวลานาน เพิ่งเมื่อเช้านี้เอง ที่เสิ่นโย่วหนิงได้ค้นพบรังรักของคู่หมั้นกับรักแรกของเขา “สวีม่าน ในเมื่อคุณตัดใจเรื่องที่ผมจะแต่งงานไม่ได้ งั้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าคุณก็มาแย่งตัวเจ้าบ่าวสิ!” เสิ่นโย่วหนิงเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงลู่ซือเฉินตะโกนประโยคนั้นใส่สวีม่าน วินาทีต่อมา ทั้งสองก็โผเข้ากอดจูบกันอย่างหักห้ามใจไม่อยู่ เสิ่นโย่วหนิงมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า หัวใจแทบจะระเบิด เธอข่มความรู้สึกที่อยากจะผลักประตูเข้าไป แล้วหันหลังเดินจากมา ในวินาทีนั้นเอง เธอได้แอบตัดสินใจทำเรื่องที่จะทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง ในงานแต่งงานอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ก่อนที่แผนการชิงตัวเจ้าบ่าวของพวกเขาจะเริ่มขึ้น... เธอจะเป็นฝ่ายหนีงานแต่งไปเอง!

“คุณเซี่ย หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว พบว่าทะเบียนสมรสของคุณมีข้อมูลไม่เป็นความจริง ตราประทับเหล็กบนเอกสารถูกปลอมแปลง” คำพูดสั้น ๆ เบา ๆ ของเจ้าหน้าที่ ทำให้เซี่ยจือเหยาที่มาขอทำทะเบียนสมรสใหม่ถึงกับงงไปชั่วขณะ “เป็นไปไม่ได้ค่ะ ฉันกับสามีของฉัน ฝู่หยุนถิง จดทะเบียนสมรสกันเมื่อห้าปีก่อน รบกวนคุณช่วยตรวจสอบให้ฉันอีกครั้งเถอะ...” เจ้าหน้าที่กรอกหมายเลขบัตรประชาชนของทั้งสองคนเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง “ระบบแสดงว่าฝู่หยุนถิงมีสถานะสมรสแล้ว แต่คุณยังคงเป็นโสด” เซี่ยจือเหยาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฝู่หยุนถิงคือใคร?” “ถังหลิน” เซี่ยจือเหยากำแน่นที่พนักเก้าอี้ พยายามทรงตัวเอาไว้ไม่ให้ล้มลง สมุดเล่มเล็กสีแดงสดถูกยื่นมาให้ ตัวอักษรคำว่า “ใบทะเบียนสมรส” บนหน้าปกพร่าจนทำให้ดวงตาเธอแสบและร้อนผ่าว ถ้าจะบอกว่าในตอนแรกเซี่ยจือเหยายังสงสัยว่าเป็นความผิดพลาดของระบบ ทันทีที่ได้ยินชื่อ “ถังหลิน” ความคิดนั้นก็สลายไปทันที ภาพฝันทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่เมื่อห้าปีก่อน คู่รักตัวอย่างที่รักใคร่ผูกพันกันตลอดห้าปี และชีวิตแต่งงานที่เธอเคยภาคภูมิใจ ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง เซี่ยจือเหยาถือใบทะเบียนสมรสปลอมที่ไม่มีผลทางกฎหมายไว้ในมือ ก่อนกลับถึงบ้านด้วยหัวใจที่สิ้นหวังและหมดเรี่ยวแรง ทันทีที่กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงดังแว่วออกมาจากข้างใน เป็นทนายความประจำตระกูลฝู่ เขาพูดขึ้นว่า “ประธานฝู่ ผ่านมาห้าปีแล้วนะครับ คุณยังไม่คิดจะให้ภรรยาได้รับการยอมรับตามกฎหมายเหรอครับ?” เซี่ยจือเหยาชะงักเท้า หยุดหายใจนิ่งเงียบทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงทุ้มต่ำของฝู่หยุนถิงก็ดังขึ้น “รออีกหน่อย ตอนนี้หลินหลินยังทำงานอยู่ต่างประเทศ ถ้าไม่มีตำแหน่ง ‘คุณนายฝู่’ เธอจะยืนหยัดอยู่ในวงการธุรกิจที่เต็มไปด้วยบรรดาเจ้าสัวได้อย่างไร?” ทนายประจำตระกูลเตือนขึ้นว่า “ความสัมพันธ์ของคุณกับภรรยาเป็นแค่ในนาม หากวันหนึ่งเธอเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา ก็สามารถจากไปได้ทุกเมื่อครับ”

หลังจากยั่วยวนสามีผู้ทรงศีลถึง 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมแหกกฎเพื่อฉัน และร่วมรักกับฉันนานถึงสามวันสามคืน ฉันคิดว่าในที่สุดเขาก็หลงรักฉันแล้ว แต่ตอนที่กำลังจัดห้องหนังสือ ฉันเห็นข้อความบนคอมพิวเตอร์ของเขาโดยบังเอิญ เขาส่งคลิปลับของฉันไปให้กู้เจียวพี่สาวของฉัน [ทำแบบนี้แล้ว ต่อไปเธอก็จะไม่มายุงกับฉันอีก เจียวเจียวเธอวางใจเถอะ ต่อให้ผมตายก็ไม่มีวันแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด คนที่ผมรักมีแค่เธอคนเดียว] กู้เจียวส่งข้อความเสียงความยาว 60 วินาทีมา น้ำเสียงยั่วยวนและมีเสน่ห์ดึงดูด "อวิ๋นเซิน ฉันซาบซึ้งใจมากจริงๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ให้ฉัน คุณถึงกับหาคนมาเล่นสนุกกับเธอตั้งมากมายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถ้าวันไหนเธอรู้ความจริงเข้า จะโกรธฉันหรือเปล่านะ?" น้ำเสียงแหบพร่าของลู่อวิ๋นเซินทั้งกดข่มและอดกลั้น "เธอกล้าเหรอ? เธอเทียบกับเส้นผมของคุณไม่ได้สักเส้นด้วยซ้ำ เธอร่านขนาดนั้น มีคนยอมทำด้วยก็ถือว่าเป็นบุญของเธอแล้ว" "อีกอย่าง รูปโป๊กับคลิปพวกนั้นก็อยู่ในมือฉัน ถึงเธอจะรู้เรื่อง ก็ไม่มีหน้าไปโทษใครหรอก" กู้เจียวส่งรูปถ่ายวาบหวิวส่วนตัวมาให้หลายรูป "อวิ๋นเซิน คุณช่วยฉันดูหน่อยสิ ท่านี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง? ควรจะอ้าขาออกกว้างกว่านี้หรือเปล่า?"

ในตอนที่ฉันไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันกำเริบ พ่อ แม่ พี่ชาย และแม้กระทั่งคู่หมั้นของฉัน ทุกคนต่างกำลังวุ่นอยู่กับการฉลองวันเกิดให้น้องสาว ฉันโทรศัพท์เป็นสิบ ๆ สายจากหน้าห้องผ่าตัด เพื่อตามหาญาติมาเซ็นเอกสารยินยอมสำหรับการผ่าตัด แต่โทรศัพท์ทั้งหมดถูก ตัดสายทิ้งอย่างไม่ไยดี　　 กู้เหยียน คู่หมั้นของฉัน ตัดสายแล้วส่งข้อความมาหาฉันว่า "เสี่ยวซู อย่ามาสร้างเรื่องน่ารำคาญน่า ตอนนี้เป็นงานฉลองบรรลุนิติภาวะของหนิงเยว่ รอให้งานเลี้ยงจบก่อนค่อยว่ากันนะ" ฉันวางโทรศัพท์ลง แล้วลงชื่อของตัวเองบนใบยินยอมด้วยความสงบ นี่คือครั้งที่เก้าสิบเก้า ที่พวกเขาเลือกทอดทิ้งฉันเพื่อหนิงเยว่ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ไม่ต้องการพวกเขาอีกต่อไปแล้ว ฉันไม่รู้สึกเสียใจกับความลำเอียงของพวกเขาอีกแล้ว แต่กลับทำตามทุกความต้องการของพวกเขาอย่างว่าง่าย พวกเขาทุกคนคิดว่าฉันโตขึ้นแล้ว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าฉันกำลังจะจากพวกเขาไปตลอดกาล

ในตอนที่แฟนหนุ่มถูกฉันทำร้ายจิตใจจนบอบช้ำ และไปเรียนต่อต่างประเทศจนเข้าสู่ปีที่แปด ในที่สุดเขาก็พาแฟนสาวคนใหม่กลับมาบ้านเพื่อพบผู้ใหญ่ และในที่สุดฉันก็ถูกโรงพยาบาลตัดสินโทษตายเช่นกันว่า การต่อสู้กับโรคมะเร็งตลอดแปดปีประสบความล้มเหลว ฉันสามารถกลับบ้านไปรอความตายได้แล้ว เมื่อเห็นฉันนั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีแม่คอยพยุงไว้ มุมปากของหลี่ซือก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “อ้าว ไม่เจอกันตั้งแปดปี ทำไมเธอถึงตกอับขนาดนี้ล่ะ กระทั่งเดินก็ยังเดินไม่เป็นแล้ว” เมื่อได้ยินน้ำเสียงรังเกียจของเขา ฉันเพียงแต่ดึงแขนเสื้อโค้ทขนเป็ดลงมาอย่างสงบ เพื่อบดบังรอยเข็มที่ปักอยู่ยิบย่อยเต็มหลังมือ “ไม่เป็นไรหรอก แค่เดินสะดุดล้มจนกระดูกหักเท่านั้นเอง” หลี่ซือยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาอีกครั้ง “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันกำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้แล้ว เธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้คู่หมั้นของฉันหน่อยสิ” ฉันเพียงแค่ยิ้มให้อย่างสงบเช่นเดิม “ไม่ดีกว่า ฉันกำลังจะต้องเดินทางไปที่ที่ไกลแสนไกลในเร็วๆ นี้แล้ว” หลังจากพูดจบ ฉันก็ตบหลังมือของแม่เบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณให้ท่านรีบเข็นฉันกลับบ้าน

ในวันที่เจ็ดหลังจากที่ฉันเสียชีวิต สามีของฉันพาผู้หญิงที่เขาถวิลหามาร่วมรักบนเตียงแต่งงานของฉัน เขามีสีหน้าเหมือนคนสมหวังอย่างเต็มเปี่ยม “ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นหน้ายัยสาวนั่งดริ๊งอีกแล้ว” ต่อมา เขากอดข้าวของที่ฉันทิ้งไว้สารภาพผิดว่า “เฉี่ยนเฉี่ยน ทำไมเธอยังไม่กลับมาอีก?” เหมือนเขาจะลืมไปแล้วว่าฉันถูกเขาบีบบังคับให้ตายในค่ำคืนนั้นเพื่อที่จะปลูกถ่ายไขกระดูกให้ผู้หญิงที่เขารัก จนกลายเป็นหนึ่งศพสองชีวิต

ตอนที่พ่อแม่โทรมาบอกว่า ให้ฉันไปดูหน้าคู่ดูตัวของเพื่อนสมัยเด็กที่บ้านของเขานั้น เจ้าเพื่อนสมัยเด็กคนนี้กำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายฉัน ฉันนึกว่าเป็นเรื่องล้อเล่น จึงกระซิบพูดเบาๆ ว่า "สวี่ซิงเหอ พวกเขาบอกว่าจะหาคู่ดูตัวให้นายด้วยล่ะ" เขาครางรับ "อืม" ในลำคออย่างงัวเงีย ก่อนจะรวบตัวฉันเข้าไปกอด "ซินซินเด็กดี เดี๋ยวเธอช่วยหาชุดให้ฉันสักชุดนะ แล้วก็ช่วยเซ็ตผมให้ฉันด้วย" พอเห็นฉันตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อน สวี่ซิงเหอก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับแค่นหัวเราะ: "เดี๋ยวนะ เป็นอะไรไป? เราสองคนก็เป็นแค่คู่นอนกันไม่ใช่เหรอ เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันจะแต่งงานกับเธอจริงๆ หรอกนะ?"

วันวิวาห์ ในวันวิวาห์ของฉันเอง คู่หมั้นของฉันกับน้องสาวของฉันที่ชื่อว่ากู้หลาน กำลังพัวพันกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่ในห้องรับรองแขก และถูกจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าผู้คน ฉันกลายเป็นตัวตลกของงาน กลายเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่วทั้งงาน แต่แล้วลู่จิ่งชวนซึ่งเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของฉัน กลับก้าวออกมาคลี่คลายสถานการณ์ คุกเข่าขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย เพื่อปกป้องฉันจากความอับอาย หลังแต่งงาน เขาก็ดูแลฉันอย่างดี ตามใจฉันทุกอย่าง เพียงแต่เรื่องบนเตียงของเรานั้นไม่ราบรื่น เขามีปัญหาทางเพศมาโดยตลอด จนกระทั่งปีนี้หลังจากที่เราได้ทำเด็กหลอดแก้ว ฉันจึงได้ตั้งครรภ์ หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งดูแลฉันอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศ ฉันคิดว่า เขาคือที่พักพิงสุดท้ายของฉันอย่างแท้จริง จนกระทั่งวันนั้น ฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน "อาชวน นายมันใจร้ายเกินไปแล้วนะ กู้หนิงดูแลนายดีขนาดนั้น นายกล้าดียังไงถึงได้สลับไข่ให้กู้หนิงอุ้มบุญแทน เพราะกู้หลานกลัวเจ็บ ไม่กล้ามีลูกงั้นเหรอ?" "อีกอย่าง อีกสองเดือนเด็กก็จะคลอดแล้ว นายคิดจะทำยังไงต่อไป?" เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พอเด็กคลอดแล้ว ฉันก็จะอุ้มลูกไปให้อาหลาน เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของเธอ" "ส่วนกู้หนิง ฉันก็จะบอกเธอว่าลูกแท้งไปแล้ว" "ชีวิตที่เหลืออยู่ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" มิน่าล่ะ ความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่ฉันเคยคิดว่าได้รับนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพื่อเธอคนนั้นทั้งหมด ฉันหันหลังกลับ และนัดหมายการผ่าตัดทันที เด็กสกปรกคนนี้ ฉันไม่ต้องการแล้ว และชีวิตสมรสจอมปลอมนี้ ฉันก็ไม่ต้องการอีกต่อไป

วันที่เจียงอีอีกลับถึงประเทศ กู้จื่อโม่ไม่ได้กลับมาทั้งคืน วันต่อมา ฉันเห็นรูปมือสองข้างจับแน่นกันในไทม์ไลน์ของเจียงอีอี และยังมีรูปกู้จื่อโม่ที่นอนหลับเหมือนกับเด็ก เมื่อเขากลับมาบ้านก็โยนหนังสือหย่าร้างออกมา ให้ฉันสละตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ และพูดว่า: "เดิมทีคุณก็ยึดครองตำแหน่งของอีอีอยู่ ตอนนี้อีอีกลับมาแล้ว คุณก็ควรจะสละตำแหน่งได้แล้ว!" ไม่เป็นไร อย่างไรฉันก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว! ตำแหน่งคุณผู้หญิงกู้ ใครอยากได้ก็เอาไปเลย! ภายหลัง ฉันเสียชีวิตไป กู้จื่อโม่กลับร้องไห้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลุมศพของฉันและพูดว่าเขาจะไม่จับมือกับคนอื่นอีกแล้ว!

วินาทีที่คนร้ายทรมานและกำลังจะฆ่าฉัน พ่อที่เป็นหัวหน้าสายสืบและแม่ที่เป็นผู้อำนวยการแพทย์นิติเวช ก็อยู่กับหลินเสวี่ย น้องสาวของฉันซึ่งกำลังเข้าร่วมการแข่งขันพอดี เพื่อเป็นการแก้แค้นของคนร้ายซึ่งเคยถูกพ่อจับตัวไป หลังจากตัดลิ้นของฉัน เขาก็ใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาพ่อ แต่พ่อกลับพูดสั้น ๆ แค่คำเดียวแล้วตัดสายไป “ไม่ว่าวันนี้แกจะมีเรื่องอะไร การแข่งขันในวันนี้ของหลินเสวี่ยน้องสาวแกสำคัญที่สุด!” คนร้ายหัวเราะเยาะ “ดูเหมือนว่าฉันจะจับตัวมาผิดคนแล้ว ฉันอุตส่าห์คิดว่าพวกมันจะรักลูกในไส้มากกว่าซะอีก!” เมื่อมาถึงสถานที่เกิดเหตุ พ่อและแม่ต่างตกใจกับสภาพศพอันน่าเวทนา จึงก่นด่าต่อความเหี้ยมโหดของคนร้าย แต่พวกเขากลับดูไม่ออกว่าเจ้าของร่างศพในสภาพอันน่าเวทนานี้ คือลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขานั่นเอง

คุณชายที่อยู่ในกลุ่มคนนั้นคือแฟนของฉันเอง แต่เพื่อทำให้นักศึกษาหญิงคนหนึ่งหัวเราะ จึงได้ผลักฉันตกลงไปในทะเลตอนฉลองวันเกิดให้ฉันบนเรือยอร์ช แถมยังล้อเลียนฉันว่าเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นอีก แต่ฉันกลัวน้ำจริง ๆ สุดท้ายต้องเข้าห้องไอซียู และเขาก็เอาชนะใจเทพธิดาได้ หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาจับมือฉันและขอโทษ แต่ฉันกลับมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ “คุณ! คุณเป็นใคร?” หมอสมองบอกว่าฉันได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะ และทำให้สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเขา แต่เขาพูดอย่างบ้าคลั่งว่าเขาเป็นแฟนของฉัน ฉันทนไม่ไหวจึงโต้เถียงกลับไป “แฟนของฉันคือโจวจี้หลิ่นต่างหาก!” ทุกคนต่างรู้ดี ว่าโจวจี้หลิ่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเขา

กู้เวินเหยียนกับเสิ่นเจียรุ่ยไม่กินเส้นกันมาตั้งแต่เด็ก บังเอิญในปีนั้น คนที่เหมาะสมจะจับคู่แต่งงานกันในวงการก็เหลือแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น กู้เวินเหยียนประกาศหนักแน่นว่าต่อให้ตายก็จะไม่มีวันแต่งงานกับเสิ่นเจียรุ่ย เสิ่นเจียรุ่ยเกิดสนใจขึ้นมาทันที “งั้นฉันก็ตัดสินใจแต่งกับนายแล้วล่ะ นายรีบไปตายซะเถอะ” ในวันแต่งงาน กู้เวินเหยียนปล่อยไก่นับสิบตัวออกมาเพื่อทำให้เสิ่นเจียรุ่ยอับอาย เธอทำหน้าไร้อารมณ์ คว้าไก่ตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วเรียกมันว่า “สามี” กู้เวินเหยียนหมดอารมณ์ล้อเล่นลงไปทันที มองดูเสิ่นเจียรุ่ยที่ดื้อดึงจะมาแต่งกับเขา เขาก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเสียดแทงเยาะเย้ย “เธอจะต้องเสียใจทีหลังแน่” แต่งงานกันมาได้สามปี เสิ่นเจียรุ่ยจับกู้เวินเหยียนคาหนังคาเขาอยู่บนเตียงเป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า จนถึงตอนนี้เอง เธอถึงได้เข้าใจอย่างแท้จริง ที่ว่าความเสียใจตามที่กู้เวินเหยียนพูดไว้มันคืออะไรกันแน่

ตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือน ฉันก็ตายลง ผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือสามีของฉัน พอเขาได้ยินว่าเลือดของทารกคลอดก่อนกำหนดสามารถช่วยน้องสาวของฉันได้ เขาก็ร่วมมือกับคลินิกเถื่อน ผ่าท้องฉัน เอาเด็กออกมา หลังจากดูดเลือดของเด็กไป เขาก็จากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งทารกที่คลอดก่อนกำหนดไว้จนค่อย ๆ อ่อนแรงและสิ้นใจ หลังจากนั้น พ่อแม่ก็พูดว่า “นี่คือสิ่งที่เธอติดค้างเย่วเย่วไว้ ถึงเวลาที่ต้องชดใช้แล้ว” สามีพูดว่า “ต่อไปพวกเราก็ยังมีลูกได้อีกไม่ใช่เหรอ เด็กคนนี้จะสำคัญไปกว่าชีวิตของเย่วเย่วได้ยังไง?” ฉันอารมณ์พลุ่งพล่าน เลือดลมปั่นป่วน จนเกิดภาวะเลือดออกอย่างรุนแรงและเสียชีวิต จิตสำนึกของฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองดูพวกเขาวุ่นวายกับการเตรียมผ่าตัดให้น้องสาว จนไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนชุดศพที่สะอาดให้ฉัน ไม่มีใครร้องไห้ให้ฉัน ไม่มีใครคลุ้มคลั่งเพราะฉัน พวกเขาเข็นร่างฉันเข้าไปในห้องเก็บศพอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นทั้งครอบครัวก็พากันเฉลิมฉลองการฟื้นตัวของหลินเย่ว พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน วันที่ทั้งครอบครัวบีบบังคับให้ฉันหย่ากับเขา

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว

คนในหนานเฉิงต่างรู้กันดีว่า เวินซูเยว่กับฉีเหย่เป็นคู่ที่ขึ้นชื่อว่าเข้ากันไม่ได้ราวน้ำกับไฟ ในฐานะว่าที่คู่หมั้นของฉีเหย่ที่เป็นเพียงในนาม เวินซูเยว่ตั้งกฎ “ข้อห้ามสามข้อ” ให้เขาไว้ : ห้ามเขาแข่งรถ ห้ามกลับบ้านดึกและยิ่งห้ามไปหาเซี่ยอวิ๋นซู ผู้เป็นรักแรกในใจของเขา แต่เขากลับทำตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง ไม่ไปแข่งรถจนขับวนถนนภูเขารอบหนานเฉิงก็ออกไปดื่มในคลับทั้งคืนจนเมาไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังในวันเกิดของเธอ ตั้งใจพาเซี่ยอวิ๋นซูไปจูบกันใต้พลุไฟที่สว่างเต็มท้องฟ้า เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนแหลกละเอียด ทุกคนต่างรอดูละครฉากใหญ่ เพราะพวกเขาเดาว่าด้วยนิสัยของเวินซูเยว่ ผู้เป็นคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง เมื่อเห็นภาพจูบที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วนั้น เธอต้องบุกไปอย่างเอาเรื่อง แล้วลากตัวผู้ชายเจ้าสำราญคนนั้นกลับบ้านแน่ หลังภาพนั้นถูกแชร์ว่อนบนโลกออนไลน์เพียงหนึ่งชั่วโมง เวินซูเยว่ก็ปรากฏตัวขึ้นจริง แต่เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยว หรือบังคับพาเขากลับบ้าน เพียงเดินเข้าไปยืนต่อหน้าฉีเหย่อย่างสงบ แล้วเอื้อมมือออกไป เสียงเบาจนเหมือนจะสลายไปในอากาศ “ฉีเหย่ เมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันเคยให้ผ้าคุ้มครองกับนาย ตอนนี้…คืนให้ฉันได้ไหม” ในห้องส่วนตัว เงียบกริบจนได้ยินแม้เข็มตกกระทบพื้น ฉีเหย่ถึงกับชะงักไป เผลอยกมือขึ้นแตะสร้อยคอที่ห้อยเครื่องรางสีแดงนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเกิดอุบัติเหตุจากการแข่งรถ ต้องเข้าห้องไอซียูและกู้ชีพอยู่ทั้งวันทั้งคืน และตอนที่ฟื้นขึ้นมา คนแรกที่เขาเห็นก็คือเวินซูเยว่